O kadar hoşuma gittiki yazı tadı damağımda kaldı, sanki ardından gelecekmiş konacakmış masama bir kavanoz portakal reçeli gibi.... Yalnız bana birde şöyle dedirtti "ben portakal reçeli yapmayı gayet iyi biliyorum ama diplomam yok" bu devirde herşeyi en güzel şekilde bilmek gerekiyor zannediyorum ki hem reçel, salça yapacaksın hem de üniversite mezunu olup kültürlü olacaksın!!!İkisi bi arada oluyor mu bilmiyorum ama kimi zaman bunları düşünmek canımı acıtmıyor da değil....Bir mezuniyetsiz(!)olarak.Gerçi kültürün yalnızca diplomayla olmadığını bilmek bir nebze olsun rahatlatıyor içimi.

Ama yine de sınava hazırlanan bir genç kızın aynı zamanda en azından bir kaç bir şey yapmayı da öğrenmesi gerektiğini de düşünmüyor değilim! Kültür bir çeşit değil binlerce çeşittir. Ee ev hanımlığı da başta gelenidir değil mi?................:)

Son zamanlarda, annelerin erkek evlatlarına uyguladıkları, elini hiçbir işe sürdürmeme davranışı,kız evlatları da kapsayarak genelleşti.Artık sadece ve sadece test çözen,okuyan ve diploma sahibi evlatlarımız var.Gözümüz aydın ola!
Gelecek nesillerin kalitesini belirleyen esas ögenin anneler,mahir anneler, olduğunu unuttuk hale bakılırsa.İnancına ve ananelerine bağlı evlatlar-özelde kız evlatlar-yetiştiremezsek halimiz yaman.
Okumaya,diplomaya ve dahi altın bilezik sahibi olmaya elbetteki evet ama unutmamalıyız ki hayatın kiilitli kapılarının anahtarı sadece onlar değil.Bütün bunların ötesinde hayat gerçek yüzünü öyle bir gösteriveryor ki,bütün belgeler elimizde öylece kalakalıyor.

Bazı arkadaşlar Dücane Bey kadınların reçel yapmasını bilmediğinden falan dem vurmasına ilişkin yazı sonrasında Dücane Bey'e kızmışlardı. O yazı epey oldu yayınlanalı... Hatta yanılmıyorsam eğer Sibel Eraslan'da kızmıştı bir yazısında.

Şimdi hanım tarafı da aynı şeyi söylemeye başladı.

İşin bu yanı önemli bence.

Ayşegül Hanım değininiz yerinde olmuş. İsabet buyurmuşsunuz...

ilk defa içimden bu yazıya karşılık bişeyler yazmak geldi. evimize çok sık misafir gelirdi, annem babam ve evin tek kızı olan ben çok memnun olurduk bu durumdan. okul zamanı ve sınavların yoğun olduğu bir dönemdi. malum birde öss. herkesle görüştükten sonra ayakkabıları düzenler ve işe koyulurdum.mitokondri ve ribozomu mırıldanırken çay bardaklarını hazırlardım. ikram kusursuz olmalıydı,ve tabi güleryuz... sonrada uzun süren bulasıklar... bizimde ziyaretlerimiz bitmezdi. hacdan gelenleri ziyaret, askere gidenin annesini ziyaret,düğünler... ve annemle hergün yaptığımız gibi anneannemi ziyarete giderdik. annem biyere gittiyse o gelene kadar yemek hazır olmalıydı, süpriz yapmak isterdim çünkü. geldiğinde duyduğum "Allah razı olsun kızım "demesi herseye bedeldi. tabi bunlar olurken sınava hazırlanma devam ederdi. ve sonunda üniversite... hersey oluverdi allahın izniyle. evlilik vakti geldiğinde kültürlü,meslek sahibi bir genç talib oldu. evlendik, çok mutluyuz. kendi reçelimizi kendimiz yapıyoruz:) ve halimize baktıkça çok şükür ALLAHA diyorum.
paylaşmak istedim sadece, yazıda her hangi bir hatam olduysa kusuruma bakmayın.
ALLAH'A emanet....

