Işıl ışıl! Eyvallah Kâni Abi! Eyvallah!

Her gün yüzlerce kurban ettiğimiz kadın, çocuk, genç, yaşlı insanlarımızla yine karşıladık bayramı. Vahşilerden adalet, özgürlük dileniyoruz. Sadece savaş alanlarında her yıl yüzbinlerce insan feda ediyoruz. Birbirimizi saçma mezhep kavgalarında kesiyoruz hala. Savaş olmayan ülkelerimizde ruhumuz, düşüncemiz yok oluyor. Nedir bu Ey Allahım! Biz buna mı layıkız. Senin özgürlük dininde köleliği yaşıyoruz.

Kan, gözyaşı yok artık akıtacak. Çekilmiş damarımızdan kan, gözlerimizi feri sönmüş, merhametimiz kalbimizden çekip alınmış. Yenile yenile zaferler düşlüyoruz. Zulümleri, kan ve vahşeti kaderimiz saydığımız gibi yenilgiyi de kaderimiz saymışız. Özgürleşmediğimiz bir benlikle varmaya çalışıyoruz Allah’ın huzura. Tapındığımız Allah değil liderler, şeyhler, abiler, ideolojiler olmuş. Her gün düşlerimiz işgal ediliyor coğrafyamız gibi.

Birbirimizi sevmiyoruz. Herkes araziye indirdiği gecekondusunu ve mahallesini önemsiyor. Mülkiyet savaşları yaşanıyor. “Şii imamet mitolojisi” ve “Sünni saltanat ideolojisi” arasında sıkışmışız. Akıl’sız müslümanlığımızla dalgalı denizde rotasız sallanıp duruyoruz. Köhne gelenekleri din gibi benimseyip onların muhafazasına çalışıyoruz. “Kültürel geviş getirme” olgusunu aşacak bakış açımız yok henüz. Işık burada var! diyenler yanına gittiğinde seni derin uçurumlara davet ettiğini görürsün. Bilgi ve hikmetin izini sürmektense yerimizde saymayı hüner saymışız.

Milyonlarca müslüman şimdi Kabe’de dua ediyorlar. Arafata çıktılar. Hani kabul edilen dualarımız. Milyonlarca müslümanın duası bu kadar mı zayıf kalıyor düşmanın kurşununa ve topuna karşı. Yanı başımızdaki yangını söndüremeyecek kadar zayıf mı dualarımız? Yoksa hep nefsimize mi yonttuğumuz herşey gibi onları da sadece kendimiz için mi istiyoruz. Haccın ruhunu havalanlarında bırakıp evimize sadece hurma, zemzem ve türlü uyduruk çin işi berbat hediyerimizi mi getiriyoruz.

Neredesin ey bilinç! Neredesin ey özgürlük!

Yüce Allah, inanan insanları Kur’an-ı Kerim’de çeşitli surelerde çeşitli ayetlerde anlatmakta ve onların özelliklerini açıklamaktadır. Mü’minlerin özelliklerinin anlatıldığı surelerden biri de Furkan suresidir. Nitekim bu surenin 63-74. ayetlerinde Yüce Allah, mü’minlerin özelliklerinden bahsetmekte ve onları Rahman’ın has kulları olarak nitelendirmektedir.

Ayetlerden birisi şudur:

“Kendini bilmez kimseler onlara laf attığında (incitmeksizin) “Selam!” derler (geçerler)” (Furkan 25/63)

Cahil insanlar, kendilerine kötü söz söyleseler, onlara kötü sözle karşılık vermezler. Çünkü onlar yüce değerlerle meşguldürler. Beyinsizlerin beyinsizlikleriyle, ahmakların ahmaklıklarıyla zihinlerini meşgul etmezler ve onlarla tartışma ve çatışmaya sarfedecek vakitleri yoktur. Onlara sadece “selam” der geçerler. Bu şekilde davranmaları onların zayıflıklarından değil yüceliklerinden, acizliklerinden değil üstünlüklerindendir. Şerefli bir kişi, edepsizlerin edepsizlikleriyle meşgul olup vakit harcayacağına daha önemli, daha yüce değerlere vakit ayırır ve cahillerin yaptıklarına ve söylediklerine önem vermeden geçip gider. Bu iki vasıf onların gerek kendi aralarında gerekse diğer insanlarla olan münasebetlerindeki özellikleridir.

"Bir gün Hz. Ali, eğlenen şarkılar söyleyen, def çalan bir cemaat gördü ve:
-Bu nedir, neyin eğlencesidir? diye sordu.
Dediler ki:
- Ey Mü'minlerin emiri! Bugün onların bayramıdır.

Hz.Ali buyurdular ki:
-Bizim bayramımız da,günah işlemediğimiz gündür."

Müslümanın Bayramı:
Defterine suç kaydettirmediği gün'dür.

Son nefeste imanla gittiğinde defterini sağdan aldığı gün'dür...

Mizanı ağır geldiğinde, sıratı selametle geçip cennete girdiği gün'dür;

Müslümanın Bayramı Cemalullah'a ulaştığı gün'dür...

Allah hepimize "gerçek bayram"ı yaşamayı nasip etsin!

Selam olsun!