Yusuf Kaplan'ın birgün bu şekilde rencide edilebileceği korkusu, içimde hep endişeli bir beklenti halinde vardı.
Büyük mütefekkir ve şair üstad Karakoç'un açtığı ufuklara hayran; İslam Milleti ve Medeniyetinin Dirilişi Davasına sevdaya tutulur gibi bağlı genç bir mütefekkir olan Yusuf Kaplan, tüm İslam coğrafyasında etkin ve saygın bir yayın kuruluşunun başına çok da yakışacaktı. Ne yazık ki ülkemizde henüz böyle bir yayın kuruluşu için Yusuf Kaplan'ın sahip olduğu "aşk"a sahip bir sermaye ve bir siyasi irade mevcut değildir. Biz iyi niyetli çocuklar, aydınlarımızın, sanat ve düşünce adamlarımızın, siyasetçilerimiz ve sermayedarlarımız tarafından da "okunduğunu ve bilindiğini" zannediyoruz. Kendimizi kandırıyoruz. Ulvi Bey, sermayeyi elinde bulunduran gücün aslında "görüntülü milli gazete" peşinde olduğunu ima etmiş. Korkarım gerçek budur ve Yusuf Kaplanlar bize 5 numara büyük gelmektedir!
Yine de saygıdeğer Yusuf Kaplan ağabeyimin üzülmemesi gerektiğini ve üzülmeyeceğini biliyorum. Zira aziz milletimiz, kurnaz kasaba politikacısı zihniyetinin kendisine ördüğü debelenme ağını birgün mutlaka parçalayacak, aydınlarının; büyük dava adamlarının kendisine açtığı Diriliş Ufkuna; Silkiniş ve Ayağa Kalkış Şafağına hamle edecektir. Gelecek Yusuf Kaplanlarındır! Beni bu inanç yaşatıyor.

Kendini meselesine adamış bir adamdır Yusuf Kaplan. Bir şeyi ispatlamak için kendi tabiriyle yıllardır “ kafa patlatıyor” . Bu ülkenin Eto’olarından biri olarak, bir zenci olarak, bir Müslüman olarak, bir başörtülü olarak, bir doğulu olarak bir şeyi başarmak istiyordu. Ve o başarı hepimizin olacaktı.

Yusuf Kaplan, gelenekten beslenen ve fakat onu dönüştürmeye çalışan aklı başında bir entelektüeldir. Söz gelimi İbn Haldun, Bediüzzaman, Sezai Karakoç ve İsmet Özel’i aynı heyecanla karşılayıp aynı potada eritip birinden diğerini üretebiliyor. Ve bu özelliği dolayısıyla yeni düşünür tipinin “tipik bir örneği” olarak karşımızda duruyor. Bu açıdan da onun çabasını çok çok önemsediğimi belirtmeliyim.

Ama ortak kanaatin şu olması size de tuhaf gelmiyor mu: bu kadar kalması bile şaşırtıcı…? Yani orada nasıl bir mekanizma var ki, işlerin yürümemesi için büyük bir çaba sarf ediyor. Öyle değilse bile dışarıya nasıl böyle bir imaj verilebiliyor? O paraya, o emeğe, o heyecana yazık değil mi?

Kaplan’ın “yeni medeniyet tasavvuru”na paralel olarak yeni bir televizyon dili kurmak için verdiği çabanın şahidiyiz. Bu çabanın kısa sürede sonuç vermesini beklemek büyük haksızlık ama şimdiden imkanların ötesinde bir işin ortaya çıktığı da kesin.

Yusuf Kaplan’ın, ekibinin amatör ruh ve heyecanını diri tutarak çok önemli işler yaptığına inanıyorum. Ve eğer Kaplan olmasaydı, bu ekibin bu performansı ortaya koyabileceğini hiç zannetmiyorum.

Merkez medyanın müdürleri gibi “binlerce dolar”lara anlaşmamıştı. Zaten anlaştığı mütevazı rakamı da alamıyordu. Neden mi yapıyordu bu işi: Bu görevi bir ideal uğruna sırtladığını ve sürdürmeye çalıştığını, onu tanıyan herkes bilir. Dolayısıyla olmayan imkanlarla, hatta yer yer imkansızlıklarla kuşatılmışken ondan ne bekleniyordu ki? Ki buna rağmen TV5’e dair umutlar devam ediyordu. Bu umudu diri tutan da kesinlikle Yusuf Kaplan’ın orada bulunmasıydı.

Şimdi Yusuf Kaplan orada değil. Ve korkarım biz de umudumuzu başka bahara erteleyeceğiz.

İfade etmek bile zaittir ki; TV 5, ve tüm medya bu farklı soluğu çok arayacaktır…

Öncelikle site yönetimi adına İsmail'e böylesi bir yazıyı kaleme aldığı için teşekkür etmek istiyorum. Doğrusu tam tadında bırakılmış bir yazı. Azı haksızlığın ifade edilmesinin önünde engel teşkil ederdi doğrusu. Çoğu da meramın anlatılmasının ötesinde anlamlar yüklenerek belki de mevzunun dışında tartışmalara yol açabilirdi.

Ve ardından değerli yorumlarını ekleyip, meselenin doğru mecrada tartışılmasına katkı sağlayarak Yusuf Kaplan'ın şahsından hareketle eksikliğimizin neler olduğunu dile getirenlere de teşekkür ediyorum.

