Eski duyarlılıklar içtenlikle dillendirilmiş. Şimdiki durum bir yanılsama mı bilmiyorum ancak “Asıl, yazıda dillendirilen insanlar gerçek miydi, gerçekten yaşamışlar mıydı?” diye düşünmeden de edemiyor insan. Politika, sekülerizmi etnik kargaşa yaratarak da empoze edebiliyor. İçinde bulunduğumuz süreç kaskatı bir gerçeklik olarak önümüze bu yanıyla da duvar örüyor maalesef.Üzerinden fazla zaman geçmiş olmamasına rağmen ülkelerinden çıkarılan babaları, oğulları, anneleri, kızları, kız ve erkek kardeşleriyle birlikte daha birçok şeylerini teslim ettikleri toplumun ali cenap tavrına, “Onlara içimizden bir kediyi bile teslim etmeyiz.” diyenlerin iğrendirici yüzlerinin insan olmak adına gerçek olmamasını kim yeğlemez ki?

Bu yazının dokusuna politik bir bakışla zarar vermek uygun değil. Zaten şovenizm bu tarz kaos zamanlarında iyice palazlanıp sevimsizliğini yeterince belirginleştiriyor.Kökenlerimiz ve kimliklerimiz, aynı coğrafyanın, aynı dinin, benzer kültürün iç içe geçirdiği kaderlerimizi iyi veya kötü, her iki muhtemel yoldan birine sokmada zorunlu kılıyor. Galiba sınanma da burada devreye giriyor. Allah yardımcımız olsun.

ancak bu kadar güzel ifade edilebilir aslında kürtlerle türklerin bir problemi olmadığı....uzun zamandır okuduğum en güzel ifade ve en yalın anlatım kardeşliğimizi, belki de yeri gelir omuz omuza savaşırız denildiği gibi aynı çorbadan kaşıklarız...bizi bize düşürenlerin utanması duamız....
çok teşekkürler çok etkilendim doğrusu...

Hatta ondan bile emin değilim.
Atalarımızın Midilli'den göçtüğü söylendiğine göre,lazlığım
sadece yörede yaşamak ve dil öğrenmekten ibaret de olabilir.
Hiçbir şeyi ben seçmedim.
Ne göçtüğümüz yeri ne konakladığımız yeri.
Ne dillerimi.
Malum tabii olarak iki lisan konuşabiliyorum ya.
Oysa mesela arapçayı öğrenmeyi istedim ve bir miktar çabaladım akim kalsa da.
Hiçbir ırktan olmayı istemezdim.
Doğuştan üstünlük,kimseye tanınmış bir imtiyaz değil.Sırf kanı sebebiyle.
Yok böyle bir " fırsat eşitsizliği."
İçinde doğduğunuz mekan belki talihsizliğiniz olabiliyor elbet.
Doğu illerimiz gibi.Ancak bu kürt olmakla ilgili değil orda olmakla ilgili.
Kastamonuda bir köyde de, Afyonda bir köyde de doğanlar aynı yokluk /yoksulluk/
kuraklık /cahillik içine doğuyorlar.
Doğduktan sonra dışkı yedirilmemek de onların ayrıcalığı tabii ayrı mevzu.
Aslında mevzu derin ,uzun bir hikaye bu.Halen yazılmaya devam eden.
İnşallah finalde başa rücü eder de kahramanlar,
bir tarağın dişleri gibi eşit,özgür,kardeşçe bir hayatı inşa edebilirler.
Kardeş kavgaları tarihe sadece kara lekeler bırakıyor.Kabilden beri.
Antepli kürt kızına,Artvinli laz uşağından sevgiler dualar saygılar.
Rabbimiz gönüllerimize inşirah versin sekinet ve vekarını indirsin üzerimize,sabır yağdırsın.
Ve bir ateş çukurunun kıyısından kardeşler olarak dönenlerin kervanına dahil etsin.*

*Keşke herşey dilek ve temmilerle olabilseydi,diyen içseslere fazla bir cevabım yok.
Sadece çevrede estirilen kürt düşmanlığı rüzgarına kapılmamak hatta set oluşturmak,
kardeşlik şiarlarını yükseltmek ve bu yöndeki tüm çabalara destek vermek gereğini ve kalbimle kalıbımla bu yolda olduğumu ifade edebiliyorum.

