Yaz mevsimi… Erkenden uyanmak, okula gitmek, öğretmenler cetvelle masaya vurunca yerinden sıçramak yoktu. ‘Aile’ konulu kompozisyon ödevlerine ‘mutlu aile’ başlıkları yazıp tüm sınıfı mutlu ve huzurlu olduğum /olduğumuz/ masallarıyla uyutmak, resim derslerinde kaybettiğim yeşil kalemi _bütün çimleri boyama hırsıyla_ yerlerde sürünerek aramak, yaş problemlerini herkesten önce çözdüğüm halde kocaman okuldaki tek arkadaşım olan Süheyla’yı da kaybetme korkusuyla hiç bilmiyormuşum gibi davranmak...

Ben; Zehra Hanım, eşinizi seviyor musunuz?
Zehra; Beni bu kadar üzen birini sevebilir miyim ki? Hayır, asla!
Ben; Onsuz yaşayabilir misiniz?
Zehra; Ben onsuz çok güzel yaşarım ama o bensiz yaşayamaz.
Ben; Neden? Sizi çok mu seviyor?
Zehra; Hayır o beni sevdiğini zannediyor, ben onun için sadece bir alışkanlığım.
Ben; Ayrılmayı düşünüyor musunuz?
Zehra: Hayallerimin başladığı yer onsuz bir hayat…

Dikiş kursu görmüş, geçirmiş biri olarak, “çeyiz ve elişi” mevzusunu dillendirmeyi üzerime vazife edinmiş bulunmaktayım. Zira ben kursta cicili bicili kıyafetler dikme derdinde iken; sözlü, nişanlı, kısmetini bekleyen ablalarım da çeyiz dikme derdinde idi. Bir çeyizde nelerden, en az kaçar tane bulunması gerektiğini ilk defa o zamanlar öğrenmiş ve adeta yarış haline gelmiş bu duruma karşı şaşkın bakışları yine ilk o zamanlar sergilemiştim.

Bir çeyizde nelerin bulunduğuna şöyle bir göz atalım: Mutfak takımı, salon takımı, oturma odası takımı, yatak odası takımı

Giriş ve Tanım Yerine

Çetrefilli tanımlar, karışık çıkarımlar. Genel olarak toplumumuza oldukça yabancı bir kavramdır feminizm. Dilerseniz derhal konuya dalalım..
Kamuslar feminizm için:
“Feminist teori toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin doğasını anlamayı amaçlar.” diyor.
Ancak feminizm adına yapılan faaliyetleri gördüğümüzde burada bir amacın değil bir hazımsızlığın olduğunu fark ediyoruz. Cinsiyetler arası eşitsizliğin hazımsızlığı.

“Gerileme çağında kadının hakları elinden alındı. Kadının şer’i haklarının gaspedildiği dönemleri gerici dönemler olarak adlandırıyorum. Kadının hakları elinden alınınca toplum geriledi. Zira kadının kimlik bilincine ulaşması tüm toplumu uyandıracak güce sahipti.

Kadın cephesinin ihmal edilmesi kadını şuursuzlaştırdı. Kadınlar sanki hayvanlar gibi bir acayip mahluka dönüştü. Ne çocuk terbiyesini bilir, ne kocasına yardımcı olur…

Kocamız cihada gidince yerimize çakıldık, ağladık, sızlandık. Kadının fıkhını, dinini öğrenmesi, öğretmesi ve bilinçlenmesi onu toplumsal dirilişin öncüsü kılacaktır.”

(Safinâz Kazım / Kadının Özgürlüğü)

İnsan(kadın-erkek) farklı yaratılış özelliklerine sahiptir. Bu farklılıklara doğumdan sonra bireysel, sosyal, kültürel, ekonomik ve siyasi etkenlerle ayrışmalar çeşitlenir. İnsanın doğarken getirdiği en önemli ayrışma cinsiyet noktasındadır. Erkek veya kız olma insanın değişmez hallerinden biridir. Cinsiyetlerin kendine has özellikleri de vardır. Erkek ve kadın ilişkileri ve bu ilişkiyi belirleyen farklı psikolojik haller de vardır. Erkek ve kadının birleşmesi ile nesiller devam eder. Toplumsal ve tarihsel süreklilik buna bağlıdır ve bunun şekillendireceği sosyal- kültürel mayadan etkilenir. Birbirini besleyen farklı talepler karşısında insanların ortaya koyacağı tavır önemlidir.

Kadın modern dünya döneminde tartışmaların öznelerinden biri oldu. Kadının toplumsal- siyasal hayattaki yeri, özgürlüğü, hakları, giyimi, anneliğine kadar tartışılmaya devam edilmektedir. Türkiye’de Cumhuriyetin kuruluşu ile yaşanan değişim merkezinde problem olmaya devam ediyor. Kadınların birçok sorunları bulunurken son zamanlarda daha çok başörtüsü merkezindeki tartışmaların odak noktası oldu. Üniversitelerde başlayan sorun şimdi de Çankaya’ya Abdullah Gül’ün seçilmesi ile beraber konuşulmaya devam ediyor. Biz burada daha çok kadınların bu makamlarda bulunan eşlerinin yanında nasıl bir fonksiyon içinde olduklarını irdelemek istiyoruz.

Kucağında bebeleriyle
beni ve hayatı sırtlayan vefakâr hayat arkadaşıma…

Gidiyor musun ahretlik! Dur, kal biraz… Yâd edelim mâziyi, konuşup ağlaşalım önce. Rüyalarımızı anlatalım yeniden, ilk konuşmamızı, ilk buluşmamızı… İlk kavgamızı, beni saatlerce bir durakta bekletmeni, seni ilk ağlatmamı!

Gidiyor musun ahretlik! Kal, dur biraz… Sonu ölüm, tamam, anlatma bana her en güzel filmin acı sonunu anlatır gibi. Aslında en çok bunu seversin sen değil mi?

Arabayı, odun yığınlarının bulunduğu arsanın hemen yanındaki bizim siteye ait otoparka park ettim. Arabadan indim ve kapıyı kilitlerken odun parçalarını çuvala doldurmakla meşgul hanıma selam verdim.

-Selamün aleyküm abla.