Yorucu, ama çok değerli geçen bir günün sonlarına doğru kendimi Bayrampaşa otogarında buluvermiştim. Bir telefon konuşmasının ardından, plansız programsız bir seyahate çıkmama ramak kalmıştı. Yolculuk nereye diye sorduğumda yanıt gecikmeden gelmişti, Konya. Biletimi aldım, arkadaşımla buluştum ve Konya yolculuğum resmen başlamış oldu. Dile kolay tam dokuz saat süren bir yolculuğun ardından Konya’nın keskin soğuğu beni karşıladı. Ama ne soğuk! Görmedik ki efendim İstanbul’da biz böyle soğuk hava, haliyle etkiledi tabi ki.(Konya’ya ilk kez de gelmiyordum hani) Haydi bakalım dedim ve doğru ikamet edeceğim muhite doğru yol aldım. Şehrin içinden geçen kırmızı beyaz ay yıldızlı renklere bürünmüş tramvaya atladım.

Savruk Hayatlar

İHH (İnsani Yardım Vakfı), 120 ülkede yardıma muhtaç insanlara yardım götürüyor. Bu çalışmalarda savaş ve afetlerden etkilenen bölgelere öncelik tanınıyor. Açlığın, kıtlığın olduğu veya siyasi nedenlerle hassas yerlere yardım ulaştırmaya çalışıyor. Yardımı yapan, bağışta bulunan insanların tercihleri de belirleyici oluyor aynı zamanda. Yani insanların hassasiyetleri göz önünde bulunduruluyor. Bazen de hiç tanımadığımız çok uzaktaki insanlara da salt insan oldukları gerçeğinden yola çıkılarak yardım yapılabiliyor. Bu bilgileri İHH’nın kendi sitesinden de ayrıntılı bir şekilde öğrenebilirsiniz.

Soğuk çok soğuk… Üşüyen ellerimi koyacak bir yer bulamıyorum, ıslanan yüzümü hangi yana çevirsem, ağlayan bir başka yüzle karşılaşmanın, her dakika büyüyen çaresizliğiyle, eller üstünde melekler gibi uçarcasına ilerleyen tabutlardan ayırıp gözlerimi, göğe doğru kaldırıyorum. Şehit isimleri, yeşil örtülü tabutlar, ağlayan kadınlar. Sanki birkaç saatliğine, hissettiklerimizin ızdırabıyla donup kalıyoruz. Zaman durmaya meyyal, bu yer, bu gök, bu insanlar, yüreklerindeki büyük acılarla konuşabiliyorlar şimdi, sadece. Hiç kimsenin hiç kimseye kurabileceği bir cümle yok gibi. Bu konuşan adamlar, BM temsilcileri, neredeyse ağlayacakmış gibi duran Sırp yetkililer, insanların kocaman acılarını kazıdıkları bu toprakların üstüne basa basa, kendi kendilerine bir komedi filmi çevirir gibiler gözümüzde.

“Seyahat edin sıhhat bulursunuz” kavli gereğince ve “tebdili mekânda ferahlık vardır” kabulünce, her şeyden önce Rabbimizin himmeti ve izniyle gönül dostu olan bir kardeşimizle neredeyse rutin hale getirdiğimiz yurt içi gezilerden birini daha gerçekleştirdik. Refikiniz, yol arkadaşınız Müslüman hassasiyetiyle temayüz etmiş biri olunca; gittiğiniz, uçup/konduğunuz yerlerdeki insanlar da gönül erleri oluverince kilometrelerce yol kat etseniz bile sıkmıyor insanı.

Ziyaretimizin üçüncü gününün sabahı, ülkemden bu denli uzak bir coğrafyada renkleri ve dilleri farklı bu insanlarla birlikte bayram namazını kılmayı nasip eden Allah’a karşı şükran duyguları içinde buluyorum kendimi. Hep birlikte dua için ellerimizi kaldırdığımızda tüm yabancılık, tüm mesafe duygularından sıyrıldığımı hissediyorum. Zaman ve mekansal farklılık nihayete eriyor bir anda. Bayram namazından sonra Mürşidabad’a uçuyoruz. Ülke içi seferlerde İngilizce ve Hintçe dışında, başka yerel dillerde anonslar yapılıyor. Kulağa hoş geliyor bu farklılıklar.

