Kaderleri kef ile yazılanlar...

"...güllelerin yıkamadığı nice kaleler, kalbi kırıkların "Âââh!" toplarıyla yerle bir olmuş, toza toprağa dönüşmüş daima. Çünki "Âh", âheste âheste çıkar da mazlumların dilinden göklere, merhamet-i Yezdân'a erişince şimşek olarak döner zalimin başına."

diyor İskender Pala yıllar önce yazdığı bir yazıda...(http://212.154.21.40/2001/02/08/yazarlar/IskenderPALA.htm)

Dua mız eksik ve dahi gözyaşımız ve dahi "âââh!" ımız eksik belki Gayretullah'a uzanıp dokunacak ya da bunca musibet "âââh!" topları yüzünden başımıza yağıyor ,idrakimiz eksik anlayamıyoruz,anlayamıyorlar...Süresi dolunca her imtihan sona erermiş..Bir sonraki musibetin yada rahmetin kapısı açılsın deyu...
..
inne meal usri yusra
Fe iza ferağte fensab
Ve ila rabbike ferğab..

"Hafif acılar konuşabilir ama , derin acılar dilsizdir." Seneca
Müşahede edenin anlatması bu,yaşayanlarsa dilsiz...

/yoruldum mu?
daha yaşamaya başladım mı ki?/

Başörtüsü : Ufacık bi bez parçası. Kulübe : Okumaya inat edenleri koruma ve kollama derneği.

60 ihtilalinden sonra köşebaşlarını tutan menfî düşüncedeki kimselere mukabil, "Artık kadrolanmada biz de varız" diyen "İslamcı(!)" kesimin belki de en büyük yarasıdır başörtüsü. Başörtüsü takmak ya da takmamak : Üniversite eğitimi görmek ya da görmememek : İşte bütün mesele bu.

Okula girdiğim zamanlar, başörtüsü giymeden üniversiteye devam edecek olan arkadaşlar için özel istişâreler düzenlendirdi. Başı açık olarak okulda okumak, dirayet, irade ve sabır isterdi. Ki nitekim bu vasıfları kendinden cem ettiğine hüsnü zan edilen arkadaşların okumasına istişarede müsaade edilirdi. Ancak bazıları, hiç istişare etmeden, gittiler okullarına. Sonrası mı? Pek de iç açıcı haberler beklemeyin benden.

İstişaret gayet doğru bi metoddu, ve kimileri tarafından "İstişare edilen kimsenin hürriyeti kısıtlanıyor" gibi cümlelerle istişarenin ulviyeti tahrip edilmeye çalışılıyorsa da, bence en doğru yol buydu. İstişaresiz bir şekilde okula devam edenler, bence yanılıyordu... (ben yanılma diyim, siz günah diyin buna)

Başörtüsü : Ufacık bir bez parçası. Kulübe : Türkiyenin yüz karası.

bu blogu ve yorumları şimdi okudum.
Hepsini okurken hafif bir tebessüm vardı..
Nedeni üzerine düşüneceğim:
başörtüsü ile okula giremeyip örtülerini kapıda bırakanlara gülüyor olamazdım.
Bunu yasaklayanlara ise ancak acıyarak bakardım.
bunu yeteri kadar dert edinmediğini dert edinip paylaşanlara ümitle ve ihtiyatla ..
bu dert edinmenin mahiyetini eksik yahut hatalı bulanlara bazen hak vererek, bazen anlamaya çalışarak,bazen haksız bularak..
pek niçin gülümsüyordum?

Hayatımızın tam ortasında istisnasız hepimizi bir şekilde kıskıvrak yakalamış olan
Bu olay karşısındaki vahim durumumuza hayret ediyorum.
Gerçek kendini dayattığında kaçmak için köşe bucak dolaşmaktan başka bir şey yapmıyoruz.
Yüzleşmek korkutuyor!

Hepimiz bu konudan bahis açıldıkça bir şeyler söylüyoruz. Ama aslında söylediklerimizin pek de bir şey olmadığını biliyoruz.

