Şiir fikrin kesafetle ışıklanıp parlaması. Cümlelerin hisle nakışlanması. Kelimelerin gönüllenmesi.
Güzelliğe olan bitmez hasretin kelimeler dünyasındaki gülistanı şiir.

Şiir gözyaşı, figan, hüzün, coşku, heyecan, keder ve cesaret… Şiir biz. Varlığımızın, derun ve dehlizlerimizin kelimelerde aydınlığa kavuşması. Şiir perdesiz halimiz.

Şiir kılıç Haydar’ın ağzında. Hayber’in önünde tozu dumana katarak savaşırken kelimelerden süslü şulelerle rakibinin üzerine gönderdiği gönül delen kılıçlar.

Mevlana’da asırlara sesleniş. Halin ağırlığından kaçış. Mesajlarını şişeyle denize bırakmak. Teselli. Deryasından bize bir dere akıtması. Ve bir pencere. Hüsamettin hacip.

Şiraz’in Şeyhinde asudece bir uğraş. Kum çöllerinde devşirilen çiçek ve güller.

Akif’te sükûtun dile gelmesi. Hüznün figanı. Öfkenin sayhalaşması. Sükûttaki kıvılcım. Halin dillenmesi.

İnsan ki onun rûh ile insanlığı kâim,
Dâim oluyor cisminin âmâline hâdim;

Aforozlu Rıza Tevfik’te derbederlikten sıyrılmak… Filozofça hayata müderrisane bir düzen vermek. Meyhanelerde geçen gecelerin kefaretini vermek… Gözlerle konuşmak. Kuşlara nasihat. Koca Hasan Dayı’yla söz gibi ebede seslenen şu mısralarla hasbıhal etmek:

"Laleleri al al olmuş vahşi kara ormanın;
Kudret eli kalem çalmış şehidlerin kanından."

Yahya Kemal de melaldir şiir. Bitmez, sürekli, kesif ve baskın bir melal. Akıncıların coşkusunda da o. Sessiz gemideki hüzünde de o. Atik Valide'de karşılaştığı da o. Her mısrasında melal. Farklıymış şairin içiyle dışı. Aldırmaz bilinen ebedi misafir içliymiş. Mısraları onu ele veriyor. Melalliymiş. Hisliymiş Mehlika'yı efsaneleştiren. Veya efsaneyi ileten...

"Bu emel gurbetinin yoktur ucu;
Daima yollar uzar, kalp üzülür:
Ömrü oldukça yürür her yolcu,
Varmadan menzile bir yerde ölür."

Bu şairlerdeki ölüm hissi… Nerdeyse hepsinde.

Yahya Kemal'e bu his hüzün verir ve melalini artırır.

Necip Fazıl'da coşkudur. Göğsünü gerer ölüme şair. Meydan okur aşağıdaki gibi mısralarla.

Gözlerim müebbette,
Günü gelir elbette...
Gelir Melek nöbette,
Safa geldi, hoş geldi.

Belki de cesaretinin sebebi ''Yoktur ölüm, Allah diyene!'' fikridir bilinmez ama Sultan uş Şuara'da diğer şairlerde görülmeyen ölüme karşı dik başlı bir tavır vardır.

Cahit Sıtkı da şiir bir liman. Fırtınasızlığın korkunçlaştırdığı dünyasında onu koruyamayan bir liman. Hep kaçmak istemiş şair. Yer bulamayınca bulduğuna sığınmış. Koruyamayana, melce olamayana…

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Orhan Veli’de şiir hayattır. Hayat ile şiir herhalde hiç bir şairde Orhan Veli'de örtüştüğü kadar örtüşmez. Mısralarını sanki siz okumazsınız da o size fısıldar. Denizden bahsederken onu görürsünüz. Kıyıda elleri cebinde sanki dolaşıyordur ve şairane dertlerine çare arıyordur.

Bakakalırım giden geminin ardından;
Atamam kendimi denize, dünya güzel;
Serde erkeklik var, ağlayamam.

Şiirleri hayatı gibiydi Veli'nin. Kısa ve sade. Emelsiz ve basit.(anlaşılmalarıyla) Hayatını sundu bize Veli. Sadeliğin süsü olduğu ve sadelikle süssüz...

Haşim. Ateşin rengine âşık şair… Batış renkli dünyanın, denizleri kızıl gören, bülbülleri, kor ve yakut renkli suların akisleriyle kızıllaşan dünyanın, rengin vasfına ters asude gönüllü şairi. Kor ve kızılı naifleştiren meshur kelimelerin sahiri. Aslanların inkiyat ettiği en korkunç sahranın yolcusu.

Şu bakır zirvelerin ardından
Bir süvari geliyor kan rengi.
Başlıyor şimdi malül akşamda
Son ışıklarla bulutlar cengi.
Bir bakır tasta alev şimdi havuz
Suya saplandı kızıl mızraklar.
Açılıp kıvranarak göklerde
Uçuyor parçalanan bayraklar.

Necip Fazıl şiiri gibi anlatması zor Sultan… Şiir Sultan’da tasavvuftur. Onun dünyasını aydınlatan rad. Düşünceyle hissin yoğrulmasının kelimelere de geçmesi. Kelimelerin manayla katıklanması…

"Üstüste sorular soru içinde.
Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı.
Beni Allah tutmuş, kim eder azat?
Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz?’’

Anlaşılması gibi anlatılması zor Sultan. Zaten sultanlık biraz bu değil mi? Perdeler sultanlara muavin. Esrar, kudrete kudret.

Ve Fuzuli. Nesri şiir Fuzuli. Hayatıyla şair Fuzuli. Doğunun değer biçil(e)meyen değeri. Nihanlıkla mestur ışık.

"Kamu bimarına canan, devayı dert eder ihsan
Niçin kılmaz bana derman, beni bimar sanmaz mı?"

Nedim. Aşığında maktul bedbaht. Ecel şerbetiyle sermest olan. Korktuğuna uğrayan.

Aşıkların günâhı boynunda mıdır?

"Yok senin vasfettiğin dilber şu şehr içre Nedim
Bir peri suret görünmüş, bir hayal olmuş sana."

Şairler, bedbahtlar ve şiir cefanın çocuğu.
Hisliler ve hisleri keder.
Şiir, hisse mühür.