Murat Kapkıner'in Sesinden Sürgün Ülkeden...

İlk defa 1990 yılında Karamürsel'de bir kitabevinde dinlemiştim Kapkıner'in bu enfes yorumunu. O günü yaşar gibi oldum şiiri tekrar dinleyince.

Üstad Sezai Karakoç'un "Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine [1]" isimli muhteşem şiirini okuyan Murat Kapkıner 1950 yılında Malatya'da doğdu. İlk öğretimini burada tamamladı. Malatya Erkek Sanat Enstitüsü (1967), 1969 da Hava Astsubay okulunu bitirip kıtaya katıldı. Çeşitli kuruluşlarda elektrik teknisyeni, Hava kuvvetlerinde teknik astsubay (69-74), Malatya'da özel ve resmi kuruluşlarda yönetici olarak görev yaptı. 1975 de resen emeli oldu. Çeşitli kuruluşlarda işçi olarak çalıştı. 1980 de malul işçi emeklisi oldu. Yazılarını Aylık dergi (81-83), Çağımıza Selam (86-87), Kelime [2](87-88), Varide(86-87) dergilerini yayınladı. Evli 5 çocuk babası. (UlumulHikme.de)

Yayımlanmış eserleri [3]

Roman:

Güz insanları (1982)
Karanlıktakiler (1983)
Wesirfinger Pastanesi (2001)
İblisinin Son Savunması (2001)

Deneme:

Denemeler / Yaşamayı Göze Almak
Merhamet MuÅŸtusu
Nefs Risalesi

Åžiir:

Anne Ben Artık iyiyim
Not Düştüm Besmeleye
Elifbamdan Artakalan
Kimsenin Aklına Gelmeyen
Ademin Müstesna Ölümü

Sesli Yayınlar (şiir):

Bu Rüzgâr
Acımız Geceyi Büyütür [4]
.....

Şimdilerde bir romanının yayımlanacağını duydum ve ayrıca Özdenören'in "Yok böyler bir roman" dediğini de. Asım Gültekin'den alınan rivayete göre kitabı yazmasına Rasim Özdenören vesile olmuş.

Şurada [5] da Kapkınere ait şiirleri okuyabilir ve seslendirdiği bazı şiirleri dinleyebilirisiniz. Youtube'da da Kapkıner'in okuduğu, Metin Önal Mengüşoğluna ait "kardeşime mektup" isimli şiirin klibini seyredebilirsiniz.
http://www.youtube.com/watch?v=BVhomJGqpqA [6]

Satırlarıma Kapkıner'in güzel bir şiiriyle son veriyorum;

Ä°kinci Cemre
gün batar
kuşlar dönerdi
seherler
adama namaz kıldıran ihtişamını yitirdi
artık ne gün batıyor ne kuşlar dönüyor
akşam ile yatsı arası

eÄŸer erirse
kar ilkin damlarda erirdi
sahurlar olurdu
iftarlar eskiden
orucu inanmayana tutturan
inanmasa da insan
bu iftar
bu sahur inanılası bir şeydi
cemreler düşerdi eskiden
bir yâsin bir cemre
bir cemre bir çocuk düşerdi
zemheri vardı
kırk gün
mart dokuzu
kocakarı fırtınası
cemreler düşerdi eskiden,
bir yâsin bir cemre
bir cemre bir çocuk düşerdi
''zahmeti'' derdi anam
kırk gün de bu cem''an
gül açardı ardından

üçbin yılın cemresi düştü
teki benim olmayan
bir daha düşerse
/çocukken inandığım gibi/
gökten bağrıma bir kor
düşse düşse düşecek
/Bütün cemreler düştü mü çocuklar/