Ne demeli, nereye koymalı şu yaşadığımız zamanı bilmiyorum. Bir yanda başörtülü kızlarla evlenmek istemeyen müslüman erkekler diğer yanda reçel yapmaktan bihaber müslüman kadınlar. Şu "kariyer" dedikleri ucube kelime müslümanların literatürüne girdi gireli bir hoşuz hepimiz.
İki ablaya sahibim. İlkokulu bitirene kadar okutulmuş, vakitleri gelince de evlendirilmiş iki abla. Hiç okul yüzü görmemiş bir anneye sahibim. Okumayı kendi kendine sökmüş bir babam var.
Ablalarımın ikisi de annemin sıkı eğitiminden geçerek birer adet ev kadını diploması sahibi oldular. İkisi de babamın istediği adamlarla evlendiler.
Babam kızlarını isteyen adamlara asla ne iş yaparsınız diye sormadı, asla kızlarıımı nerede yaşatacaksınız diye sormadı, kızlarımın koluna kaçar tane bilezik takacaksınız demedi. Nasipse olur diyerek gönderdi taliplileri. Soruşturdu, baktı taliplilere, "adam" dediklerine verdi kızlarını. Çünkü hayat ona şunu öğretmişti: Adam olan karısını ne ele muhtaç eder, ne açıkta bırakır. O yüzden ne iş yaparsın, nerede yaşatırsın diye sorma ihtiyacı hissetmedi. Annem verdiği eğitimin doğruluğunun farkında olarak asla bu kızlar gittikleri yerde ne yaparlar diye düşünmedi.
Küçük ablamın evliliği babamın "bu adamla evlenmeni istiyorum, o kadar" cümlesi ile oldu. Ben o zamanki yarı cahil okumuşluğumla babamla kavga etmiştim bu cümle üstüne. Öyle ya nasıl ablamı zorla evlendirirdi?
Büyürken gördüğümüz batı tandanslı öğretim yüzünden böyle aptal cümleler kurmayı marifet sanıyoruz. Elimize üç tane kitap geçti diye büyüklerimizin yaptığı hataları yapmayacağımıza dair sözler veriyoruz.
Sonuç olarak ablalarımın ikisi de mutlu ve sağlıklı birer aileye sahipler. Ben hatalarımı üst üste koyup marsa gitme denemeleri yapıyorum.
Baştaki cümleyi şöyle değiştirelim: Bir yanda aman kocasının emrine girmesin, kendi parasını kazansın, gerektiğinde kapıyı çarpıp gitsin, yuvasını kolayca dağıtabilsin, hiç direnmesine, evliliği yürütmek için çırpınmasına gerek kalmasın, çocukları tek başına büyütebileceğine dair hayaller kurabilsin, bakın müslüman olmayan kızlar sizden hiç bir farkım yok diyebilsin, ezilmesin elin günün önünde diye yetiştirilen müslüman kızlar var diğer yanda daha çok para kazanabilsin, en iyi eve sahip olsun, en iyi arabaya binsin, en güzel kızlar koşsun peşinden, "bey" densin, eminde bir sürü adam olsun diye yetiştirilen müslüman erkekler.
Artık kızlar "meslek sahibi" erkeklere veriliyor ya da kendileri bulup evleniyorlar. Erkekler de evlenecekleri/evlendikleri kadınların Sibel Can'a benzemesini istiyorlar.
Ne "adam"lar yetişiyor artık ne "kadın"lar. Ama bir sürü doktorumuz, avukatımız, yazarımız, gazetecimiz, öğretmenimiz, şunumuz, bunumuz var.
Ben müsade istiyorum, babamın annem elişi yaparken ona kitap okuyuşunu gözümün önüne getirerek "eski" zamanlarda yaşamamış olmamın, babam gibi bir "adam" olamamış olmamın ve annem gibi bir kadını hak edememiş olmamın ezikliğini gizlemek için çalışmam gerek.

Müsvedde

Yazı ve çoğu yorumda bir kısır döngü söz konusu. Sizce saatlerce kızını odasına kapatıp "ders çalışsın " diyen anne mi suçlu, yoksa, “tüm işi annem yapsın” diyerek modern çağın!!! getirilerine!!! hazırlanan genç kız mı suçlu…
İkisi de değil elbet.

