Tek kelime Boşnakça bilmememize rağmen melodilere hep beraber eşlik etme ihtiyacı hissettik Harbiye’de geçen gece. Muhteşem bir giriş yaptı Dino Merlin. Müthiş bir sahne performansı ve müthiş bir ekip.

Fakat biz konser boyunca Aliya’ya dair izler aradık durduk hep. Sözlerinde hüzün olan, sözlerinde Drina olan, sözlerinde Bosna olan ve Saraybosna olan şarkılarda boş yere hüznü bekledik, durduk. Tüm eller havada, tüm yürekler coşmuştu oysa. Cıvıl cıvıl etraf. Şarkılarını bilen bilmeyen, herkes eşlik etmeye çalışıyor Dino Merlin’in heyecanına. Her nakaratta tüm Harbiye’yi bir uğultu kaplıyor. Pendik ile Bayrampaşa yarış halinde ve biz bir grup “Mostar heyecanlı genç”, “Aliya” diye haykırıyoruz arada. Hayal kırıklığı değil bu. Aşırı beklenti olabilir ama.

Aslında “Şehit Türküsü” dinlerken halay çekilen vakıf konserlerinden pekte farkı yoktu bu konserin. Ömer KARAOĞLU, “Lailahe İllallah” derken oynayanlarla kıyas bile edilemezdi Dino MERLİN konserinde oynayanlar. Ama bu defa Aliya’nın hatrına, Mostar’ın ve Saraybosna’nın hatrına mazur görüyoruz herşeyi. Romantiklikse eğer Bosna’dan bir ses beklemek, öper başımınızın üstüne koyarız bunu. İslamcılık Bosna’ya ve Aliya’ya sıkıştırılmak isteniliyorsa eyvallah deriz. Ciddiye almaz, geçer gideriz veya.

Muhakkak Ömer KARAOĞLU ile Dino MERLİN düet yapmalı. Bedel ödemiş bir milletin çocuklarının Saraybosna’ya ağıt yakılırken ıslık, alkış ve halaylarla eşlik etmesini istemeyiz elbette. Ama Bosna’ya dair cümleler kuran birisinin Kudüs’e dair cümleler kuran birisi ile düet yapmasınıda anlamlı buluruz. Bu, Dino ile Ömer KARAOĞLU’nu aynı potada eritmek anlamına gelmez, gelmemeli.

İbrahim PAŞALI ve Yusuf ARMAĞAN Ağabeyler pek konuşma fırsatı bulamamışlar anlaşılan Dino Merlin ile. İstanbul’u seviyor Dino. Tamam. Ama bu sevgi; “İstanbul’da aşk başkadır” veya “İstanbul, şiş-kebap” sözleri ile mi ifade edilirdi sadece? Keşke 5 dakikalık bir görüşme ve bilgilendirme sonrasında sahneye çıksaydı. Çünkü Harbiye’de sadece Dino’yu uzun zaman sonra dinlemek isteyen ve Pendik’ten, Bayrampaşa’dan gelen kardeşlerimiz yoktu. Tamam, kardeşti bu topluluk. Şarkılara hep beraber eşlik etmeye çalıştık. Bosna ve Türkiye bayraklarını ellerimizi patlatırcasına alkışladık ama Avrupa’nın orta yerinde Müslüman kalmayı başarmış bir topluluğa da daha çok zafer şarkıları yakışırdı bence.

Bedel ödemiş bu kitle basit aşk şarkılarından ziyade zafer şarkılarına layıktı bence. Daha bir kardeşçe olmalıydı, daha çok Saraybosna ve daha çok İstanbul kokmalıydı.

Fakat, haksızlık yapmayalım. Basit bir rock konseri filan değildi bu. Veya; “Birileri Belgrad'ı tercih ettiler, ben ise Saraybosna'yı tercih ettim!" cümlelerinin sahibini çok hareketli ve çok kıvrak ve diye silip atamayız kimi kardeşlerimiz gibi. Kimileri çekip gitmişler. İyi yapmışlar. Tebrik ve teşekkür ederim. Onurlu bir duruş o. Eyvallah. Ama hareket var kardeşim Balkan müziğinde. Kıpır kıpır yürekleri. Klarnet ve Saksafon çalan o ikiliye hayran olmamak elde değildi. Ve hayal kırıklığı değil bu. Takılıp kalmayalım oraya. Romantik İslamcılık veya kompleks hiç değil.

Ve elbette Aliya...

Başkalarını bilmem kardeşim. Biz bir avuç Aliya sevdalısı “Da te nija Aliya” yı tekbirlerle bitirdik. Sırf bunun için bile o konsere gidilirdi.

Teşekkürler Yusuf ARMAĞAN ve İbrahim PAŞALI...

İyi ki geldin Dino MERLİN.

Ve seni diğerlerinden ayıran farklılıklarınla hoşgeldin.

Eyvallah...