Site okurlarının ağırlıkla genç arkadaşlardan müteşekkil olduğunu göz önünde bulundurarak Yusuf Kaplan'ın biyografisini buraya kaydetmekte fayda mülahaza ediyorum :

1964 yılında Şarkışla'da doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimini Kayseri'de tamamladı.

1986 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Sahne ve Görüntü Sanatları Bölümü, Sinema-TV Ana Sanat Dalından mezun oldu. Üniversite öğreniminden sonra İngiltere'ye gitti. 1989 yılında M.E.B.'dan İngiltere'de "master ve doktara" yapmak üzere burs kazandı. 1991 yılında East Angila Üniversitesi'nde "Story-Telling and Myth-Making Medium: Television" adlı master tezi hazırladı. 1992 yılının Nisan ayında Londra'da Londra Üniversitesi ve Middlesex Polytechnic 'te Dr. Roy Armes'ın danışmanlığında doktara yapacak.

İlim ve Sanat, Yedi İklim, Kayıtlar, Kitap Dergisi, Girişim, İslam, Kadın ve Aile gibi dergilerle Zaman ve Milli Gazete gibi günlük gazetelerde çeşitli yazı, röpörtaj ve çevirileri yayımlandı. Focault, Baudrillard, Kundera, Eco ve John Berger gibi yazar ve düşünürlerden çeşitli çeviriler yaptı.

3 yıl Umran Dergisi'ni yönetti. Halen Bilgi Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yapmakta ve Yeni Şafak Gazetesi'nde yazmaktadır.

Bilimsel Çalışmaları

The Discourse of "the Discourse of Landscape" (Avant-Garde Sinema Üstüne); John Grierson and British Documentary Film Movement; Editing, Space and Time in Porter's Films; Narration and Space in Expressionist German Sinema; Enformasyon Devrimi Efsanesi (derleme ve çeviri), Kayseri: Rey Yayınları, 1991; Afrikalılar: Üç Farklı Kültürel Miras, (çeviri), Prof. Ali Mazrui, İstanbul: İnsan Yayınları, 1992; Bilgeliğin Yedi Direği, Lawrence, (çeviri) Kayseri: Rey, 1992; Tarihin Sonu mu? Francis Fukuyama (çeviri) Kayseri: Rey, 1992.

Malumunuz olduğu üzere bizim mahallenin kendisine ait bir iletişim, medya, televizyon, sinema dili maalesef yok. Daha önceki tecrübeleri de biliyoruz. Televizyon kanallarımızda örneğin Kanal 7'de "söz gürültüye kurban edilmektedir". Bunu bir örnekle şöyle ifadelendirebilirim; Mahmut Fazıl Coşkun'un yönetmenliğini yaptığı ve İsmail Kılıçarslan'ın metnini hazırladığı Roger Garaudy belgeselinin her iki bölümü de Küstüm Şov'un zamanını aşması neticesinde gecenin 24.00'ü sularında yayına verilmişti. Küstüm Şov gürültüydü, Garaudy ise söz... Kanal 7 sözü gürültüye kurban etmiştir. Bu örneği burada zikrediyor olmamın sebebi medya dilimizin kaydığı noktaya işaret babından ve bu hatırlatmamı Merter'de bir dost meclisinde Kanal 7 yönetim kurulu başkanı sayın Zekeriya Karaman'a ifade etmiş olmamdır. Zekeriya Karaman bana aynen sizin gibi düşünüyorum ama şartlar... ile başlayan bir cümle kuruvermişti. Bu sadece bir örnektir. örnekleri çoğaltmak mümkündür. Biz bilgiyi zanna, sözü gürültüye, niteliği niceliğe tercih etmeliyiz. Bu böyle olmalı.

Önceki televizyon kanallarının kuruluşlarında dile getirdikleri ile vardıkları noktada yapageldikleri arasındaki açı farkı bizi üzüyorken, bizler her kurulan televizyon kanalına endişe ile bakmaya başladık. TV5 ilk gündeme geldiğinde de aynı endişeyi yaşadık, Hilal Tv de de... Sanırım Birlik TV adı altında gerçekleşen toplantılardan da bahsetmek gerekiyor burada. Ama yakinen tanıkları buradayken benim bu konuda kelşam etmem çok da anlamsız kalacaktır. Artık bir takım çevrelerin ümitlerimizle oynamaması gerekiyor. Yusuf Kaplan bizim ümidimizdir!Yusuf Kaplan yukarıda söylemeye çalıştığım soruna dair bir dil geliştirilmesi konusunda öncü isimlerdendir. Bu konuda daha öncesinde atılmış adımları küçümsemek için söylemiyorum ama belki de Yusuf kaplan bu adımların en önemlisini oluşturmuştur. Elbette ki bir Yücel Çakmaklı'yı, bir Mesut Uçakan'ı burada zikretmeden geçmemek gerekir.