“
.
.
.
Sistem bir örümcek ağı
Ah o korkunç ve zehirli örümcek; sistemin gerisindekiler…

.
.
.
“
Sistemin ağları yapışkandır, içine düşeni çırpındıkça kendine bular…
Ve sistem gerisindeki, o çok kıllı ve zehirler saçan örümcekler ağına düşenleri büyük bir iştahla yer..

Philo-Sophia-Loren’i okuyan kimi erkelerin gün geldi iştahları kabardı, yapışık oldukları sistem ağından kafalarını kaldırdılar ve yanı başında debelenen sistemin ağına yapışık bir hanımı görünce az sonra başına gelecekleri unutup, o hallerinde bile sistemin hanımlarına laf ettiler… Sanki kendileri, müslüman bir erkek olmanın neyi gerektirdiğini çok iyi biliyorlardı…

Sistemin kadınları, sistemin erkekleri; al birini vur ötekini...

yukardaki yazı çok önemli bir konuya/ probleme dikkat çekmekte...

yorumlardan anlaşılıyor ki mesele tam anlaşılamamıştır... mesele reçel yapıp yapamama meselesi ve yahut da kurban kesememe meselesi değildir. kadının sokağa çıkması, maddi özgürlüğünü kazanması vs.... bu meyanda ailenin çözülmesi, boşanma vakıalarının çoğalması gibi meseleler vardır. test çözen kızların üniversiteli olmak uğruna başörtüsünden taviz vermeleri mesela...

meselenin daa iyi tahlil edilebilmesi için ahmet taşgetirenin dücane beyle yaptığı ropörtajı aşağıya alıntılıyorum:

MÜSLÜMAN KIZLAR ANNELERİ GİBİ OLMAMAK İÇİN KAVGA EDİYORLAR

İsterseniz onu daha sonra değerlendirelim. Şimdi bir İslam insanının inşaası noktasında zaafları belirttiniz teorik olarak. Biz bunu bir farklı sayımızda ”Kendi İktidar Alanını İslamlaştırmak” diye vurgulamıştık. Yani hep iktidara talip olma var. Ancak insanın da mutlaka, en azından kendi vücud ülkesinde hakim olduğu bir iktidar alanı var. Onu ne kadar islamlaştırıyoruz? Onu tartışmıştık o sayımızda. Sizde bu noktada önemli şeyler söylüyorsunuz. Sizde bunun için daha müşahhas hangi örnekler verilebilir? Şu son dönemlerde tavizler noktasında, Müslümanların stratejilerinde,üslup noktasında…

Bu sıkıntıların en büyük müsebbibi olarak, bir arada yaşamak, Medine vesikası, çok hukukluluk gibi parlak lafların edilmesini bu günlerin yaşanmasında en büyük etkenlerden biri olarak görüyorum. Başörtüsü mücadelesinin içinde bulunduğu sıkıntılarını ele alalım. Bugün başörtüsü bir insan hakları sorunu haline gelmiştir. Bugün başörtüsü eylemlerinin dini niteliği hemen hemen hiç kalmamıştır. O bakımdan halkın başörtüsü olaylarının yanında yer alması tamamen seküler bir zeminde cereyan etmektedir. “Yaa ayıp oluyor, hiç yakışmıyor” türünden bir noktaya gelinmiştir. Oysa başörtüsü dini bir meseledir, bir inanç meselesidir, bir ahlak meselesidir. Bu mevzi terk edildi. Karşı tarafın istediği mevzide konumlanıldı. O mevzi de, bu meselenin insan hakları sorunu olarak tanımlanmasıydı. “İnsan hakları sorunu” olarak tanımlandığı an, biz bu davayı kaybettik.

Fikri anlamda böyle bir yanlışlık var. Peki hayatı tanzimde, özel hayatlarında müslümanların hiç laiklik yok mu?

