Öğrenci evleri. Üniversitede okumanın en heyecan verici anlarının geçtiği mekânlar desem abartmış olmam herhalde. Sabahlara kadar Ahmet Kaya dinlenerek yapılan muhabbetler, ekonomiyi düzeltmek için üretilen reçeteler, sevgilisinden ayrılmanın verdiği hüzünle depresyona giren yitik bir gençlik. Aslında ne kadar tanımlama bulursak bulalım hep bir şeyler eksik kalıyor. Bütün bunların yanına arkadaşlarla yaptığımız gezileri, piknikleri, mangal partilerini hatırladıkça içimi bir hüzün kaplıyor. Ve elbette makarna. Öğrenci evlerinin kutsal yemeğidir bana göre. Eğer ne yicem diye düşünüyorsanız aklınıza ilk gelen şey makarnadır.

İki arkadaşım aynı evi paylaşıyordu. Ben ailemle yaşadığım için öyle çok fazla öğrenci evi yaşantım olmamıştır. Haftanın en az üç günü bu iki arkadaşın yanında kalıyordum. İki kişi kalıyoruz bir de KDV'miz var diyorlardı. Kurtlar Vadisi'ne arkadaşların evinde alıştım ve az megalomanlığımı çekmediler.

Ne zaman söz verdim arkadaşlara bilmiyorum ama "--makarna yapcam size" dediğimi hatırlıyorum. Bir gün ders çıkışı yedi sekiz arkadaşla birlikte bahsettiğim arkadaşlara gittik. Sonra bir arkadaşla makarna için gerekli malzemeleri aldık marketten. Evde yanlış hatırlamıyorsam on bir kişi olmuştuk. İçimden bir ses "makarnanın kıvamını nasıl tutturacaksın hiç bu kadar çok kişiye makarna yapmamıştın" dese de, makarnanın suyu kaynamaya başlamıştı bile.

Makarnanın suyu kaynayınca üç paket spagettiyi (biz arkadaşlarla buna eşşekgeldi derdik) boşalttım suyun içine, gözlerime inanamadım daha sonra. Bu makarnanın kıvamı tutmaz dedim kendi kendime. Üç kaşık tuz attım hala tuzsuz duruyor makarna. Bir taraftan da tadına bakmayı ihmal etmiyorum tabi. O kadar çok bahsettim ki güzel makarna yaptığımdan, hani rezil olmayayım dedim. Makarnalar pişmeye başlayınca şişti, aşevindeki tencereler gibi tencereleri vardı arkadaşların iyi ki. Ve sonunda makarna pişti. Piştikten hemen sonra üzerine soğuk su tuttum ki birbirine yapışmasın diye.

Makarna pişerken arkadaş diğer tarafta domates çorbası pişiriyor.

Onbir kişi olduğumuz için kimin ne soslu yiyeceği hususu karışıklığa neden oldu ve ben olaya müdahale ettim, madem aşçıbaşı benim ne yaparsam o yenecek! Fazla gürültüye mahal vermeden salça soslu yaptım makarnayı. Yanına da yeşillik olsun diye bir bağ maydanozu yıkayıp, çöplerini attık ve menüye ilave ettik. Nihayet çorbamız da olmuştu. Yanına bir de yoğurt. Biber turşusunu da unutmayalım...

Sofrayı hazırladı diğer arkadaşlar. Herkes parmaklarını yedi tabi ki. Üç paket makarna, bir şişe ketçap, bir tencere domates çorbası, bir bağ maydanoz ve iki kilo yoğurt onbir tane aç öğrenciyi doyurmaya yetmişti. Gerçi bunu hala aklım almıyor. Güzel bir geceydi, balkonda içilen çaylar ve muhabbet...

Geçtiğimiz günlerde evde yalnızdım, aklıma makarna yapmak geldi, yaptım, her zamanki gibiydi makarna ancak bir şeyler eksikti. Anladım ki, bir şeyin lezzeti onun gerçekten lezzetli olmasından kaynaklanmıyor. Dostluk, sevgi ve mekân o gıdaya lezzet katan en önemli unsurlardan. Şimdilerde ne zaman canım sıkılsa, ne zaman yüzümde ince bir tebessüm belirse aklıma öğrenci evi geliyor. Özlüyorum...

Not-1) Fotoğraflar o gece yapılan makarnaların resimleri. Cep telefonu ile çekildiği için çözünürlük haliyle kötü. Makarna yapım tarihi de Nisan 2004.

Not-2) Öğrenci evinin yiğit aşçısı Serhat şimdi asker. Bana özel yaptığın bezelye yemeğini çok özledim ve seni de, bunu anlatmaya kelimeler yetmiyor... Hayırlı tezkereler kardeş.