“Başkalarının ürettiklerini tüketmekle yetinen toplumların varolabilmeleri iddia ve söz sahibi olabilmeleri, dolayısıyla konuşabilmeleri, özgün şeyler söyleyebilmeleri, özne olarak hayata müdahele edebilmeleri, kişiliklerini, kimliklerini, onurlarını ve varlıklarını koruyabilmeleri mümkün mü?”

sorusundan hareket ediyor Yusuf kaplan düşüncelerini temellendirirken. Kendisinin dilimize kazandırdığı Enformasyon Devrimi Efsanesi (derleme ve çeviri, Kayseri: Rey Yayınları, 1991;) adlı kitap üzerimize aslında neyin ve nasıl çullanmakta olduğunun ilk ipuçlarını vermekteydi. Sonrasında Umran dergisi yöneticiliği zamanında ve akabinde Yeni Şafak gazetesindeki yazılarında Medeniyet'e Sezai Karakoç perspektifinden hareketle yaptığı vurgular, onu hayalini kurduğu Medeniyet Tasavvuru Okulu'nun kapılarına kadar taşıyacaktı.

Aslına bakarsanız Yusuf Kaplan'ın yaşadığı hadiseler, birebir anlamda "parti" ekibinin sorunu olarak karşımızda dursa da bu sorun Yusuf Kaplan'ın medeniyet perspektifinde onarılması gereken bizim mahallenin en temel sorunudur. Bu sorunun giderilmesi için bizim mahallenin gençlerinin elbirliği ile vakit kaybetmeksizin ve umutları tüketmeksizin çalışması gerekiyor.

İfade edilmesi gereken bir diğer husus da şudur; Yusuf Kaplan yeni bir ekip yetiştirmiştir ve medyada yeni bir dilin kullanılabilir olduğuna dair imkanların altı çizilmiştir. Sabrını sonuna kadar bu imkanın aralaması muhtemel kapıların eşiğinde harcayan Yusuf Kaplan'ın önüne Allah'ın başka kapıları mutlaka açacağına dair en ufak bir şüphemizin olmayışı onun bugüne kadar kurguladığı felsefenin tutarlılığından kaynaklanmaktadır. Peki böylesine temelli bir zihin yapısının başarılı olamayışının sebebi nedir? diye bir soru gelebilir zihinlere. Ben de yazı geleneğimizdeki bir cümleyi kullanarak derim ki;

gayret bizden tevfik Allah'dan dır!

Yusuf KAPLAN gitti mi? Veya İsmail KILINÇARLAN'ın, Ulvi Abinin derdi ne?

Aslına bakarsanız Yusuf Kaplan'ın yaşadığı hadiseler, birebir anlamda "parti" ekibinin sorunu olarak karşımızda dursa da bu sorun Yusuf Kaplan'ın medeniyet perspektifinde onarılması gereken bizim mahallenin en temel sorunudur.

Yusuf ARMAĞAN'ın bu cümleleri gerçekten çok hoş. Meseleyi özetliyor. Sorun PARTİ tabelasında değil sadece, sorun mahallenin tamamına ait...

Acaba neden Ulvi ALACAKAPTAN ve İsmail KILINÇARSLAN olaya Yusuf ARMAĞAN kadar itidalli yaklaşmıyorlar? Sorun herhangi bir nedenle TV5 ile bir gönül yaralarının olmasından mı kaynaklanıyor? Her defasında "vurun abalıya" dercesine tekme tokat ortama dalmalarının bir anlamı var mı?

Birde İsmet ÖZEL ve bir gömlek üstünlük gibi "kompleks kokan" açılımları dikkate almamaya çalışıyorum. Ne çıktıysa bu mahalleden çıktı, ne çıkarsa da bu mahalleden çıkacak.

Vesselam

ENDÜLÜS

Sizin hiç haberiniz var mıdır Endülüs’ten
Bir siz kalmışsınız duymayan halimizi!
Onlar sizden yana çevirerek gözlerini
Ufuklara bakıp bir imdat beklediler

Tartışmalarınıza genel olarak baktığımda , ne kadar dar bire çerçeve üzerinde yorumlar yapıldığını görüyorum , büyüklerimiz bu sözlerimin kusuruna bakmazlar inşaallah...

Önce İsmet Özel'den başlayım ...O'nun okur kitlesi ile problemleri yok muydu ? Bir çok kitabında açıkça okurları ile tek taraflı atıştığını görmüyor muyuz ? İkide bir çatmaz mıydı okurlarına...? Belki şahsına yakışan ukala bir uslupla , ama okuyucu kitlesinin seviyesi değil miydi sorunu ?
Okurlarını belli bir entelektüel seviyeye getirmek değil miydi derdi ? Yada ben mi yanılıyorum O'nun derdini böyle anlamakla ...

Yusuf Kaplan gitmiş olsun , isterse de derhal dönmüş olsun , sizce sorun O'nun kıymetinin bilinmemesi ve kimilerinin belli yerlerde tutunamaması mı yada size göre abdestli ! kapitalist bir takım insanların taassupları mı yada başka bir şey mi ?

Bence başka bir şey...
İstediğiniz kadar kaliteli programlar yapın ,Tv 5 te program yapamayan her kim varsa mukemmel düzeyde kaliteli program yapsın , emeklerinin hakkını da alsınlar , bu kaliteli programları izleyecek insanların olmadığını düşünememe gafletinde herkes...Sen ben bizim oğlan dışında kim izliyor programları allah aşkına...Hangi kanalda olursa olsun çok secici programlar var ama izleyici kesimi belli bir oranı geçemiyor...

Sanki insanların üzerine ölü toprağı serpilmişçesine uykuda pek çok kişi...Uyandıklarında magazin kültüründen başka bir kültürü de edinmimiyorlar...