Bu nasıl olmaz? Yani zihnindeki dünya ile yaşadığı dünya arasında sürekli çatışan bir bilinç durumu içindeyiz. Ve Müslümanların zihinlerinde muhafaza ettikleri bir İslam var, bir hayat, bir dünya var. Bir de bizatihi içinde oldukları bir dünya var.Ve dünyayla, zihinlerindeki dünya sürekli, hem de çok şiddetli bir biçimde çatışıyor. Bütün dönemler zor dönemdir dememin sebebi şu; insanoğlu var olduğundan beri, muvahhid insanların, mümin zihinlerdeki dünya ile yaşadıkları dünya arasında hep bir çatışma oldu. Bu çatışmanın olması gayet tabii. Zaten mümin olmak bu çatışmayı mevcut yaşanan dünya lehine değil, zihinde yaşatılan dünya lehine bir tercih yapmakla ortaya çıkıyor. Bugün de aynı çatışma var. Bugün müslümanın zihninde bir dünya var, bir de yaşadığı bir dünya var. Müslüman bu dünyaları mümkün mertebe birbirine değmeyecek bir şekilde biçimlendirmeye çalıştı. İki dünya çatıştığında tercihi gittikçe yaşadığı dünya lehine koyuyor. O yüzden müslümanın zihnindeki dünyanın çapı, hacmi sürekli küçülürken, daha az yer kaplarken, içinde yaşadığı dünyanın alanı, çapı gittikçe büyüyor. İşte laiklik dediğimiz, sekülerizm dediğimiz şey bu.Yani din müminin hayatında gittikçe daha az yer kaplarken, dünya ve dünyevi olan daha geniş bir yer kaplamaya başlıyor.

O zaman muhasebe-yi nefs noksanında Müslümanların sistemin laiklik uygulamalarına karşı bazı eleştirileri ve talepleri oluyor.Bunu ne derece haklı buluyorsunuz?

Ben bunları hep tebessümle seyrettim. Yani karşımızda bizimle pazarlık yapmayı kabul edecek bir muhatap bulduğunu sanıyoruz ya da daha doğrusu şöyle söyleyelim, bizi pazarlık yapabilecek bir muhatap kabul eden bir taraf olduğunu düşünüyoruz. Ve öne bazı şeyler sürüyoruz. “Şunları isteriz,bunları istemeyiz” gibi. Böyle bir şey olmadı. Bu böyle pazarlık yapabilecek iki tarafın olduğunun zannedilmesinden çıkarları olan kesimlerce hep böyle gösterildi. Niçin acaba ortada pazarlık yapabilecek iki taraf olmadığı halde, iki taraf varmış gibi görünüyor. Çünkü Müslümanlara hep bir mevzi kazanabilecekleri telkiniyle, ellerindekinin bazılarından vazgeçmeleri istendi. Yani mesela Müslümanlar başörtülü olarak okullara girmek karşılığında, “başkaları isterlerse çırılçıplak dolaşsın, plajlarda istediklerini yapsınlar bizi ilgilendirmez” dediler. Dememeleri gereken, yapmamaları gereken bir şeyi yaptılar ve münkere, fahşâya ilgisiz kalacaklarını beyan ettiler. Oysa “emri bi’l-mâruf-nehyi an’il-münker” vazifesiyle mükellef bir müminin, münkeri ve fahşâyı tebcil etmesi, onu görmezlikten geleceğim deme şansı yoktu.

Peki başörtüsü problemiyle karşılaşan bir Müslüman kızın duruşunun nasıl olması gerektiğini düşünüyorsunuz?

Önce bir şikayetimi dile getireyim. Bunu yazmıştım da zaten. Bazı gruplarla olan temas sonucunda, ki ben bunların siyasi merkezin yönlendirmesiyle olduğunu düşünüyorum, Müslüman kızlar ve delikanlılar ellerinde gitar şarkı söyletip oynadılar. Özgürlük şarkıları söylediler. Fakat bu eylemin mahiyeti, niteliği üzerinde durmadılar, düşünmediler. O yüzden “Fakülte avlusunda gitar çalıp şarkı söyleyeceklerine, keşke o kardeşlerimiz, birkaç adım ileride duran Şah Sultan Mescidi’nin haziresine gidip Lâmekâni Hazretlerini ziyaret edip bir fatiha okusalardı” demiştim Bu çok kişiyi kızdırdı. Çünkü bu karşı tarafın öfkesini celbedebilecek kadar keskin dini bir tutumdu da ondan. Gerçi bazıları buna hurafe gibi şeylerle tepki koydular. Oysa eylemlerimizin, tavrımızın dini vasıflarını öne çıkarmamız halinde karşı tarafı kızdıracağımız düşünüldü. Sürekli taviz verildi. Şahsi kişisel tavizler değildi bu. İnandığımız ilkeler zayıflatıldı, sulandırıldı. Bunun karşılığında da karşı tarafın bize bazı şeyleri lütfedeceği umuldu. Ama böyle olmadı. Tam tersine biz hep verdiklerimizle kaldık. Bu arada bizi güçlü kılan haysiyetimizi, bizi dirençli kılan inançlarımızı ”terk etmiş” demeyelim ama zayıflatmış olduk.

