“Müzik alır. Verirsen…
Şiir verir. Alırsan…”

Bir şiir ile bir şarkı sözü arasında ne fark vardır ? Eğer bahsiniz, mâni tadında, günlük dile özgü yazılan ve çizilen bir takım örneklerse bir farkı vardır. Ama “Asırlardır yalnızım” diyorsanız bir farkı yoktur. Geliniz ve görünüz ki, bugün şarkı sözleri “mobil yaşam” teranesinin sağlam (!) bir ayağıdır. Durumu, bayağılığın bile taklidinin olduğu ucûbe bir hal almıştır. Daha da vahimi, sıradanlığın taklidi bile yanlış telaffuza sahiptir. Kim’den bahsetmiyorum aslında; kim’lerden bahsediyorum. Ama size bir “kim” söylemem gerekirse, sıcağı sıcağına Ferhat Göçer örneğini verebilirim.

Hangi bakkala, markete gitsem, hangi büfenin girişine kafamı uzatsam, ya radyoda, ya da teyplerde, ya da ya da wolkmen denen aletlerde hep şu şarkı çalmakta :

“Dünyaya bir daha gelsem sevgilim
Arar bulurum seni yine severim
Cenneti değişmem saçının teline
Ömrümün yettiği kadar seni severim..”

Herhangi bir şey kullanıla kullanıla pas tutar mı ? Eğer kullandığınız bir “söz” ise, yani dile dairse evet. İşleyen, demir de olsa pas tutar. Daha önce bilmem kaç kez tekrarlanan bir sözdür Göçer’in bize yutturduğu. Bu parçayı dinlerken müziğin ılık sesine kapılıp gidiyorsunuz. Hoş, aman aman bir beste de değil. Ama şairseniz sözleri de pekâla ilgilendiriyor sizi. Tam bu noktada büyük harflerle ve altını çizerek diyorum ki: Ferhat Göçer’in bu bayağı olduğu halde, bangır bangır her yerde çalınan, aslında her yerde sürünen bu şarkısının sözlerinde mantık hatası vardır. “Cenneti değişmem saçının teline…” derken sözde, sevgiliye olan aşkının ne kadar devâsâ olduğunu anlatmaya çalışıyor Göçer. Ama sadece çalışıyor. Anlatamıyor. Hatta sevgilisini yerin dibine sokuyor, bizleri de şahit göstererek. Yani, “Sen kimsin ki cenneti değişeyim…” “Cenneti değişmem saçının teline…” diyor. Halbuki Göçer’in göçük olan şarkı sözlerinin doğrusu ise “Cennete değişmem saçının telini…” şeklinde olmalıdır.

Netteki arama motoru vasıtasıyla bu cümleyi teyit etmek için tarama yapayım dedim. Acaba dedim sadece bende mi bir algılama sorunu var, yoksa kastedilen başka bir şey midir, diye. Nihayet bir web sitesinde Göçer’e ulaştırılmak üzere yazılan onlarca mesaj takıldı gözüme. Ama genelde “Harikasınız. Sizi çok beğeniyorum…” tarzı yorumlarla bezeliydi site. Konuya vâkıf olan bir Allah’ın kulu yoktu. Çok sevdikleri Ferhat Göçer söylemişse doğruydu. Olsundu. Desindi. Biz (!) dinleyip övgüler yağdıralım’dı.

Halbuki zamanında bugün Göçer’in söylediği, ya da söyledim sandığı bu sözleri Cemâl Sâfi daha önce yazmıştı. Ferhat Göçer belki bilmez Cemâl Sâfi’yi, ama bilen bilir. “Sensiz cennet bile sürgün sayılır…”dan bahsediyorum. Evet, mübâlağadır. Sâfi’nin beşeri olana yazdığı bu mısralar ifrat-tefrit noktasında tartışılabilir; orası ayrı bir mevzuu. Ama demiştir. Sâfi bu sözü ilk söyleyendir. Ve bir intihâl söz konusudur. Öyle veya böyle…Ne ki yarım kalmış, eksik söylenmiş, hatalı, defolu bir söylemdir Ferhat Göçer’inki.