Siz seviyeli ve/veya seviyesiz atışa durun...Bu gerçeği değiştirmeye soyunmadıkça yapacağınız,hiç bir girişim sonuca ulaşmayacaktır...

Çünkü bizim kitlelerimiz kirletildi . Medeniyetten bihaber oldu insanalarımız...Magazin kültürüyle yoğruldu zihinlerimiz...Bilmem hangi kanalda bilmem ne dizisi varken , açıp da medeniyeti öğreten hiç bir güzelim programı izleyen geniş kitle bulunamayacak...Bu kötümserlik umutsuzluk değil ,belki karamsarlık ama olanı inkar edemeyiz hiç birimiz...

Önce kirletilmiş zihinler temizlensin ve sonra Yusuf Kaplan ve benzerlerinin aranıp aranmayacağı düşünülsün...
Meseleye bu kadar yüzeysel bakılmasın...

selamlarımla

Hacer Nazan Toy

Arkadaşlar,

Bihakkın bilmediğimiz konularda çok rahat ve gelişigüzel şekillerde konuşma hakkımız olmamalı; öyle değil mi? Görüyorum ki, bazı arkadaşlar, bilmedikleri konular hakkında çok rahatça konuşabiliyorlar. Kul hakkına giriyorlar. Kadir kıymet bilmezlik ediyorlar. Ortada esaslı bir zihniyet sorunu olduğunu görmüyorlar; varoluş, diriliş ve silkiniş meselemizin getto zihniyetiyle, kan-davası zihniyetiyle, kabile mantığıyla anlaşılamayacağını, hâl yoluna konulamayacağını göremiyorlar. Savunma psikozlarıyla hareket ediyorlar. Yakışmıyor bunlar bize.

İnandıkları, idealleri, iddiaları ve rüyaları için nefes alıp veren biriyim ben. İmam-ı Azam’ın o 40 yıllık “sünnet”ini uygulayarak sabah namazlarına kadar öncü bir kuşak hazırlamak için, uykularını bu kuşağın yetişmesi için feda ettiğimi bilmeden konuşan arkadaşlara, haksızlık ettiklerini, kul hakkı yediklerini, kadir kıymet bilmezlik yaptıklarını hatırlatmamı bağışlayın lütfen.

Sevgili İsmail’in dediği gibi çok büyük bir risk aldım ben: Tam da elini taşın altına koymak zamanının geldiği bozucu, çözücü ve ürkütücü bir alacakaranlığın hükümfermâ olduğu bir zaman diliminde, elini taşın altına koyması gereken insanların, elini taşın altına koymaktan özenle kaçındıkları, savruldukları, dünyevî ve kişisel çıkar ve siyasî ikbal peşinde koşuşturdukları bir “yokoluş vakti”nde ben elimi taşın altına koydum; bu ülkeye esaslı bir ruh üfleyecek, bir kıvılcım çaktıracak, her alanda dişe dokunur bir şeyler söyleyebilecek, yepyeni koridorlar açabilecek ulvî bir yolculuğa soyunabilecek öncü bir televizyoncular, sinemacılar, sanatçılar, ilim ve düşünce adamları kuşağı “yetiştirmek” için.

Bu riski almak gerekiyordu; meselesi olan adamların, meselesi olduğunu bildikleri için sual sormasını bilen adamların, sual sormasını bildikleri için mesuliyetlerini de bihakkın yerine getirmek kaygısıyla ellerini taşın altına koyma yürekliliğini, cesaretini göstermeleri gerekiyordu. Toparlanmaları ve gitmemeleri gerekiyordu. Evet, ortada köklü bir zihniyet sorunu vardı; buna rağmen bu risk alınmalıydı. Müslümanların ilim ve düşüncede, kültür ve sanatta, siyasette ve medyada bütün zamanları seferber edebilecek, bütün zamanları kendi çocuğu kılabilecek, bütün zamanların çocuğu olabilecek esaslı bir zemine ve yolculuğa çıkmaya hüküm giyerek peygamberî soluğu yaşayacak ve yaşatacak öncü, asîl bir kuşağa ihtiyaçları vardı. Bunun için, özetle, “akademi”de ve “medya”da öncü bir kuşağın hazırlanması gerekiyordu.

Tam biz TV5’te böylesi bir kuşağın tohumlarını ekmişken, üstelik de inanılmaz zor şartlara rağmen, Türkiye’de hiçbir kimsenin cesaret edemeyeceği bir şeyi yaparak, sıfır ekran bütçesiyle televizyon yapma cüreti göstererek yeni bir atağa hazırlanırken, olanlar oldu. Birileri, önümüzü mü kesiyordu; bir takım entrikalara mı kurban gidiyorduk, gibi soruları burada sormak bile yakışmaz bana.

Mesele, İsmail’in de, televizyon özelinde somut olaylarla örnekleyerek enfes bir şekilde dikkat çektiği gibi zihniyet meselesi; bunu görmek gerekiyor artık. (Bu arada, İsmail’in birinci sınıf bir televizyoncu, kafa konforuna, zihin konforuna sahip yürekli bir kişi olduğunu; İsmail gibi arkadaşların bu ülkede bu mahallede oldukları için “harcandıklarını” hatırlatmak isterim).

Burada, birilerini taşlamak, birbirimizi “haşlamak” çok kolaycılık olur. Topu taca atmak olur bu. Bu zihniyet meselesi, bizim meselemiz çünkü; hepimizin meselesi. Hepimiz bunun tarruzuna maruzuz.

