Toplama, Kapama, Saramama
Toplumun arasındaki tek kişi; birey...
Bireyin, çantasındadır aklının kartları; banka kartı, kimliği ve özel eşyaları. Bunlara sahip çıkması; kendine bağlı olduğu kadar, yaşadığı ortamla da bağlantılıdır.
Çevreye şekil verebilirsiniz; dikersiniz trafik lâmbalarını, yeşilllendirip birkaç metrekare alanı, atıp bir kaç masa, sunarsınız çayı, kahveyi çarpık kentleşen sokak köşelerine veya aralarına...
Ve yanınızdan geçer sizinle aynı ortamda doğan; sizden, beş; bilemedin, on kat farklı bir hayatı başkalarından habersiz yaşayan...
Herkesin aklından ne geçer? Karnını doyurmak ve akşama sıcak bir yatakta yatmak...
Ya uyumak? Herkes aynı huzurla uyuyor mu?
Uyuyup, uyuyup geldiğimiz yer neresidir?
Kültür; çocuğuna para biriktir, der; uygarlık ise, okut der...
Türkiye’de para biriktirebilenlerle, biriktiremeyenleri ikiye ayırdığımızda, gerçek çırılçıplak ortada kalır. Kırk milyon insanın gazeteye, kitaba elini sürmediğini bilince, üşüyorum. Üşüyen insan açtır. Karnı açtır. Kafası çalışmaz.
Kaçırarak, çalarak, başkalarının emeklerine girer... Kendini suçlu duruma, karşısındakini de tehlikeye atarak, vahşi bir sahip olma hırsının
resmi, geçmişten çıkagelir önümüze...
Kültürü olup da, kültürlü olamayanlar.
Çaresizlere bakmaktan yoruldum.
Yoruldum, uygar olamamaktan.
Başa mı dönsem?..
Aklımı karıştırdılar; aklıma, nasıl sahip çıkacağımı öğretmediler. Kendime nereye kadar sahip çıkabilirim?
Birileri, özel destekli kurslarla, bir kısım çocukları Üniversiteye taşımayı düşündü. Devlet okulları üçüncü sınıf eğitim mi veriyor ki?
Yoksa para kazanmanın yarattığı boşluklar mı dolduruldu?
Bireyin aklı karıştı, oturdu aklını doyurdu.
Fikir, bizi Üniversite kapısının önüne veya içine götürdü. Yaşam kapısı ise her iki taraftan açık. Cereyan yapıyor. Üşüyorum. Hastalanacağım, eskisi gibi...
Topladık, kapattık, saramıyoruz... Türkiye büyük, hangi akıl yetişebilir ki sarmaya? Rengârenk taşlardan oluşmuş bu resime bakan gözlerim de üşüyor. Üşüyen göz uyuyabilir mi? Gözümü kırpsam, savunmasız mı düşerim bu vahşi âlemde.
Devşirdik. Devşire, devşire akıl geviş getiriyor.
Sal çayıra Mevlâ'm kayıra, değil mi ama?..
İnsanoğlu ne kadar da akıllı(?)
Uğraşıp, uğraşıp eski haline dönebiliyor...
-