kasım…
yol.
ayaz.
zemheri.
kalbim…
öfke.
kara.
sus.
berhava!
Gurbeti yaşarken düşlerimde,kasım düşer iklimine kalemin.Öfkem kendime!
Öylesine bir gün,öylesine vurgun kasım günü.Anadolu’nun bağrında...Sarının hüzne çaldığı rüyalarımda kasım …
01.11.2006/Çarşamba
Takvimler Yahya Kemal’in vefatını gösteriyor.(1958)
Yüreğim Mustafa Özçelik ‘in ilk soluğunu…(1954)
/ki yüreğimdir kanayan /
Zamana değer düşüren ‘değerler’…
Bir şair ebede açıyor gözlerini,şiire özge bir can şairane ağlıyor…/duyumsuyorum/
Denge korunuyor!
…mehtap uyanmasın diye aheste çekiliyor kürekler.
zevk sarhoşu dostlar uyanmasın diye,bülbüle sükûta varmayı emrediyor gül...
(ilgilendiğim başka sanat yok!
ölmeli miyim üstad?)
İçimde yorgun kuşlar üşüyor..
Karanfil ağlatan akşamların inadına ,kuytu vadilere dökülen yıldızların ardından koşuşturuyorum canhıraş bir mısra düşsün diye yüreğime.
/bir mısra düşmeli bu yüreğe!/
-ki nakşetmeliyim benliğimin bakir hislerini kuğu asaletinde-
Belki de yaptığım sadece bindiğim trenin yol değiştirmemesi içindi.Hayat kehanetini üzerime okumasın diye sığınmıştım öksüz bakışlarımla geceye…
‘’Sen hangi vaktin nergisisin ki,
Vakit yok deyip bana geceyi anlatıyorsun.’’
/nergis.
gece.
şair./
geçiyorum kend(t)imden.
geçiyorum sabaha hüzün taşıyan dehlizden..
yüreğim kuş misali terk eder kendini..
elimde kan sunan gül...
‘’bütün sözler bitti,
bütün vakitler akşam.’’
Ölüyor rintler…
Ve kutsal bir sırrın nabzını tutuyor şair…
-