Dünyanın sonu değil benim TV5’te karşı karşıya kaldığım son muamele benim için de, Müslümanlar için de. Ama belki de ilk defa bu ülkede bir deliyürek kollarını sıvamış, bütün zorluklara göğüs germeye and içmiş, büyük fedakârlıkları, riskleri göze alarak; türlü tuhaf entrikaları, fitne fesadı, ayak oyunlarını, televizyonu “içerden” çökertme operasyonlarını püskürtmeye çalışarak, ardına bakmadan hep ufku gösteriyor; ufuktaki aşk mevsimine dikkatleri çekmek için çırpınıyordu. Bu görülmeliydi; görülebilmeliydi. Bu samimiyet desteklenmeliydi tabiî ki.

Evet, zor zamanda, büyük risk aldım ben. Aslolan da zor zamanların adamı olabilme kaygısıyla hareket edebilmek değil midir? Gerçekten inanması zor sıkıntılara yılmadan, yıkılmadan ve bıkmadan göğüs gererek, büyük fedakârlıklar göstererek, itibarımızın zedelenmesine rağmen, sıfır ekran bütçesiyle hem nasıl özgün bir televizyon dili kurulurun, hem de nasıl özgüveni yüksek, dürüst, cesuryürek, şahsiyet ve asalet sahibi, entelektüel ufku, samimiyeti, samiyette sadakati yüksek, gelişkin, pergelin bir ayağını muhkem bir şekilde buraya sabitleyip diğer ayağıyla bütün dünyalara, ufuklara, kültürlere, medeniyetlere açılabilme coşkusu, aşkı ve heyecanıyla yatıp kalkan bir televizyoncular kuşağı yetiştirilirin mücadelesini ve mücahedesini verdik biz.

İsmail Kılıçarslan kardeşimin yürekten ve bilerek yazdıkları, doğrudur. Ulvî Ağabey’in söyledikleri bazı arkadaşlarımıza ağır gelebilir ama onlar da el-hak doğrudur. Hakikat’ten, hakîkatlerin dillendirilmesinden korkmak bize bir şey kazandırmaz.

Ayhan Demir ve Endülüs lakaplı arkadaşın yazdıkları, hilâf-ı hakîkattir. Gelişigüzeldir. Ve reaksiyonerdir. Ayhan Demir’in benimle ve TV5’te olup bitenlerle ilgili olarak söyledikleri şeyler, hem gerçekdışıdır; hem de Sevgili İsmail’in söylediği gibi iftiraya girmektedir ve insafsızcadır. Ayhan Demir, özür dilerim ama ezbere konuşuyor; “merkez”den konuştuğunu söylüyor ama bu merkez, ne yazık ki, TV5 değil. Tanımam ki kendisini. Tanısaydı beni, bunları yazmaya bile haya ederdi. Hiç bilmediği şeyler hakkında rahatça konuşma hakkını kendisinde nasıl bulabiliyor, bu kardeşimiz? Bilmediğiniz, kul hakkına giren, 200 kişinin çektiği çileyi, ortaya koyduğu fedakârlığı, özveriyi, sabrı göz ardı eden Ayhan Demir kardeşim, “bu gidiş, tek kişiyle sınırlı kalmamalı” gibi gelişigüzel sözler ederken “merkezden söylüyorum bunları” derken “komünist partisinin genel sekreteri” gibi konuştuğunu görmeli ve haddini aştığını bilmelidir. Ve eğer samimiyse özür dilemelidir.

Ben, TV5’te olup bitenlerle ilgili açıklama yapmak istemiyorum; konuşursam, çok kötü şeyler olur; Müslümanlara yazık olur. Benim gibi birinin aslâ yapamayacağı bir şeydir bu. Basın, çok sıkıştırıyor; ama ağzımdan tek çift lâf alamazlar. Bu bizim, hepimizin meselesi. Bu meseleyi, biz halledeceğiz. Sadece TV5’ten sözetmiyorum; bu ülkede yapabileceklerimizden, apabileceklerimizi niçin yapamadıklarımızdan ve nasıl yapabileceğimizden sözediyorum.

Bütün olup bitenlere rağmen, Ayhan Demir’in aksine ben, televizyondaki arkadaşlara hiçbir şekilde intikam duygusuyla hareket etmememiz gerektiğini, herkesin –her şeye rağmen- işini sürdürmesi gerektiğini söyledim. Öbür türlüsü yakışmaz bana. Ben, nefsi için, dünyalık şeyler için yaşayan biri değilim. Kriz yaşayan kurumlarda büyük dolaplar, yolsuzluklar döner. Hırsızlıklar olur. Ben, ekibimden hiçbirinin boğazından bırakın haram lokmayı, şüpheli bir lokma bile geçmemesi için çok özen gösterdim. Bir program önerisiyle gelen birini, hediye diye rüşvet vermeye kalkışırken yaka paça dışarı attım; adam giderkebn bile “bu ülkede senin gibi 5 tane adam olsa bu ülke düzelir” diyecek kadar pişkinlik yaparak çıktı gitti odadan! Doğru düzgün maaş almadım; üstelik de aldığım, alabildiğim parayı bütün ekiple paylaştım. Televizyondan ayrılırken de, para verdiğim, paramı paylaştığım arkadaşlara “helâl olsun” dedim; ihtiyacım varken “ihtiyacım yok” dedim. Benim de çoluğum çocuğum var değil mi? İyi de niçin yaptım, niçin yapıyorum bunları?

