Gurbet, kimi için vatanından uzak, kimi için ailesinden uzak.. Kimi kalabalıklar içinde bile gurbeti yaşar. Gurbet benim için müminlerin olmadigi yerlerdir. Vatanından uzakta, minaresiz bir şehre Ramazan ancak bu kadar sıcak gelebilir. Rahmetini ve bereketini bize cömertçe ikram ediyor. Toplum olarak yaşanmasa bile, varlığı ile bizi sıcacık kuşatıyor, derneklerde(biz buna camii diyoruz), okullarda farklı renklerde farklı ırklarda müslümanlarla yeni aşıklar gibi coşkulu heyecanlı bir şekilde kucaklaşıyoruz.
Bir iftar vakti soğuk okul binaları sımsıcak oluyor, soğuk yöneticiler sanki bir anne baba oluyorlar, ordan oraya koşuşturuyor, öğrencilerine hizmet etmek için yarışıyorlar, burada herkes birbirine hizmet ve ikram etmek için yarışıyorlar. Bir arada coşku ve heyecanı yaşamak için sevgimizi belirtmek için kendimize bir vesile kılıyoruz. Genellikle anneler bir okulun salonunda ögrencilerle birlikte iftar hazırlığına başlar. Bizim iftar çadırımız olur orası, çocukların arada bir kaçamak bir şekilde neler hazırladığımıza bakmaları çok keyif verici. Bu telaşın içinde bir yandan Yusuf Islam dinlemek yaptığımız işin coşkusuna coşku katar, bazen Mekke Imamini dinler, bir mahzunluk, bir hüzün çöker içimize, bir köşeye oturup dinleriz. Bir yandan Boşnak bir arkadaşımız, bir yandan Filistinli bir arkadaşımız, hepsi ile iç içe bu muhabbeti bu sevgiyi kalbimize koyana şükrediyoruz. O koymasaydı yüreğimize bu sevgiyi biz bunları hissedemezdik. Hepsinin yüzlerine tek tek bakıyorum, baktıkça kendimi çok iyi hissediyorum. Gayri müslim komsularimiz gıpta ediyorlar bu ortama, ikramımızı onlardan esirgemiyoruz. Çünkü Rabbimiz bizdende esirgemiyor, ömürlerinde bu kadar sıcak ortamda bulunmadıklarını itiraf ediyorlar. Ramazanda onlarda nasibini alıyor fazlası ile, sıcak bir davranış, yapılan bir ikram ile.. Kendi yaptıkları toplantıların daha düzenli olduğunu fakat hiç sıcak, samimi olmadığını söylüyorlar.
Iftara oturuyoruz, renk renk, ırk ırk, kimse kendi çocuğunu görmüyor, çünkü biliyoruz ki onlar emin ellerde, herkes birbirinin çocuğunu sahiplenir. Bir an şehir sanki Medine oluyor kucaklıyor bizi, sanki Efendimiz gülümsüyor bize. Yaramazlık yapıp mahcup çocuklar gibi başımız, anne babanın yanında yere eğiliyor, ama gidecek başka yerimizde yok. Efendim ne yaparsak yapalım, baska yerimiz yok sığınacak, hiç olmasa böyle ortamda gülümse biz mahcup çocuklara.
Küçük bir Abdullah'ımız var, yaramaz mı yaramaz bir arap çocuğu, kıvırcık saçlı kara gözlü tertemiz bir yüzü var. Tef alıp bize ilahiler söyler, söylemeye başlayınca bir çocuk bu kadar değişebilir mi diye hayretler içinde kalır insan, o kadar masumlaşır ki, yüreğimiz bir ateş olur, yaramazlık yapmasını tercih ederiz. Söyledikten sonra kucaklayıp öpmek ister anneler ama Abdullah ortadan yok olur gider, umalmadık bir yerde umulmadık bir anda karşımıza çıkar. Kıvırcık saçlı kara gözlü bir çocuk görürseniz, onda Abdullah'ın izlerini arayın.
Aliya’mız var, Faslı bir genç kız, zayıf mı zayıf, oradan oraya koşuşturur misafirlere hizmet etmek için. Üç dakikadan fazla onu bir yerde bulmak mümkün değil. Sanki annne Hacer olur herkesin imdadına yetişir. Boşnaklı bir Mirziya’mız var, çok sert bakışlı, resim dersi öğretmeni fakat insan onunla konuştuğunda kendini o kadar güvende ve iyi hisseder ki, ara ara onu görme ihtiyaci duyar insan. Bize türk çayi ile osmanlı kahvesi ikram eder, yaptığı resimleri gösterirken.
Namazlar kılındığında Imam bir arap, müezzin bir türk, cemaat her ırkta müslümanlar.. Ve burası olur sanki Mekke.. Dualar genellikle arapça yapılır, arada Kudüs kelimesi geçince sesler titrer, gözler dolar ve Kudüs olur müminlerin gözyaşı..
Tüm işler bitip çaylar içildiğinde arap kızlarından ilahiler dinleriz. Bizim coğrafyamızın çocukları o kadar içtenki, söylediklerinde sanki tüm vücudları söyler, bu kadar içtenlik çok nadir görülür. Anlamadığımız halde söyleyenlerden ve anlıyanlardan hissediyoruz havayı, orası sanki kına gecesi olur. Çok farklı ırklardan gelinlerimiz var, ama çok az farklı ırklardan eniştemiz var.
Türk arap manavlar var, ihtiyaçlarımızı karşılayabiliyoruz. Fırınlarımız var Ramazan pidesini günlük bulabiliyoruz, normalde altıya kadar açık olması gerekirken iftar vaktine kadar açık olabiliyorlar. Camilere, okullara bu iş yerlerinde fazlası ile yardim ediliyor. Ramazanda daha çok ikram ettikleri halde daha çok kazandıklarını söylüyorlar.
Sahurlarda şehrin içinde ara ara ışıklar yanar. Bilinirki, burası müslüman evidir, sahura kalkınmıştır. Bu ışıklar bu şehrin üzerinde nur olur, şehri ışıtır.
Müslüman olmayan bir okula giden çocuklarına daha çok mükafat alacaklarını söylerek oruçları için onları yüreklendiriyor anneler. Herkes yiyip içerken, Allah rızasına uymak bir ayrıcalıktır diyoruz çocuklara.
Genellikle dernekler(camiler) her millet için farklı farklıdır, fakat Ramazanda hep birbirimize katılıyoruz. Ezanlar camilerin içinde okunur farklı komşularımız var müslüman, gayri müslim.. Onlar bizim Ramazan'ımızı bilirler, bizim yanımızda kimisi saygısından dolayı yiyip içmez. Yiyip içenlerde yine saygı duyarlar. Farklı işyerlerinde çalışanlar için zorluklar yaşanıyor, kimisi Razamanda aileleri ile iftar yapamıyorlar. Camiler çok yakın değil ama teravihlerde yinede dolup taşıyor.
Tv.lerde Türkiye'nin iftar ezanını dinledikten bir buçuk saat sonra burada iftar oluyor.
Mübarek Ramazan işte, Medine olup gelenleri kucaklıyor bağrına basıyor, Kudüs oluyor ısıtıyor herkesi..
-