bir soru :
Bir kadının bütün beşerî güzellikleri sıralansa, kaşı, gözü, dudağı, yanağı, kaşı, kirpiği için sayısız şiirler yazıp defterler ve divanlar dolduran yüzlerce şairin tutulduğu, âşık olduğu, tutkuyla sevdiği o kadim yüzyılların yaşmaklı, feraceli zarif İstanbul kadınlarının kimler olduğunu bilebilseydik; acaba onları şimdiki gibi seçkin bir aşkla sevebilir miydik?!..

bir cevab:
Bir kadında sevilen Yaratıcının onun ruhuna koyduğu ışığıdır..yani yansıması...yani ruhuna ruhundan üflediği hayat ışığı..(nefha)
Kadın ister yaşmakla örtsün o kadim güzelliği,ister savurarak gezsin saçlarını...Işık saklıdır gönül bohçasında..
O ışık yakalandımı,paçavralarla dolaşan bi' Leyla ya bile vurulur insan...Netekim Mecnun'un Leylası'da kara kuru bişeydi...Ve Mecnun'u çöllere düşüren Leyla'da yanan ışıktı..

bir yorum:
Işık meselesi yani..Demek ki en çok bayanlarda parlıyor ;)

ve bir yorum daha:
Kanmak..inanmak..insan bilseki kendini kandırmanın dışında kimseyi kandıramayacağını...
hem illa erkeğin bayana olan aşkımı revaçta,baksanıza Efendimize methiye dizenlerin hemen hepsi bay... falan filan..

/Eyitti ol peri bir gün, düşüne girüren bir şeb
Sevincimden nice yıllar geçipdir görmedim uyku/
Zatî