Kişisel meselelere girmek istemiyordum; ama görüyorum ki, zaman zaman kendimi alıkoyamıyorum; o yüzden özür dilerim. İyi niyetime, samimiyetime yorun lütfen.

Sözün özü, kabile mantığıyla konuşmayalım; hakka hukuka riayet edelim; kadir kıymet bilirlik örneği gösterelim; zihniyet sorunumuzu nasıl hâl yoluna koyabilirizi, ama ille de nasıl bir ilim, düşünce, kültür, sanat, siyaset, film ve televizyon dili ve geleneği icat edebilirizi tartışalım, konuşalım diyorum.

Ruhunu paylaşan, içtenlikle, yürekten, hiçbir art niyet gütmeksizin yazan tanıdığım tanımadığım bütün arkadaşlara teşekkür ediyor, lütfen birbirimizden dualarımızı esirgemeyelim, hatalarımız içinse Allah’tan af dileyelim, diyorum. Her şeye rağmen, istemeyerek de olsa, bazı arkadaşların kalplerini kırdıysam özrü diler, haklarını helal etmelerini talep ederim.

Gelecek, bizimdir; gelecek imanın, mümin olmanın, emaneti yüklenmenin, emniyeti teminat altına alma emînliğine sahip olma kaygısıyla yaşabilen müminlerin, müslimlerin ve muhsinlerindir.

Dem bu dem, ân bu ân, gün bugündür kardeşlerim…Yese kapılmak, zorluklara teslim almak yerine yesi her daim aşma cehdiyle varolmak ve yaşamak ve zorlukları teslim almak, tek başına ümmet (her şeyin anası) olarak vasıflandırılan her bir müminin mükellefiyetidir. Bu teklif ve bu teklifin yüklediği mükellefiyet ne yüce, kutlu bir mükellefiyettir.

selam...tam "ben"lik bir konu diyeceğim ama..."biz"lik haline geldiği için;hadi bir de benden dinleyin istedim; Tv5 ve Yusuf kaplanı...
bir sefer bu konuyu çözmek için "esbabı nüzul" ile "vesiletun nüzul" arasındaki farkı bilmek lazım:Malumunuzdur ki, esbabı nüzul, bir hükmün, sözün, kararın söylenme nedenidir.Vesiletün-nüzul ise söyleyeceğini bir olayı-ismi "vesile" yaparak deyim yerindeyse "bir taşla iki kuş vurmak" esprisince vesile olan nedeni-olayı da kuşatacak şekilde fakat onu aşarak-sadece o "an" olayı/şahsı vesile yaparak genel değerlendirme yapmaktır. Nitekim Kuran ayetleri içinde söz konusu edilen esbabı nüzulu bazı tefsirciler vesiletünnüzul olarak algılarlar.

Şimdi yorumlara bakıyorum da çoğunlukla "vesiletün tv5" yapılmış mevzu ilgisiz alanlara da dalınmış... Neden? Çünkü "esbabı tv5"yapabilmek için ekranda görülenlerin ötesinde-işin perde arkasında olup bitenlere "Birinci dereceden" vakıf olmak lazım: Tarık Tufan’ın şahitliği gibi…Sebepleri bilmeyenler, olayı vesile yapıp, kendisini ifade etmeye çalışıyorlar..Nitekim yusuf bey'in "bilmeden konuşmamak" gerektiği vurgusu vesiletünpolemik yaklaşımını şık bulmaması nedeni iledir.

Gelelim Yusuf Kaplanla niçin görüştüğüme?!

Medeniyet bağlamında Şehir modeli üzerinde son yıllarda yaptığım çalışmalar nedeni ile "katkı" amaçlı Bursa'dan aldığım teklifler vardı:(muhterem Erbakan hocam ve ismini zikretmeye gerek olmayan başka ağabeylerle görüşme teklifi dahildir buna)...hiç tereddüt etmeden ve hiç tanışıklığımız olmadığı halde "Bana katkıda bulunmak istiyorsanız eğer; beni Yusuf Kaplan beyle görüştürün dedim.Benim dilimden bir tek o anlar"...Bu sözümün gerekçeleri buraya sığmaz..Nitekim Yusuf beyle Tv5'teki görüşmem o kadar "dikkat çekici" geçti ki; hiç unutmam daha medeniyete ilişkin birkaç cümle söylememiştim ki; dostça ve heyecanla beni 2 saat sonra başlayacak programına hemen konuk etti ve "konu medeniyet ise üstadım; bunu bana değil herkese anlatmalısın.." dedi. Bu benim için heyecan verici ve umutlandırıcı da idi. Medeniyet konusu bile onda bu refleksi sağlamaya yetiyordu anlaşılan. Ancak ondan sonra sadece bu duyarlılığın bir türlü - özel bir çok nedenle- bir türlü neş'ü nema bulmadığını gözlemledim.Çözmekte güçlük çektiğim izlenimlerim oluyordu tv5 hakkında.Çok yakın aile dostlarımdan olanlar vardı çalışan ve yabana atılmayacak şeyler dinledim. Hasılı yeri burası olmayan birçok dostumdan çok şey dinledim ve duydum.Hatta gün oldu ben bile görevi gereği bu çelişkiden-açmazdan ötürü gıyabında sitemler ettim: Neden Yusuf Kaplan bir türlü canhıraş dillendirdiği şeyler, bir şekilde içeride manipüle ediliyor ve sonuçlanmıyor diye....