Diğer yandan şarkı sözlerinin şiire karşı cılız savaşından galip ayrıldığı su götürmez bir gerçektir. Aslında çok derinlemesine irdelenmesi gereken bir konu. Galip demek onun üstün olduğunu çıkarmaz. Zaten bir şair olarak, savaşı cılız olan bir mücadelenin galibinin şiir olmasını istemem. Ama bu balon, beyazcamın en nadide (!) köşelerinde salına salına yayınlanan magazin ve müzik programlarının desteği ile büyümektedir.

Şarkı sözlerinin terakkiye mani oluşu şiirin varoluşuyla ilgilidir. Şiir olmasa idi şarkı sözlerinin âmiyâneliği gündeme gelmeyecekti. Şiirde söylenmedik söz kalmadı, diyenler neden şarkı sözlerine göz atmaktan imtinâ ederler ? Bugün şiirin bittiğini var saysak bile ardında bıraktığı devasa hazineyi nasıl göremeyiz ? Şarkı sözleri hiç mi asırlık şiir geleneğimizden nasiplenmedi ?

Bahsim,
“hadi yine iyisin
İyisin iyisin

reçeteni ister misin
muck! sevdiğimsin…”

ile tetiklenip, bugün “Shake It Up Şekerim …” ile melez bir şekilde devam eden sürece dairdir. Bu arada bir müzisyenin “Madem müzik evrenseldir. Neden Erovizyon’a Arapça veya Farsça eserlerle katılmıyoruz ? “sorusuna imzamı atıyorum.

Derdimiz:
“Ters dönecek anahtarlar, bir gün elbet çıkacaksın ışığa”

“Bâtınım sen oldun zâhirim sensin…” diyen ile, ve daha niceleri ve niceleri ile elbette değildir. Aslında evet, derdimiz bunlarladır. Onlarca çakıl taşları arasından seçerek ancak çıkardığımız elmas taneleriyledir. Derttir bu. Çiledir. Bu gibi mısralar şiirden beslenen ve şiirin yatağından akan mısralardır. İçlerinde bizatihi şiir olanları dahi vardır. Diğer yandan söz’e dair bir şeyler yapmak için kollarını sıvayanlar da yaptıkları hatalarla komik duruma düşmektedirler. Yazdıkları -hani nasıl derler- “karalamanın” ötesine gitmemektedir. Onlar karaladıkça, karalanıyoruz.

Diğer yandan, şarkı sözlerini yazan kalemlerin şair oluşları ise moralimizi bozan bu nahoş duruma karşı güçlü olmamızı sağlıyor. Yusuf Hayaloğlu, Selçuk Küpçük, Cemal Safi bunlardan bazıları. Ne yazık ki, şiirin bağdaş kurduğu meclisin duruşu daha dik olunca "sol müzik" ya da "yeşil pop" yaftasına muhatap oluyorsunuz. İroni kendi içinde devam ediyor yani. Mevcut ortamın bunca sisi içinde şiirleri bestelenenlerin de oluşu bir başka mutluluktu : Necip Fazıl, Nazım Hikmet, Attila İlhan, Ataol Behramoğlu, İsmet Özel ilk aklıma gelenler…

İmdi, ne zaman böylesi bayat, ham, kaba güfte ve bestelere muhatap olsam “müzik” kelimesinden “k” harfini kaldırıp “ç” harfini koyuyor ve bu tür çalışmalara kalın harflerle “müziç” diyorum. Bunalttılar ! Yüksek sesle : Olanlar terakkiye manidir !

Ve bu yazı “Ne varsa eskide varmış...” sözünün “eskimeyeceği” korkusuyla yazılmıştır.

Selam ile…