Şairin yüreğini yorduğu kadar kârii'nin beynini yormadığı bir edebî hayatımız var sizce komik değil mi? Şair, sabahlara kadar bir şiiri doğurmanın sancılarını çeksin, yüreğinin varoşlarında dikenli tellerle kanatılmış bir sürü yara bıraksın, yaralardan ipil ipil akan kanlara kalemini batırıp kelimelerin demir perdeli ülkesinden mısralar çeksin. Kâri okurken yorulmaktan beynini yormaktan şikayet etsin. biryerlerde bir yanlışlık var dostlar siz ne dersiniz?
Yıllar öncesinde, okuduğum üniversite kantininde, kendisi de şair olan bir hocamla bir yandan ince belli bardaklarımızı başparmağımızla işaret parmağımızın arasında eziyor bir yandan da şiir üzerine sohbet ediyorduk. okuduğum şiirde anlam kargaşası olduğunu ifade ettiğimde ki ben kelimenin yanlış kullanıldığını ifade etmiştim. Hocam, " şiir bir yerlere oturmak zorunda değildir, şiiri okuyan da yorulmalıdır." dediğinde, anlamanın eşiğine daha gelememiştim belli ki ne demek istediğini anlamadım. farkına varamadığım şeylerin ayırdımına üniversitenin sonlarına doğru ulaştığımı zannediyorum. şiir karmaşadan oluşmalıydı, şair şiiri istediği şekilde kendine göre yerleştirilmeli ,kendine göre bir kompozisyon oluşturmalı, hem de öyle oluşturmalı ki okuyucu da eşyaların durduğu yerlere, bu konuşlandırmanın odaya kattığı güzelliğe dair kendince yorumlar yapsın. okuyucu, şiiri kendi içinde anlamca bir yerlere oturturken şiirle birlikte kendi de o alemde bir yerlere otursun. okuyucunun kendinden birşeyler katmadığı bir şiir var mıdır aceba? en doğal haliyle arabesk müzik bile okuyucunun içine işlemeye gayret eder (başarabildiği kadar tabiki); ama mısralar o kadar yavandır ki, şiirin "ilk mısra'ının ilahi olduğunu" bilenler için bu yavanlık nerdeyse çiledir. bu mısraları okumak ızdırabına nereye kadar dayanılabilir, kaçıncı mısraya kadar sürdürülebilir bu okuma bilmiyorum; ama ben diyorum ki şiir, kapıyı bırakıp, içeriye pencereden ay ışığı ile sızmalı şairi şairden alırken de mutlaka oraya buraya parmak izlerini bırakmalı. şair çalınışın, kendinden edilişin ızdırabını yaşarken, bu hırsızın kendinde bıraktıklarını da aramalı.
Bununla birlikte bir dil düşünün ki hemen hemen kelimelerinin yarısınının mecaz anlamı olsun; ama okuyucu şairi bir anlamda esir etsin. bu sadece şiire eziyet değildir, aynı zamanda şaire de eziyettir. Mecazların Türkçe'nin zenginliği olduğunu ifade eden biz okuyucular aynı kullanım şiir için olduğunda ya da işin içerisine yüz yıllardan beridir kullanılan edebi sanatlar olduğunda bunu eleştirelim. Burda bir yanlışlık var. Yanılıyor muyum yoksa siz söyleyin dostlar ?
Aklıma gelmişken bir anımı da anlatayım? Gençliğimi peşimden koşturduğum ilçenin ortasında bir çay ocağını mekan tutmuştuk. okumaya az çok hevesli bir guruptuk, ki ben, bu gurubun çirozlarındandım. Gelip gidiyorduk madem buraya herkes birkaç kitap getirsin zamanın öldürdükleri arasına katılmayalım denildi. kabul ettik ve küçük de olsa bir kütüphane kurduk. ilk aldığım kitap mıydı yoksa son aldığım kitap mıydı bilmiyorum; ama Sezai karakoç'un "leyla ile mecnun" kitabını aldım. toyduk, duygusallık yokuşunu hızla tırmanıyorduk aşk'a dair herşey bizim ilgimizi çekiyordu. kitapda yazılanları bir dikişte içecektim; olmadı. kitabı bir kenara attım ve şimdi hatırladığım kadarıyla da " Şairim diye şiir kitabı çıkarmış."demiştim. ünivarsite son sınıfa kadar bir daha hiç okumadım bu kitabı. bitirme tezi olarak "Sezai Karakoç'un şiirlerinde doğu ve batıya dair imgeler" konusunu aldım. "Leyla ile mecnun" kitabına kadar hiç bir sorun çıkmadı. bu kitabı bitirmem belki iki ayımı aldı. yanlış anlaşılmasın zorlanmadım. yıllarca odamda, kitaplarımın arasında duran bu kitabı neden okumadığıma hayıfllandım ve nerdeyse her gün bu kitabı başından sonuna bir kez okudum. orta okul sıralarının arasından "bu da şiir mi?" dediğim bu kitabın değerini üniversite son sınıfta anladım. belki bu konu ile ilgili bir açılım yapar.
bu vesile ile tüm cemaat bireylerine saygılar sunuyorum...

ÖLÜM BİR YÜREK İŞİDİR.

Anlattığım kısa cümleyi, ne kadar güzel betimlemiş İsmail kardeşim! Yahu, dudağa "lâl" demek, "saça yıldız kondurmak" gibi benzetmeleri anlıyorum ama, bu şiirin "zorlama" ifadeler içerdiği kanısındayım. Yusuf kardeşimin yazısında şöyle bir ifade geçiyor. "Yazar şiiri doğurma sancıları çeksin.." Eleştiriler belki ağır gelebilir, ancak şair acımasızca eleştirilmezse, ucuz şiirlerin önünü almak imkansızlaşır. Kaabiliyet ehli değilse, yıllarca sancı çeksin adam, şiir doğuramaz. Ben kendime şair demiyorum, ama güzel şiirleri hissetmek istiyorum. Aklımı zorlasın evet ama, kalbimi de okşasın! Şekli "filinta" olacak diye, anlamı sağa sola savurmak olmaz, olamaz! Sade bir dille şaheser yaratmak sanattır. Sadece edebiyatta değil, her tür sanatta bu böyledir. Bir Ayasofya'nın cafcaflı mimarisine bakın, bir de karşısındaki mütevazı Sultanahmet'e. Hangisi sizi daha çok büyülüyor, gidin bir kez daha bakın Allah aşkına!
Katil İsrail, Dünya Seni Sevmiyor!
Killer Israel, The World Hates You!
YEN!LG!