Üniversite hocalarından bazılarının başörtüsü konusunda kız öğrencileri hep tavize yönlendirdiklerini duyuyoruz. Okula devam edip etmeme noktasındaki tercihte bazı çevrelerde bu tavır hakim. Siz ne tavsiye edersiniz?

Maalesef ortadaki problem iki türlüydü. Biri, bir farzı terk etme problemi vardı. Şimdi bazı hoca efendilerin gayretleriyle başörtüsü meselesi, farz olup olmadığı ihtilaflı bir mesele haline dönüştürüldü. İkinci bir husus, başka bir hata yapıldı ve hala yapılıyor, zaten baskı altında kalan kız öğrencilerin danıştığı bir kısım hocalar eğitim için bu farzı terk edebilecekleri fetvasını veriyorlar ve “biz askerde sakalımızı kestik” türünden ucuz gerekçeler öne sürüyorlar. Oysa insan hayatında birkaç yılın hiçbir önemi yok. Hepimiz hayatımızda bir şekilde birçok yılı ziyan edebiliriz. Bu pek önemli değildir. Çünkü insan şahsiyetini, haysiyetini muhafaza ettiği sürece bu tür zararlar telafi edilebilir. Ama insan haysiyetini kaybettiğinde, kendisini kendisi yapan unsurlardan vazgeçtiği takdirde geleceğe umutla bakma şansını da aynı zaman da kaybeder. O bakımdan benim başörtüsü mağduru olan, bu zulümden gerekli payı alan kardeşlerime tavsiyem hep şu olmuştur; üzülmeyin insan hayatında birkaç yılın önemi yoktur. Diplomanızı alamayabilisiniz, ama gelecekte çocuklarınıza belki okuldan mezun olamamış ama haysiyetini muhafaza etmiş birer mümine anne olarak dirençli olmalarını söyleyebilir, bu gücü kendinizde bulursunuz. Aksi takdirde diplomasını almış, ama bunun karşılığında şahsiyetini, inancını vermiş, mahcup, geçmişinden utanan insanlar haline gelirsiniz ki, Allah sizleri bunlardan korusun diyorum. O bakımdan insanın bir-iki yılını kaybetmesi, hatta daha ileri gidelim okulunu kaybetmesi önemli değildir. Bazı şeyleri açıkça konuşmalıyız. Mesela başörtüsü olayında o kadar büyük haksızlıklar ,zulümlerle karşı karşıyayız ki bazı konuları konuşma şansı bulamıyoruz. Düşünelim bakalım bu kızlarımız nereye koşuyor? Ne okumak için çabalıyorlar? Sosyolojiye gittiklerinde, arkeoloji okuduklarında, biyoloji, kimya, fizik… okuduklarında, okudukları onların ne işlerine yarıyor? Niçin oraya koşuyorlar? Şimdi bu işin sancılı kısmı,z or konuşulan kısmı. Niçin başlarını açmak gibi bir ihtimali, hiç değilse bazıları, akıllarına getiriyor? Ne adına? Filan okuldan mezun olma adına. Şimdi biz bunları tartışabiliyor muyuz?

