2007 İlkbahar/ Yaz Gidiş Modası'nı Protesto
{Eski havası kalmadı, ah nerede o yazarlar, yorumlar, seviyeli tartışmalar diyerek emekli öğretmen lokali muhabbetlerine dalmadım değil, ben de şikayet ettim. Fakat bir kenarda mızıldanmakla olmuyormuş, el koyma zamanı geldi duruma.}
Gitmiyorum!
Toplamıyorum valizimi; burası benim evim çünkü. Bu listede çevrimiçi üyelerin arasına karıştığımdan beri evim, titrek bir elle ilk yorumum için yirmi-otuz kere önizleme düğmesine bastığımdan beri evim, şimdi kardeşim dediğim üyenin birinden ilk mailimi aldığımdan beri evim.
Gitmiyorum!
Peki gidecek yerim yok diye mi bu kalışım, tabii ki hayır. Hem gitmiyorum, hem gitmesin sevdiklerim. Ucunu mağmaya batırsın kaleminin, yazsın, talan etsin ortalığı. Varsın yorum almasın, bunu da dert etmesin güzel yazan. Bana beni anlatsın, sıfır beş uçlarla delsin kireçlenmiş rezistansımı.
Gitmiyorum!
Çünkü okumayı seviyorum. Olsam da sinir, dalmak istesem de tartışmanın orta yerine bir Karamurat deliliğiyle ve bilerek suskun kalsam da çoğu zaman, sus be kadın, yuh be adam diyerek yorulsam da gitmiyorum.
Amacı cevap vermek değil "oturtmak" olanlar, ismini duyurmak için çırpınanlar, parmaklarını pençeleştirip klavyeyi tırmıklayanlar, gereksiz alınanlar, azarlayanlar, çok bilmişler, hiçbir şey bilmeyenler... Hayır, bir Pollyanna yutmadım, okumayı seviyorum sadece, hepsini okumayı seviyorum.
Sussa da bir kenarda, küsse de üstüme alınmıyorum hiç, dönüşü için dua ediyorum sevdiklerimin.
Gitmiyorum!
Çünkü aileyiz. Biliyorum Bursa'ya gidince beni kimin karşılayacağını, İnegöl'de kimin yavrusunu mıncıklayacağımı, Ankara'da kimde kalacağımı, Konya'yı kimin gezdireceğini, İzmir'de kiminle çay içeceğimi, Sivas'ta, Antalya'da kime uğrayacağımı, Van'da kimden kaçamayacağımı ve uçabilsem Hamburg'a, Münih'e, Rotterdam'a, Viyana'ya hangi çatılara konacağımı... Onlar da bilirler İstanbul'da kimin beklediğini, İstiklal ve Fethipaşa rehberlerinin kim olduğunu, kimin evinde misafir olacaklarını.
Gitmiyorum!
Çünkü cemaat güzel.
Çünkü tanıştığımda yeni biriyle, ortak yanımızın cemaat olduğunu öğrendiğimizde onun yüzündeki sevinç ve şaşkınlığı görmek güzel; " sen o musun" diye sormak, "ben oyum" demek güzel.
Beni sevmeyen birine kendimi tanıtıp daha evvel sevmediğine pişman ettirmek güzel.
Çayı sevenle çay, sevmeyenle Demirhindi içmek güzel.
Gitmiyorum!
Tadını çıkarıyorum kalabalığın. Bir yılda değişen hayatımı seviyorum. Tartıştığım için zırıl zırıl ağlamayı, sonra birilerinin beni savunmasını seviyorum. Anlattığımı anlayan insanları seviyorum ve anlamayanları.
Çünkü güzel burası, evimde olmak güzel.
Gitmiyorum!
Seviyorum Büyük Patronları, tema değişikliklerini, havalı şairlerini, pasif okuyucularını, polemik güllerini, gidenleri, dönecek olanları, dönmeyenleri de...
Cemaati seviyorum kardeşim!
-