Medine Hanım ne güzel ifade etmişsiniz.
Yazınızda yan yana duran her kelimeniz, her kelimenizde de her harf kardeş gibi duruyor.
Kardeşliği resmetmişsiniz kelimelerinizle...
Siz gerçek bir Kürt kızısınız.
Nerden mi biliyorum?
Çünkü tıpkı annem gibisiniz, kızkardeşim gibisiniz. Onlar size, siz de onlara benziyorsunuz.
Ne mutlu bana, size ve müslüman olan herkese... Ne mutlu bize ki o Selahattin'i heppimiz aynı nedenle seviyoruz. Bundan bir süre önce Mescid-i Aksa'da namaz kılarken Filistinli bir kardeşime Kürt olduğumu söylediğimde "Selahattin" demişti.
Ben onu bana, "Kardeşim benim!" demiş gibi algılamıştım.
Öyleydi de zaten... Sonra Mescid-i Aksa'dan çıkarken mescidi çevreleyen duvarları Osmanlı'nın yaptırdığını söylemişti. Bu kez ikimiz aynı şeye, aynı yakınlıkla teveccüh göstermiştik. "Türkler iyidir. Onların İslam'a çok hizmetleri dokundu" demişti de, yaşadığım sevinci ifade edecek kelime bulmakta güçlük çekmiştim. Selahattin için söylenenlere sevinirken Kürt bir Müslümandım, Türkler için söylenen güzel kelimelere sevinirken de Müslüman bir Kürttüm. Her iki ben, bütünüyle ben'dim. Ve biliyordum ki, Allah her iki benimden de razıdır.
Bizim Selahattin'imiz var, onların Yasin'i, başkasının Musavisi, bir diğerinin Şeriatisi, birinin Fatihi... Bizim Selahattin'inimiz onların, onların Şeriati'si bizim, Fatih'i, Musavi'si, Yasin'i heppimizindir.
Biz aynı ağacın farklı birer dallarıyız. Heppimizin bağlı olduğu bir gövde, o gövdenin üzerinde yükseldiği bir kök ve o kökün beslendiği bir toprak vardır. Birbirimize gövdeden bağlıyız, kardeşiz yani... Kökümüz bir, Müslüman'ız. Ve bizi besleyen toprak aynı İslam'dır.
İster miydiniz hiç dalları olmayan bir ağaç olsaydık? O zaman bir anlamımız olur muydu? O topraktan güç alan o kökün, o kökün üzerinde büyüyen o gövdenin bir anlamı olur muydu o zaman?
Ne mutlu bize ki birimiz Kürdüz, birimiz Türk, diğerimiz Arap, bir diğeri Acem, biri Laz, Çerkez, Boşnak...
Aynı ağacın dallarıyız biz... Bize bir şey olursa önce size birşey olur. Size bir şey olursa heppimize olur.
Kenetlenme zamanıdır.
Bizi koparmak, budamak, bir kütüğe dönüştürmek istiyor bazı kalaslar. Buna asla izin vermeyeceğiz.
...
Sakine Hanım'ı okurken yazdığı bir şey dikkatimi çekti. Kendi Kürt arkadaşlarının vefalı olduğunu söylüyor.
İçiniz rahat olsun Sakine Hanım. Emin olun içimizde İslam'ını koruyanların tümü vefalıdır.
Yaşasın kardeşlik!

Medine Hanım'dan Allah razı olsun!

Gaziantep savunmasının kilit ismidir "Karayılan." Kürt oğlu Kürttür. Çetesinde Türkler, Kürtler, Araplar, hatta vatansever Ermenilerle "gavur"a kurşun sıkmıştır.

Var olasın Medine abla. Bu "faşist akıl tutulması" günlerinde unuttuğumuz "kardeşliği" ısrarla hatırlattığın için.

Bu dünyada varsa herkesin bir yeri,
Bende bütün dünya benimdir derim...

Esas gerçek: Gerçekler uğruna kardeşleşebilmektir...