Gülümseten bu belki! Hafif istihza içeriyor. Kendime ve herkese..

Hepimiz ne dersek diyelim her konuşmamızda :

acı çektiğimizi söylerken, elimizden gelebilecek olanı yapmadığımızı, elimizden başka bir şey gelmediğini söylerken, eksik olduğumuzdan dem vururken, Rabbin ayetlerini referans gösterip son sözü söylemeye çalışırken, cemaatimizin tavrını olumlayıp konjonktürel metodlar üretirken, ictihad kapısını kapatırken, sonsuza kadar açarken, akla prim verirken, vahyi öncelerken..
ne dersek diyelim her sözü sarfederken -önce kendimiz sonra başkaları için -bulunduğumuz konumu meşrulaştırmanın kılıflarını buluyoruz sanki.

Hangimiz yazarken tedirgin değil?

Niçin yaşayanlar daha çok susmayı tercih ediyorlar?

Çetrefil!

Başörtüsü yasağı:

insanların birkaç tel saçlarını göstermeleri yahut göstermemeleri sorunu değildir. Emin olalım bu yasağı uygulayanların etraflarında yeteri kadar saç vardır.
ve emin olalım onlar saçın naylon olup olmaması ile de ilgilenmezler.
Örtü kaldırıldığında beynin ve kalbin yerinde durduğunu onlar da biliyor.
Başka bi şey istiyorlar!! Bunun üzerine düşünmeliyiz

Ve başörtüsünü bir şekilde görünmez kılanlar da başörtüsünü açmadığından okullarına işlerine devam edemeyenler de onlara istediklerini vermekten kurtulamıyorlar!!!
(ki onlar istediklerini alıyormuş gibi pişkinler ve ısrarlı)

Buna seyirci kalan erkekler ve kadınlar, buna seyirci bile olmayan erkekler ve kadınlar, buna müdahil olup asıp kesenler, acıyarak bakıp başını öne eğenler, kendine acıyanlar, başı dik nutuk atanlar... herkes dahil: istenileni vermekten berî değiller. Değiliz..

Onlar güçlerini onaylatmaya çalışıyorlar. Biz onaylıyoruz:
-Güçlü sizsiniz yarışacağız.
Yahut -güçlü sizsiniz direneceğiz.
Kimse "güç ne siz de ne de bir başkasında" demiyor.
Herkes pastadan pay kapma yarışında
bu pasta bizim önümüzde ne arıyor?
Verili olan şeyler veriliyken bize bunu kim verdi demeyen biz, elimizden alınınca nasıl da çığlıklar atıyoruz.

Başörtüsü yasağı kalkıp etraf başörtülü dolduğunda bundan mutlu olmak akıl karı mı?

Allah Resûlü, Taif'te gördüğü işkencelerden sonra Utbe b. Rabia'nın bağına sığınıp Allah'a şöyle dua buyurdu:

"Allah'ım! Kuvvetsiz ve çaresiz kaldığımı, halk nazarında hor ve hakir görüldüğümü ancak sana arz ve şikayet ederim.

Ey merhametlilerin en merhametlisi! Herkesin hor görüp de dalına bindiği biçarelerin Rabbi sensin. Benim de Rabbim sensin...

Sen beni, kötü huylu, yüzsüz bir düşman eline düşürmeyecek, hatta işimin dizginlerini eline verdiğin akrabadan bir dosta bile bırakmayacak kadar bana merhametlisin.

Allah'ım! Senin gazabına uğramayayım da çektiklerim ne olursa olsun katlanırım! Fakat senin af ve merhametin bana bunları göstermeyecek kadar geniştir. Allah'ım, senin gazabına uğramaktan, ilahi rızana uzak kalmaktan sana, senin o karanlıkları aydınlatan, dünya ve ahiret işlerini yoluna koyan ilahi nuruna sığınırım.

Allah'ım! Sen hoşnut oluncaya kadar afvını dilerim.

