Tarih 06/03/2005 "Solino" filmine girmek için Sinema Paradiso'da bekliyorum. Aklımda tek bir şey var zamanı nasıl geri çevirebilirim? Bu imkansız bir şey, rasyonel olarak gerçekleştirilemeyecek bir istek. İmkansızı alt edecek biri çıkmışmıdır ki diye düşünüyorum. Eğer varsa böyle biri gidip bulmalıyım, nasıl yaptığını öğrenmeliyim. Çok eskilere değil sadece 24 saat öncesine gitmek istiyorum. Bunu söylerken imkansız olan sanki imkanlı olacak gibi geliyor, gülümsüyorum. Film başlamak üzere yerimi almalıyım.

Solino, Fatih Akın'ın son filmi değil aslında. Ülkemizde yeni vizyona giren filmi demek daha doğru olur sanırım. Fatih Akın'ın ilk filmi "Kısa ve Acısız", ikinci filmi "Temmuz'da" dan sonra çektiği bir film. Ticari kaygılardan dolayı "Duvara Karşı" ile tüm dünyada tanındıktan sonra vizyona girmeyi başardı. 4 Mart'ta Sır Film sayesinde vizyona girmesi ile Fatih Akın'ın filmografisinin de tamamlamış olduk.

Fatih Akın'ın yönetmenliğini yaptığı film diğer filmlerinin aksine senaryosunu yazmadığı tek film. Senaryosunu Ruth Toma kaleme almış. Filmlerinde Almanya'da yaşayan Türklerin aidiyet duygularını anlatan Fatih Akın bu filmde ise İtalyan bir ailenin Almanya'daki öyküsünü anlatıyor. Solino için hem farklı hem de tipik bir Fatih Akın filmi demek doğru olur sanırım.
1960'lı yıllar. İtalya'nın güneyinde iş bulmak çok zordur. Gigi, ağabeyi Giancarlo ve anneleriyle babaları, yoksul ve tozlu kasabaları Solino'yu bırakıp Almanya'ya gider ve Ruhr Bölgesi'ndeki ilk pizzacı dükkânını açarlar. İki çocuk, çevrelerindeki yeni ve yabancı dünyayı keşfe çıkar; Gigi açık ve coşkuludur, Giancarlo ise ihtiyatlı ve kurnaz. Yıllar geçer, çocuklar asi delikanlılara dönüşür. Aralarındaki gizli rekabet, çocukluk arkadaşları Johanna'ya âşık oldukları zaman su yüzüne çıkar. Daha popüler olan küçük kardeşinin gölgesinde kaldığını hep hissetmiş olan Giancarlo, Johanna'yı kendisine ister. Gigi'nin, çocukluğundan beri vazgeçmediği film çekme düşünü gerçekleştirme konusundaki azmini de kıskanır. Tam ilk filmi bir festival için seçilmiştir ki, Gigi geçici olarak Solino'ya döner ve hem Johanna'yı hem de filminin kaderini ağabeyinin ellerine terk eder...*

Film 3 farklı bölümden oluşuyor. İlk bölüm 1964 yılını anlatıyor ve İtalya'nın Solino kasabasında geçiyor. Ailenin Almanya'ya gittiğini zamanı ve iki çocuğu olan Gigi ve Giancarlo'nun çocukluk dönemi anlatılıyor. Gigi'nin hassas ve farklı olduğunu, Giancarlo'nun ise asi ve kabalığı tasvir ediliyor ve Almanya'ya geldiklerinden sonra film bir 10 yıl sonrasına gidiyor. Yetmişli yıllarda ise iki kardeşin gençlik yıllarında anne babasıyla olan iletişim sorunları, filmin son döneminde ise düğümlerin çözüldüğünü ve dengelenmiş hayatlarını anlatılıyor.

Solino bir abi kardeş filmi. İki erkek kardeş arasındaki geçebilecek bütün olayları anlatıyor. Bir erkek kardeşin en iyi arkadaşınız olduğunu aynı zamanda her zaman aralarınızda bir rekabet olacağını anlatan sıradan iki kardeşin öyküsü. Okuldaki başarılarından, yaptıkları işlere, aşık oldukları kızlara kadar bir çok konuda rekabet halinde olan yine de birbirlerininden kopamayan ve her hâlde birbirlerine destek olan iki kardeş.

Filmdeki Giancarlo rolünü canlandıran Bleibtreu ilk olarak "Koş Lola Koş" filminde görmüştük. Daha sonra Fatih Akın'ın ikinci filmi Temmuz'da da yine başrolde oynayan Bleibtreu bu performansı ile Almanya'da en iyi aktör ödülünü aldı. Gigi rolündeki Metschurat ise daha önce "İspanyol Pansiyonu" filminde beğenilen genç bir oyuncu. O da "Solino" ile Bavaria Film Ödüllerinde en iyi genç oyuncu seçildi.

Sıradan bir öykünün bu kadar güzel, sıcacık ve şiirsel anlatımı gerçekten görülmeye değer. Ayrıca en güzel yanı da filmin müzikleriydi. Jannos Eolou'nun yaptığı filmin müzikleri, filmin anlatmak istediklerini seyirciye çok güzel aktarılıyor, sözlerini anlamasak bile. Fatih Akın'ın "Cinema Paradiso"dan etkilendiği ve bazı benzerlikleri olan bu film kesinlikle Sinema Paradiso'da izlenmeli. Benim burada izlemem güzel bir tesadüf oldu.

Film'in son sahnesi öyle güzel bitiyor ki çalan müzik ile insanın yerinden kalkması çok zor. Şarkı hiç bitmesin diye içimden geçirirken gitme vaktinin geldiğini ışıkların açılması ile anlıyorum. Hayatın bütününü anlayamadığımdan ve gözlerimin hepsini görmediğinden, ayrıntılara bakıp ilerliyorum. Bahariye'den sahile inen yokuşta hızlı adımlarla inerken kulağımda son dinlediğim müzik, aklımda imkansızlıklarım, gözlerim yıldızlarda.

Bir daha ki filme kadar hoşçakalın:)

*www.sinema.com