Okuduğunuz okuldaki derslerin mahiyetini de, bu sizin ahlakınızı, ruh durumunuzu, karakterinizi, Ahiret selametinizi, dünya selametinizi ne kadar etkiliyor? Bunları konuşabiliyor muyuz? Yıllardır İmam Hatiplerin kapanıp kapanmaması meselesini tartışıyoruz. Ama İmam Hatiplerdeki müfredatı, verilen eğitimi, aksaklıkları konuşma şansımız oldu mu? Olmadı. Niye? Çünkü karşı taraf saldırıyor. Bunlar açık kalsın, sonra hallederiz dedik. Ama muhtevayı tartışamadık. Hep şekil üzerinde, kabuk üzerinde kaldık. Bugün de aynı şey var. Başörtüsü zulmü var, çocuklarımızın insafsızca okumasına mani oluyorlar, ama bu arada bizim bir soruyu ertelememize çalışıyorlar. O da şu: Bu çocuklara buralarda ne öğretiliyor? Bu çocuklar buralarda ne tür alışkanlıklar kazanıyor? Bugün Müslüman bir kız için iyi bir anne olma, iyi bir eş olma, hatta birçoğunu kızdıracağım ama, iyi bir ev hanımı olma düşünülmesi gereken en son şey halini aldı. Şimdi insanın aklına şu geliyor, hatta geliyor değil biraz da böyle, bu kızların önemli bir kısmı anneleri gibi olmamak için, sokağa çıkmak için bu kavgayı veriyorlar. Çünkü bu okullara giremedikleri takdirde eve dönecekler. Hiç kimse eve dönmek istemiyor. İstanbul’a büyük şehirlere gelenler memleketlerine dönmek istemiyorlar. Metropolde tutunmak istiyorlar ve bunun ancak üniversite eğitimiyle mümkün olacağını bir şekilde hissediyorlar. Bu işin bir tarafı ve biz bunu şimdi konuşma şansına sahip değiliz. Çünkü dışardan gelen baskıları yüzünden çocuklarla bu konuları konuşamıyoruz.

Daha dün bir arkadaşımla konuşuyorduk bu konuyu, çok güzel bir tespitte bulunmuştu:
"Müslüman kadınlar sürekli bir ikilem içinde yaşıyorlar.Vitrinde olmamaları gerektiğini bilerek ve vitrinde olmayı arzulayıp durarak..."

Yalnız bu istek, geoit şeklinden memnun olamayıp sürekli küreselleşmeye çalışan şu biricik dünyamızın biz müslümanları da etkisi altına almış olmasıyla üzerimizde oluşturulan baskıdan kaynaklanıyor.Yani bir yandan "dünyaya geliş sebebini bil,otur oturduğun yerde" diyen erkekler; bir yandan okumamış, elinde bir mesleği olamamış ama evinin her işini bilen, çok güzel reçeller yapan, yalnız çocuklarını yetiştiren ve gözünü açıp kocasını görmüş, onun sözünü herşeyin üstüne koymuş,pervane olmuş bir kadınla evlendikten sonra etraftaki,panellerdeki, derneklerdeki okumuş avukat olmuş, eczacı olmuş,falan olmuş kadınları göz ucuyla süzüp, ikinci bir evlilik hakkımı bu kadınla mı kullansam diye düşünüp duran erkekler..
Gerçekçi olalım şimdi hepimiz farkında olmalıyız ki bu iki erkek tamamen aynı kişi oluyor.Yani biz kadınlar sürekli her şekilde kocamızı elimizde tutmaya çalışırken bir yandan bir birey olmanın kavgasını veriyoruz.Yani ÖSSlere girmiyoruz, üniversiteleri bırakıyoruz, ev işi öğreniyoruz, sonra çok kültürlü kocalarımızla evleniyoruz.Annelerinin yemeklerine benzer yemekleri mutfaklaırnda bulmaktan mutlu olan kocalarımız bir gün geliyor "seninle aynı dili konuşamıyoruz sen nereden bileceksin ki tüm bunları gerçek yaşamı,evden kafanı çıkarttığın mı var?" diyerek cahil damgasını yapıştırıveriyor alnımıza.
Aslında herşeyi oluruna bıraksalar biz zaten vitrin arkasında mutluyuz.Yani hangi kadın gerçekten bütün gün iş yerinde yorgunluktan öldükten veya erkek kardeşiyle aynı zorlukta sınavlara durmadan çalışıp kafa patlattıktan sonra eve gelip bir de evde ölmeyi tercih eder ki? Ya da şöyle diyelim böyle birşeye zorunludur.Yani tüm yazılanların ardından çıkan yoruma göre biz kadınlar her ikisini de yapmak zorundayız. Benim okumaya hakkım varsa bir erkek çocuğunun da evde bulaşık yıkamayı ve misafire çay sunması öğrenmesi de en öncelikli hakkıdır. Bu bir kadının "ben de kocamla eşit haklara sahibim" diyen feminist saçmalıkları değildir. Veya bir erkekler bir kadının görevleri nedir bunları ortaya koymuyorum burda, yalnız gerçekçi bir bakış açısı..