Özetle: Televizyon dili ve medeniyet bağlamındaki duruşuna ilk görüşmemde tanık oldum Yusuf Kaplanın. Bugün anlıyorum ki, tv5’teki “sorunlar” genel yayın yönetmeni sorumluluğunda olan Yusuf bey’in “başarısızlığı” değil; kalitedeki ısrarın başarı ölçütleri farklı olanların tahammülsüzlüğü ile yıpratıldığı ve bu noktaya geldiğidir. Yusuf Kaplan gibi medeniyet dili olma çabasını bünyesinden atan çizginin kişilere ve cemaate özel indirgenemeyecek kadar genel bir çizgi sorunu olduğunun farkında olmak gerekir. Bu farkındalık ise bir “tele-yorum” değil; bir medeniyet çizgisi ekseninde saf tutuşu sağlamalıdır. Safları sık ve düzgün tutalım ve gönüllerimizi dünya büyüsüne kapatalım! Vesiletülhayr olmasını dilerim hepimiz için!...

Bir kere Ulvi Abi'nin bilmediği bir şey var.İlçe Gençlik teşkilatları TV5'in maddi durumundan haberdar olduğu anda para almadan kanala vasıfsız işçi olarak, hemde para almadan yardıma koştu. Ulvi Abi'nin sanki soygunculara nutuk hitaben yazdığı yazıda kanalda çalışanların parasının ödenmesini istemiş. İyi de güzel Abi'm para mı var peki. Peki Ulvi Abi tv'nin reklam ücretlerinin normal bir radyo ile aynı olduğunu biliyor mu? Her fırsatta milyonlarca insanın gönlünde taht kurmuş bir organizasyonu aşşağılarken hiç içi sızlamıyor mu acaba.Mes'ele Yusuf Kaplan mes'elesi değildir. İsmail Abi'nin de dediği gibi "Yusuf Kaplan, bu camianın en namuslu entellektüelidir".
Eğer yanılıyorsam hakkınızı helal edin, ama benim gözlemlerim Ulvi Abi sanki saldırmak için bir bahane arıyormuşta onu bulmuş... Belki haksız olabilirim. Ama bende bu intibayı uyandırdığı için suçluluk payı kendisininde üzerine düşüyor. Her fırsatta Selametköy diyerek aşşağılayan fakat mazlumların hakkını koruduğunu ifade etmek için Mazlum-der kurucu üyesi olduğunu söylemekten imtina etmeyen Ulvi Abi'ye saygı ! ile.....

Sevgili Yusuf Armağan ile geçtiğimiz gün görüştüğümüzde belirttiğim gibi, net üzerinden gard alıp, kılıçları çekmek en son istediğim şeydir. [Yusuf hatırlayacaktır daha öncede sırf bu sebepten, site yayınına bir süre ara vermeden birkaç gün evvel, siteden üyeliğimin silinmesini istemiştim.]
İşte bu sebeple Yusuf’a [Armağan] söylediğim gibi, kesinlikle buradan cevap yazma taraftarı değildim. Ancak Yusuf Kaplan ile bugün yaptığımız görüşmenin ardından mevcut “kör döğüşüne” bir son vermek almak adına bu satırları yazıyorum.
En baştan söyleyeyim kimse heveslenmesin bu yazının sonunda kazan akl-ı selim ve kalb-i selim olacaktır.
Anlaşılan o ki, söylediğim hiçbir kelime karşı kıyıda muhatap bulmamış. Dolayısı ile söylediklerim “hilafı hakikat” yada “iftira” tanımlamalarına muhatap kalmıştır. Söylediklerimin hiçbiri yalan yada hilafı hakikat değildi. Çünkü söylediklerim anlaşılan manada değildi. Söylediklerimden hiçbiri Yusuf Kaplan’ın kültürel veya edebi arka planı ile ilgili değildi ve olamaz da zaten. [Vicdan sahibi her insan gibi, kim olursa olsun böyle bir şeyi yap(a)mam]
Söylemek istediğim mesela; bir insan sıkı bir şair olabilir ama yazdığı şiiri okuyamayabilir. Yada çok iyi bir şiir icracısı olabilir ama şiir yazamayabilir. Bunun çeşitli sebepleri olabilir. Bu ne o insanın iyi bir şair olmasına nede iyi bir şiir yorumcusu olmasına manidir. Aynı şekilde Yusuf Kaplan, benimde tamamına inandığım, “Medeniyet” tasavvuruna sahiptir. Şu veya bu sebepten televizyonda sorunların yaşanmış olması Yusuf Kaplan’ın “medeniyet” anlayışını kabul etmediğimizi yada eleştirdiğimizi göstermez. Her ikisi ayrı şeylerdir.
Yazdıklarımdan sonra asıl sorulması gerekenleri kimse sormadı ve ne yazık ki yukarıda belirttiğim tanımlamalar yapıldı.
Kimse sormadı; “Merkez ne merkezidir?”
Kimse sormadı; “Sevap derken ne demek istiyorsun, günah derken ne demek istiyorsun?”
Kimse sormadı; “Bir Tv nasıl yönetilmez ne demek?” diye...
Ben merkezden derken ne polit büro merkezini, ne de Yusuf Kaplan’ın çalışma odasının merkezini kast etmedim. Dün, bugün veya yarın, ne Erbakan Hocamı ne de Yusuf Kaplan’ı, hiçbir beşeri merkez olarak görmedim. Dolayısı ile merkezden kastım şahıssal yakınlık değildi. Tıpkı “bu ayrılış burada kalmamalı” demekle kan veya kin gütmediğim gibi. [“bu ayrılış burada kalmamalı” derken kast ettiklerim emekçiler 350-400 milyona talim ederken birkaç Milyar maaş alanlar; emekçiler gecesini gündüzlerine katıp dava aşkıyla çalışırken, canlarının istediği saatte gelip canlarının istediği kadar çalışanlardı. Sanırım, Yusuf Kaplan benden de önce bunların ayrılmalarını isteyecektir.]
Ayrıca, “Merkez”, “Bir Tv nasıl yönetilmez” ve diğer söylediklerimin ne olduğunu Yusuf Kaplan ile görüşmemizde kendisine izah ettim. Yusuf Kaplan ile yaptığımız görüşmemizin ayrıntıları hakkında kesinlikle ayrıntıya girmek istemiyorum. Ancak şu kadarını söyleyebilirim ki, bahsettiğim konularda ne söylemek istediğimde olduğu gibi, konuşmamızın tamamında mutabık kaldık. Benim niyet ve isteğim daha önceki “Ayrıca burada şeytan taşlar gibi atış yapılmasının da çok anlamlı olmadığını düşünüyorum. Yorumlarda TV5 nasıl bir çalışma anlayışı benimsemeli, nasıl programlar yapmalı, nasıl bir ekip kurulmalı vb. yapıcı yaklaşımlar sergilenmesi herkesin hepimizin yararına olacaktır kanaatindeyim.” sözlerimden de anlaşılacağı üzere halistir.

