Kendi sınırları içinde yaşamak. Kendine sınırlar çizmek. Bir alana münhasır kalmak. Yürüyebilecek iken yürümemek. Uçabilecek iken uçmamak. Birileri buyuruyor, istiyor diye oturup kalmak tekerlekli sandalyelerde. Televizyonda herhangi bir filmi, hani şu sıradan, aptalca, konusuz, mesajsız, karaktersiz bir filmi yahud baba otoritelerin olanca firavunluklarıyla koltuklarına gömülüp ağızlarında salya bulaşıklığı ve kelime iğfali iliştirili mikrofonlarla "der beyan-ı kavatlık" eyledikleri "realtyshow" görünür; adilik, tekdüzelik, ihanet ve iğrençlik geri planlı şaklabanlıkları seyreder gibi hayatı, en kıymetli hazineyi seyretmek. Derya içinde olup deryayı bilmemek, gafletlerden bir gaflette bulunmak...

"Ben de bu dağların nesine geldim" nakaratı dahi "durgun suyun sayhası"nda bir anlam içre olmak.

Ne çare?

Elimizle kilitlediğimiz kapıların ahmaklığımızla kaybettiğimiz anahtarları üzerinde oturmak ve bunun "Gizli İlimler hazinesi" çetelesine dahlini seyretmek.

Halka rağmen demokrasiyi çerçeveletip asmak duvarlara.

Hainlere prim tanımak, "berhava" etmek surat asmak hakkımızı.

Reaya ve beraya biz iken kendimizi zelil etmek, perçemlerden tutulup sürüklenen kalabalık haline gelmek.

Nerede ömrümüzün muhakemesi; yaşadığımız senelerin muhasebesi?... Hani biz değil miydik suratına yakışıksız kelimelerin savrulduğu, okullarının kapatıldığı, istihza ile bakıldığı kimseler?..

Dibimize ayran suyu döküyorlar; rahmet diliyor, hayırla yad eyliyoruz. Tarihimize leke atıyorlar, nesebsizleri alkışlıyoruz. Ecdadımıza sufli, bedbaht, zalimane muameleyi layık görüyorlar; çevirip başımızı zelil, perişan defolup gidiyoruz.

Kalem utanç içinde.

Gurur, adı ve kendi tuhaf bir tevekkül atının sırtında, berisi toz duman.

Gazeteler, her şeyiyle vuruyor; köşe yazarlarının kan damlıyor kalemlerinden. Şeytanın havarileri taşa sardıkları kağıtları, yüreğimizden içeri atıyorlar. Cebimizde gazeteler...

Suratımıza tükürülen ekranlar karşısında şükürlerle sofralardan kalkıyor, afiyetle kahvelerimizi yudumluyor, efkarlarla cigaralarımızı tüttürüyor, kah haberlerin kucağına kah filmlerin, dizilerin apış aralarında çocuklarımıza "iyi vatandaşlık" vergi iadesi, depozito ücretleri püf noktaları öğretiyoruz.

Su gibi aziz olasın çağdaş dünya.

Elin keferesi tarafından adımız aynı hizaya yazılan insanlar da "hoşgörülerini" kendi aralarında barındırmayıp "modern köpeklerin mutluluğu cemiyeti" mensuplarına münasip görürken birbirimizi yemek, şeytani kavramlarla yaftalamak, bir kaşık suda boğmak üzere kendimiz dışında herkesi memnun edecek davranışlar içinde olmak.

Bir yerlerde vahim bir yanlışlık vardır.

Ben bu yanlışın karşısına adımı koymak, koydurmak niyetinde değilim.

Kandırılmış olmayı kendime yakıştıramıyorum. Yakıştırmayacağım. Yakınlaştırmayacağım.

"fondaki şarkı bitti
pilotun apandisti patladı
uçak düşüyor
ve birlikte ölmek kulağa hoş gelse de
ben atlamayı tercih ediyorum
olur ya denize düşerim
bir gemi geçer" (Hakan Albayrak - Ben Denize Hâlâ İnanıyorum)"

Beni listenizden silin amirim...