Bizler ne kadar çabalarsak çabalayalım bizden sonrakiler üzerinde çok fazla bir şeyler yapamayacak hissi bende hakim olmaya başladı. Her halde keser döner sap döner gerçeği bize de geldi çattı. Gençlik ve hatta çocuk yaştaki insanlarımıza baktığımız da öncesinde tahmin edemediğimiz davranış biçimleri, giyim kuşam şekilleri, müzik zevkleri ile karşımıza beliriveren garip bir gençlik var. Bu gençliğin belden aşağısı tutmuyor. Video kliplerdeki şarkıcılar ve oynak mankenlerle birlikte son zamanlardaki dans yarışmalarından olsa gerek dinamik gençlik tahmin edemediğimiz – en azından benim- bir akışa doğru son hız gidiyor.

Aslında bizlerde gençliğimizde aynı davranışları sergiledik. Bizlere ekmek, aş ve eğitim veren insanların dediklerinin bir çoğunu zamanında yerine getirmedik. Nasıl ki şimdiki gençlerin hayalini bizler süslemiyorsak geçmişte de bizlerin hayallerini, her gün mecburiyetten yanında olduklarımız süslemedi. Bu insanların yaşam şekilleri bizi hiç ilgilendirmedi bile...bunun nedenini şimdi bile anlamış değilim; neden bizden öncekiler bize model olamadı ve sonrakilere bizler de model olamıyoruz...?

Bunun genç olmakla pek bir ilgisinin olduğunu düşünmüyorum. Dinamik olmanın, değişimin gençlik ateşi ile ilgisi var tabi. Ama gençliği kıskacına alan ve bizlerden farklı düşünmesine yol açan etkenleri ki bizim de içinde bulunduğumuz bir gerçeklikte aramamız gerekiyor...

Televizyonun tek kanal olduğu dönemlerde izlediğim bir Amerikan filmindeki sahne aslında insanlık olarak içine düştüğümüz ruh halinin en iyi anlatıcısı olduğu için burada aktarmak istiyorum.

Film bir Amerikan rockçının hayatını anlatıyordu. Filmin kahramanı Amerikanın en çok dinlenen şarkıcılarındandır. Yapmış olduğu şarkıları ve sesi ile bütün ülkeyi hatta dünyayı etkiler. Yüz binlerce insan konserlerinde toplanır. Şöhretin getirdiği sıkıntıdan uyuşturucu ve alkol bağımlısı olur vs...

Filmde sözünü edeceğim sahneye gelince; on binlerce insan sanatçının şarkılarını dinlemek için gelmiştir. Meydan da herkes onun ismini haykırmaktadır. Ama kahramanımız sahnenin gerisin de amiyane tabirle kafayı çeker yani demlenir. Menajeri konsere çıkmasını ister ve dışarıdaki insanların seslerini dinletir. Kahramanımızın ise umurunda bile değildir ve menajerine kitleleri göstererek derki; sen bu insanların beni dinlemeye ve görmeye geldiklerini mi zannediyorsun...bu yığınlar tanrıyı arıyor...

Aslında meselenin özü filmdeki gibi... İnsanlar inanmak ve özdeşleşmek istiyor... Objesinin ne olduğu o kadar da önemli değil. İnsanı varlığıyla aşağılayan ve kendisini aşağılayana ulaşamaması bunun için yeterli. Umutlarını kim ne şekilde süslüyorsa, hızla O olmak istiyor... ruhundaki boşluğu umut ettiği şeye taparak ve yolunda ölerek var olmak istiyor.

Aslında gençlerin kendilerine verilenle bu şekilde davrandıklarını düşünürsek gariplik denen şeyi ki kabul ediyorsak daha iyi anlayabiliriz.

Modern akıl içe kapanık insan tipini psikolojik bir rahatsızlık olarak görür. Yaşamın adının başarı konması ve dur durak bilmeyen çalışma temposu, boş vakitlerde kendi üzerine düşünememe, içinden çıkamayacağımız saçmalıklara düşeceğimiz korkusuyla boşluklarımızla yüzleşemememiz...vs. Bizden sonrakilere karşı sorumsuzluklara iterken, genç insanlarımızı günü birlik hay huylara kaptırmış görmekte bizleri şaşırtmamalı sanırım.

Bebeklikten itibaren başlayan sosyalleşme süreci ve sonrasında gelen bitmek bilmeyen ödevler ve bunlara isyan edebilecek bir aklın saçma görünmesi, ister istemez gençleri kuralların dışında olsunda nasıl olursa olsun gibi bir yönelime iterken ruhların tatminsizliği, bizlere inat bizler gibi olmayanlara karşı duyulan ilgiyle gençlerin hayali olup çıkıveriyor.

Zamanın da aynı refleksi bizlerde gösterdik. Saçlarımızdan, giydiğimiz elbiselerin rengine varıncaya kadar kuşatılan bir yaşamın içinden özgür olmak ve iğrenerek çıkmanın adı; uygulanan baskılara inat her şeyi yapmaktı.

Sana seni vermeyen bir zihniyetin gönüllü savaşçısı olmayı kim heyecanlı ve güzel bulabilir ki...?

Bizler gibi şimdiki genç kuşağın yaşamı da bu şekilde akarsa onlarında kızacak hakları olmayacak bizim gibi... biraz düşünürlerse onların da tanrıları bizlerin ki gibi etten, kemikten bağırsakları pislik dolu olanlardan olacak...