Tıpkı Yusuf Kaplan gibi bende kimsenin burada, net ortamında, kraldan çok kralcı olmasına, kılıç kuşanıp kelle avcılığına soyunmasına açıkçası razı değilim. Lütfen herkes gardını indirip artık derin bir nefes alsın. Hiçbir ayrışma kardeşliğimizin; aynı yöne dönüp aynı sevinç ve acıları duymamızın önüne geçemez.
Sözlerimi mutabakatın bir örneği olarak Yusuf Kaplan'ın; "Ruhunu paylaşan, içtenlikle, yürekten, hiçbir art niyet gütmeksizin yazan tanıdığım tanımadığım bütün arkadaşlara teşekkür ediyor, lütfen birbirimizden dualarımızı esirgemeyelim, hatalarımız içinse Allah’tan af dileyelim, diyorum. Her şeye rağmen, istemeyerek de olsa, bazı arkadaşların kalplerini kırdıysam özrü diler, haklarını helal etmelerini talep ederim." sözleriyle tamamlamak istiyorum.
Allah'a emanet...

* Benim açımdan bu konu burada kapanmıştır. Kesinlikle ve kesinlikle artık hiçbir şekilde cevap vermeyeceğim. [Açıkçası “iftira” sözü kalbime günlerdir müthiş bir sıkıntı verdi ve bu sebeple bundan sonra sitede seyirci olmaktan öteye de geçmemek niyetindeyim.]

** Bu arada Ulvi bey’e de birkaç sözüm olacak. Ulvi bey, size gönderdiğim mailde de söylediğim gibi, size yaptığım davet İl Gençlik Kolları başkanımız adına değil şahsım adınaydı. Ve o daveti size türübüne oynamak adına yapmadım kesinlikle. [Böyle bir niyeti olanın şerefiyle ilgili etik sorunları var demektir!] Ben bunu şahsım adına böyle bir şeyi arzu ettiğimi ve konuyu il gençlik kolları icra yönetimine sunarak, kabul görmesi halinde, sizi davet etmek istediğimi söylemiştim. [Bunu geçmiş kayıtlara baktığınızda da çok rahatlıkla görebilirsiniz] Dolayısı ile ortada özür dileyecek bir şey olmadığı kanaatindeyim. Özür dileyecek bir şey olsaydı da bundan zerre kadar çekinmezdim. Ama sizden ricam ne olur, alakalı yada alakasız, her elinize geçen fırsatta Milli Görüş’e en hafif tabirle aşırı eleştirel tavır takınmayı bir kenara bırakın. Bunu söylemekten bile ar ediyorum. Çünkü siz her şeyden önce benim büyüğümsünüz. Lütfen hırs, kin ve nefretin alabildiğince reyting aldığı şu günlerde “bize” daha iyi örnek olun.

*** Milli Görüşçülerden bazılarının cahil olması yada yaptıkları hatalar ne Milli Görüş’ü neden Milli Görüşçüleri köylü veya cahil kılmaz. Köylülük, cahillik international bir kavramlardır. Milli Görüş bir medeniyet projesidir. Tıpkı Sezai Karakoç’un, Nuri Pakdil’in, Malcolm kardeşin ortaya koydukları projeler gibi. Çünkü hepsi aynı kaynaktan beslenmekteler. Hepsi aynı sevdanın şarkısını türkü yapmaktalar....

www.milligazete.com.tr
Hak Geldi Batıl Zail Oldu