Bir bahar gelir gibidir, kış sonu, derinden çekersin nefesini; öyle tatlı gelir ki ılıklığı.

Adımlarını dizersin yollara, arkana dönüp bakmak aklına gelmez,

deniz özler gözlerin... görmesem gözümün akı maviye döner. Özlem yada aşk hafiften hafiften sızlatır göğsünde bir yerini, meçhulün.

Yanağında utangaçlığının bıraktığı pembelikten , aynı renginde sema sarhoş olur gün batımıyla...öyle ki kendi renginden geçer, mavi pembeye döner.

gün biterken okunur da akşamın ezanı...dersin ki zaman ne kadar hızlı, tez canlı...zaman çok şeydir aslında ama ona söylenecek şeylerinde vakti düşülmüş..

Belki hikaye edilecek çok şeyin yok, belki hiçbirşeyin varolan... herkes gibisin. kalabalık arasında kaybolur adın.cümlelerin vardır varlığını bilirsin ama ifadeye dökülmez, saklıdır mahçup,senin olmasına rağmen senden bile, kendinden bile.

Çocuksundur;erik ağacı çiçeklerini bırakmış ilk güneşle, şenlik yeridir yüreğin, o ise havaifişek...baharı yaşarsın, büyüdükçe kenti...sadece sen yaşıyormuşçasına, o zaman farklısındır; su şerbet olur, havası dokunur; şefkatiyle haşmetiyle kişilikleşen...

Genceciğin günü gününü tutmaz, baharın havası gibi. Dün ayağı yerden kesildi de ne oldu bugün kabuğuna çekildi. Kelebek ömrü hevesler boynunda, papatya kadar nazlı mutluluklar...gün batmış, gün bitmiş hiiiç...

Daha büyümemişsindir belki, aynaları gizleseler tümden, yaşlandığını bilmediğini düşlersin ama raylar üzerinde tutmaz treni yada trenin ayakları altına gelmez raylar. Suçlu raylar mı tren mi?

Çocuksundur, büyümüşsündür de ölmüşsündür, belki çocuksundur da ölmüşsündür şaşırmışsındır

Gelirsin ve gidersin, gelişinde gidişinde ihtişamsız.

Gün batımı ne kadarda güzel bu akşam...