Doğudan Batıya kadar,
Sözden başka ne var?

Tevrat sözdü nüzûlünde,
Oysa şimdi yalan.
Melekler ağlar gökyüzünde,
Filistinde bir avuç kan.
...
Tanrıyı üçleyen aziz,
Sözün düşmanıdır kıyamete dek.
Ayetler savruldu tarihe,
Kutsal artık kimsesiz.
Uygarlık sözden uzaktı,
Sözün özüne itaat etmek,
İhtilal gibi yasaktı.
...
...

İnsan yoktu O vardı,
Sözün hükmü, nereye kadardı?

Oysa ben, önce sükutun var olduğunu hayal ederim hep. Söz ve haykırışın; ruhun hapsedildiği bedenden kurtulmak için biçare çırpınışı olduğunu düşünürüm. Söz sokakların, sükutsa mabedlerin şanındandır çünkü. Hangi ulu kişi o kutsal mabedin suyundan içmemiş ki.. ve hangisi emrolunmasaydı şayet o acı meyveyi/sözü dilinden tükürürdü.

"Adi verilmemis seylerin gercekte var olmadigina inanan inatci bir kalbim var benim."
Kafdagina uzanan o mesakkatli yolda esrik bir sevdaya tutulmus Zumrud-u Anka gibi..
Hazan tasiyan nefesi ile kiyamet sur'una üfleyen melegin "Vel bagsu badel mevt" sirrini bir ahsen-i takvim hulasasi ile anlamaya calismak gibi..

Ve eger Ask ruhun miraci ise; yazgilari teget gecmis gonullerin, yuvasini dantela eden orumcegin gosterdigi sabir ve hassaslikta, "Burak" larini aramalari gibi...

Bezm-i elestide melekler "hu Allah" nidasiyla calkaladikca evreni, goklerden gelen levh-i mahfuz uzre kavlimizi baki kilar ve goklerden ne geldi ise kabulumuzdur deyip cozumsuzlugu " Gorelim Mevlam neyler, neylerse guzel eyler" sirri ile muhurleyen toprak
gibi oluruz...

..Ve kelam, gorevini daha fazla ifa edemeyecegini anladiginda
yerini usulca sukuta birakir ya..Soze artik burada susmak kapsindan girmek kalir..