caddeler ikindi sonu kuru dallar
şımaran kalabalıkta hür
yalnız çaybardakları belleri kalın
değişen tadına inat poyrazın
sonbaharda insanlar

şehir ay sonunu getirecek güç bela
kar meleklerini süreyecek koca makinalarla asfaltlardan
soğuk halbuki yüzleri makinistlerin
ışığını silkeleyen ay mahzun
gece bir o kadar miskin

kömür yerine kokusuz bir kış geçireceğiz belli
mahalli idarelerin başarısı çocukluğumu çalmak
oysa şehir bu
genzimi köreltmeli kısa günü kışların
evet köreltmeli de
ve dahi
ben mahzun durmalıyım kapı önlerinde ay gibi
ıslak odunlara bakıp kara kara düşünmeli annem
tutuşturacak sevgi olmalı
tutuşmazssa üşümeli bodum katları
sarılmalı birbirine yalnızlar

kırık hikayeleri göçedenlerin
ufukta ilerzik tütsüsü alınan maaşa nazardan uzak
yeni kıyafetleri okul çocuklarının
şaman dansı yapsak şaman dansı yapsak
yer altlarında yılan gibi kıvrılan menzillere
şükürler olsun ayağımızı yerden kesen muassır medeniyete
şaman dansı yapsak sokak lambalarına bez bağlasak

böyle ummazdım kışları kaybedeceğimi ummazdım
ummazdım mavi gözlü kızların kör kalacağını soğuktan
soğuktan bunu ummazdım çocukluğumun koca köyünden
kalbimi parselleyen bu kadar genişliği
zenginliği ummazdım
fakir ama onursuz kalacakmışlar aşıklar
aşık gibi yapacakmışlar ummazdım

cahilliğime verdim
baloncu vardı yokuş çıkardı ona verdim kelimelerimi
alsada uçursa bir mazi
yükselse kıyılar boyunca denizssiz olsada şehir
mavi kalsa hatıratı şekilsiz kalsa
bakkal amca ufacık aşırmalara sessiz kalsa
dıt dıt ötmese kaçarken yalnızlığına insancıklar
kaçmaktan ummazdım bu dağıtılan yardımdan gün boyu
sahte gülüşünde heybetinden ummazdım tarihin
beni oyuncak edip menkıbelere korkutmasını ummazdım

kış geliyor diye değil
üşüyorum anlayamamaktan güneşi
oysaki ekmeğimin üzerine salça
kuru ayazda serkentte serseri çocukardık
güvercin kanatları boynumuzda akşamüstleri uçardık
okul çıkışında çantalarımız göğsümüze yapışık
ibadet edercesine koşardık
çamurlu kestirmelerine ev yolunun
paçamızdaki kir kadar basitti yediğimiz dayak kadar önemsiz
şehirde hür olmak
böyle ummazdım işte esareti
servis önlerinde paçasız çocuklar
kanatsız güvercinler ummazdım
kimsesiz ummazdım göğü bu kadar

caddeler ikindi sonu kuru dallar
şımaran kalabalıkta hür
yalnız çaybardakları belleri kalın
değişen tadına inat poyrazın
sonbaharda insanlar

bana bakmayın
yaşayın yaşayabildiğiniz kadar

şaman dansı yapın...