Allah'ım! Her kuvvet ve kudret ancak seninle kaimdir." (Fıkhu's Siyre - Ramazan El - Buti- Gonca Yayınları sy. 143)

Hatırladıkça içimi burkan bir konuya parmak basmışsın ''zagor tenay'' kardeşim.
Ben de üniversite yıllarımda aynı manzaraları gördükçe içim kanardı..Gözgöze gelmemek için başımı eğer adımlarımı hızlandırırdım...Kimi tamamen açar başını,kimi türban üstüne şapka takar , kimi de perukla idare etmeye çalışırdı...Onların acısını yaşadığımı şu gün anladım..Bir gün üniversiteden , bir kız arkadaşımla buluşacaktık.Arkadaşım başörtüsünün üzerine peruk takmıştı.Konuşurken yüzüne mümkünatınca bakmamaya çalışıyor normal bir konuşma seyrini vermeye çalışıyor ona peruk içinde değilmiş gibi konuşma rolünü oynuyordum.(amacım ona her şeyin seyrinde olduğu hissini verebilmekti)Ama ses tonum ve lisan-ı halim bunu bir yere kadar götürebildi bunu.Ta ki kampus içindeki iki güvenlikçinin arkadaşımı uyarmasına kadar...Onun güvenlikçileri geçiştirmek için hızlı hızlı : '' tamam tamam'' deyişi ve sonrasında aramızdaki sessizliğin her saniyesi balyoz gibi nefsime inişi..O gece başımı yastığa koyduğumda kızcağızın sesi kulaklarımdan gitmiyordu.Hiç kendimi bu kadar savunmasız bu kadar ürkek bu kadar öfkeli bu kadar aşağılanmış hissetmemiştim.Ya arkadaşım?Ya o , bir kadın hissiyatıyla ruhunda kaç şiddetinde depremler yaşamıştı?
O nefse zor olanı yapmış.Kullanım alanı kötü yerler olan peruğu başına giydirmişti amacı diplomasını alıp Ümmet-i Muhammede hizmet etmekti.Bir doktor olup bin cana şifa olacaktı..Ama zalimler bunu ona çok görüyorlardı. Hitlervari davranışlarıyla ruhuna işkence ediyorlardı.
Kızmıştım...Bir şeyler yapmalıydım...Sorun ortadaydı...Çözüm bulunmalıydı... Bu vahametin müsebbiplerine buğz etmek geldi içimden ama dua müm'inin silahıydı.''Allah'ım sen onları hidayete erdir , yaptıklarından utandır'' dedim...

''yapmacıklarla değil gerçeklerle olmalı her şey''

Sizlerin varlığından dolayı nefes alabiliyor,gözlerimi kapatma ihtimalini hiç de sıkıntılı görmüyorum. Zira arkamda sizler varsınız. Gevşemeyin ve üzülmeyin. Bıktığınızı biliyorum zulümden usandığınızı. Ama bir İsmail teslimiyeti içerisinde boynunuzu uzatın. Korkmayın. Sakın o zalimlerin karşısında ağlamayın. Dik durun. Onların içlerindeki rahatsızlık gün be gün artmakta ,alanları daralmaktadır. Sizin Rabbiniz var,onlarınsa şeytanları. İç huzurunu yakaladıktan sonra sizden güçlüsü sizden yüreklisi olamaz. Hemen Allah'a iltica edin. Bittim dendiği anda yeteceğinden emin olun. Yarabbi güçlüğün ardından kolaylık vereceğim diye vaad ediyorsun bekliyorum diye yalvarın. Kimbilir biz isteme kıvamına gelemedik belki,teslimiyetimizi zirvelere taşıyamadık,belki Rabbim bizden daha fazlasını bekliyor. Bırakmayalım bunun ucunu ,biz onun ipine sıkı sarıldıkça ,onlar savrulsunlar...Biz en sağlam kulpu bırakmayalım. Allah yar ve yardımcımız olsun ,genç ve daralan yüreklere inşirah suresi tecelli etsin.