Modernleşme sürecinde geç kalmış toplum olarak ne kadar eleştirsek eleştirelim geldiğimiz nokta eleştirdiğimiz nokta oluyor. Bu da eleştirilerimizde bir düşünce birikimine yere dayanan algıdan değil arabesk- folklorik- duygusal yorumların öncelenmesinden geliyor. Ramazan değerlendirilir - nerde o eski ramazanlar, gençlik olunca - nerde o eski gençlik, kadın söz konusu olunca - nerde o eski kadınlar. Bir çok sorunda eskiye öykünme veya tek ve geçerli örnek o imiş gibi hazır bir yorum ve model öneriliyor.

Tüketim ve yaşam biçimleri değişiyor. Her dönem kendine has bir yaşam kültürü ortaya koyuyor. Herkes kendi yaşam seviyesine göre bir tarz belirliyor. Değişen ve yeni olan herşey güzel veya kötü toptancılığı ile halen algılarımızdaki yerini koruyor. Eskiden kızlar saatlerce- günlerce çeyiz hazırlarlardı. Şimdi bütün kızlara çeyiz hazırlayın mı denilecek veya tavsiye edilecek? Eskiden ve halen kadınlar halen ev yemekleri yapma kültürünü korumaya çalışıyorlar. Çalışan kadınlara bunu bir mecburiyetmiş ve maharetmiş gibi dayatacak mıyız? Ayşegül hanım halen birçoklarının gibi yaptığı dantel yapmayı, örgü örmeyi öğrenmeye veya yapmaya çalışsaydı, ne bu yazıyı yazacak zamanı ne de kitap okumaya vakti olmayacaktı.

Bir kadın olarak hep konuşuluyor olmaktan çok sıkıldım. Ekran başında tartıştıklarımızın arkamızı döner dönmez anlamını yitirmesinden de sıkıldım. Ne yani pratik de bu kadar kolay mı her şey? Biz kadınlar ve erkekler bütün hataları bilmediğimiz için mi yaptık?

Hem bal gibi de biliyoruz herkes layığını bulacak. (iyi kadınlar iyi erkeklere, kötü kadınlar kötü erkeklere)

Bir de kadın gerçekten bu kadar sorunlu bir varlık mı? İslami literatürde de bu böyle her yerde böyle. Sanki dünyaya yanlışlıkla düşmüş bir yaratıkmışız da acaba napsak nereye koysak diye düşünüp duruyorlar. Rabbimin verdiklerinden hiç şikayetim olmadı ama bu soruyu sormadan edemiyorum.

Sessizlik olunca kız çocuğu doğdu deriz ya; böyle her sessizlikte bir kadın tartışması nasıl doğuyor anlamıyorum? İnsan sayısınca kalp, kalp sayısınca hayat var. İkişerli dizilip sonra çoğalanlar(evlenenler) olsa da; evliliğin,ailenin, kadının, erkeğin sayısız tarifi var. NAsıl bu kadar rahat bu budur diyebiliyoruz. Bu mudur gerçekten? Hakikatı subjetifleştirmeye çalışmıyorum. İdealin dışındaki gerçek hayattan bahsediyorum.

Neyse bugünlerde kadere inanmanın dışında onu müthiş seviyorum. Erkekler ve kadınlar hepimiz aynı telaşın içinde koşturacağız mahşer meydanında .Unutulucak bütün bunlar dökülecek heybeler. Yaşasın kulluk... Ramazan da geliyor. Reçel bilmeyen başka bir şey yapsın üzülmesin. Yeterki canımız sağolsun. Mesela namazlarımız önemli kaçırmayıp sımsıkı yakalayalım. Aİlemizi çok sevelim. Sevelim ki kimseye el açıp sevgi dilencisi olmasınlar.

Hey kendim sana söylüyorum.Yine çok konuştun.

saygılar