Geçen Cumartesi günü Değirmen Dergisi’nin organize ettiği 40. Tüyap Kitap Fuarı gezisine katıldık. Beylikdüzü CNR fuar merkezinde düzenlenen fuara geniş boyutlu bir şekilde gerçekleştirildi. Yüzlerce yayınevinin katıldığı fuarda, imza günleri, yazar söyleşileri yer aldı. Tema olarak “68’li yıllar”ın seçildiği fuarda konuk yazar Firuzan idi. Türkiye’nin en büyük kitap fuar 1- 9 Kasım tarihleri arasında ziyaretçilere açıktı.

Kitap fuarına katılanların ait olduğu etnik, ideolojik ve dini farklılıkları güzel yansıtıyordu. Farklı farklı düşünsel, sosyal grupların temsiliyet çabaları vardı.

Geçtiğimiz günler bir grup dostla birlikte Bilecik- Söğüt- Odunpazarı’nı kapsayan geziye katıldık. Gezeceğimiz yerler büyük bir tarihsel dönüşümünün temellerinin atıldığı yerlerdi. 600 yıl boyunca bil fiil, şu anda da halen etkisi devam eden Osmanlı Medeniyeti’nin kuruluşuna şahitlik eden bir coğrafyada İz’leri görmeye ve tanımaya çalıştık.

Geyve boğazının eşsiz güzelliğini, Pamukova’nın verimli topraklarını ve Osmaneli’yi geride bırakarak Bilecik’e vardık.

Aşkın Yeşerdiği Topraklar

Medeniyetimizin dört mihenk taşı: İstanbul – Kudüs – Endülüs – Bosna. Dört temel sütunun Balkan durağı; aşkın şehri: Bosna Hersek. 11 Temmuz 1995 tarihinde Srebrenitsa’da yapılan katliamın 13. yıldönümünün üzerinden 5 gün sonra: 16 Temmuz 2008 tarihinde Bosna Hersek topraklarındayız. Akif Emre Srebrenitsa için şöyle diyor: “Srebrenitsa Boşnakların Çanakkalesi'dir. Müslüman Boşnaklar var olacaklarsa bunun teminatı olarak kendi Çanakkaleleri'ne sahip çıktıkları kadar var olacaklardır. Biz de onlarla birlikte Srebrenitsa Çanakkalesi'ni içimizde yaşattığımız nispette var olacağız demektir. Bosna'nın Çanakkalesi'nde dikilen her mezar taşı bu toprakların tapusu olacak.”

- Peki mutlu musun?
- Ne var ki olmayacak...

Arabanın turbo denilen herzesi -ne demekse- Konya-Antalya yolunun 250.KM de su koyuverince eşimle ben yolda kaldık. İyi ki kaldık yoksa bu yazıyı yazamayacak yukarda yazının başında yaptığım hayatımın en felsefi diyalogunu gerçekleştiremeyecektim.

- Peki mutlu musun?
- Ne var ki olmayacak...

Bosna Hersek’ e geçtiğimiz yılın Mart ayında gittim yani bilgiler taze sayılır, Bosna Hersek’ e Türk Havayolları ve Bosna Air ile uçabilirsiniz, hali ile THY nin fiyatları biraz yüksek, BHY nin ise uçakları pervaneli fakat oldukça yeni güvenilir uçaklar, uçuş ile ilgili başka söyleyebileceğim Sarajevo havalimanına yaklaşma 180 derecelik bir açı ile yapılıyor yani türbülans ve hava boşluklarına hazır olun, küçük bir havalimanı sizi karşılıyor onuda söyleyeyim. Bir diğer havalimanı Mostar şehrinde bu gezinize nereden başlıyacağınıza ya da sadece nereyi görmek isteyeceğinize göre değişen bir seçenek ama önce ya da sadece Sarajevo' yu ziyaret edeceksiniz direkt uçuş olmasına dikkat edin yoksa uçağınız önce Mostar havalimanına iniyor burada inecekleri indirdikten sonra tekrar havalanıyor ve Sarajevo havalimanına iniyor yani yolculuk biraz uzuyor.