Sn. Yargıcı, çok iddialı bir yazı yazmışsınız lakin yazdığınızın iddiası sadece kelimelerde kalmış. Yazdıklarınızı destekleyecek yeterli açıklama yok. Münafık, fasık, zalim, benzetmeleri ise akla ziyan! Biz hepimiz Allah’ın memurlarıyız. Üzerimize düşeni yapmakla mükellefiz. Zikrettiğiniz kelimelerin kişilere isnat edilmesi sadece Allah’ın tasarrufundadır. Ayrıca fazla cesur bir tavırla “hodri meydan” demişsiniz. Bence siz bu yazdığınızı anlamak noktasında, kendinize hodri meydan deyiniz. Bakalım meydana destek için gelecek mantık bulabilecek misiniz?

Google' ye girip, "meşruiyet" yazınca "sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=mesruiyet" ve Yrd. Doç. Dr. Ender Ethem ATAY'ın bir makalesi çıkar karşınıza.

İlk'i, bir sözlükte terim anlamına ilişkin verilebilecek kısa ve içinden çıkılması zor, konuya ait söylenegelmişin alta alta yazılmış biçimidir.

İkincisi ise, akademik dediğimiz, bu işi kimler kotarıyorsa(erk-iktidar-egemen falan filan ) onların bakışını genel olarak orataya koymuş, tabiki daha ayrıntılı biçimde.

Bir insandan, bir şeyi okumasını (İKRA) talep etmek, taş taşımasını talep etmekten daha zordur.İsmet Özel'in bir mısrasında dediği gibi : 'rabbim bana taşınacak suyu göster, bileyim hangi suyun sakasıyım...' mealinde bir dizeydi ve yorgunluğu ifade ediyordu kanımca zihinsel bir yorgunluğu, kafa kemiklerini eriten bir zorluğu; karanlıktan çıkamayan bir adamın çaresizliğini, bilemeyişini bulamayışını ve fakat bulması gerektiğine dair kuvvetli bir inanç içinden biryerlerden onu zora koşan sorumlu tutan. Ahlakını-hilkatini-yaradılışını pas geçemeyen ve 'vicdan' olarak tanıya geldiğimiz yerinin baskısından kurtulamayan bir adamın çaresiz haykırışıdır: 'bana yapacağım, kesinbilişle iman edip içimdeki yere oturan hah işte bu oldu dedirten eylemi söyleyin yapayım bileyim karar sahibi olayım ( irade ortaya koymuş olmaklığımız ki adil şahit olma zorunluluğumuz.) mutmain olayım...' Biz bunu kitabımızdan kısaca asr suresi olarak biliyoruz. Vicdanla yani ahlakımızla ki takvamız-sorumluluk bilincimiz oradan gelir işte onunla uyumlu bir bilgiye iman ederek, o bilginin bizi sorumlu kıldığı ıslah edici ameli yerine getirerek ki bu en genel ifadesi ile HAK onun için göstereceğimiz mücadeledeki sabır-sebat.

Vahiyle bizlere gelen kesin bilgi HAKKIN bilgisidir, HUKUKUN bilgisidir, dayanağı yani meşruiyeti Allahtır yeri göğü ve bunlar arasında bulunan herşeyi yaradan ve yarattıklarının yaradılışına uygun olanı emr eden Allah-hak-adalet...

Şunu söylemek istiyorum kısaca ve anladığımca: Hak-adalet ve meşruiyet birbirlerinden bağları koparılmış biçimde ele alınıyorsa eğer, kimki bunu yapıyor laikliği başlatıp 'kavramın içini keyfimce ben dolduracağım çünkü benim bunu yapabilecek gücüm var ve buna itaat edecek kullarım var!' diyor ve ekliyor: ' Allah, göklerin rabbi olabilir ama bu kavramların ve kullarının içini ben doldurduğum müddetçe yerin rabbi de ilahı da benim ' diyor.

Tevhid: hak-adalet-meşruiyet ve ahlakın dolayısıyla iman ile amelin, gökler ile yerin, akıl ile kalbin, ruh ile bedenin ayrılamaz parçalanamaz bölünemez bir bütün oluşudur. Bir şeyin yaradılışına uygunluğu o şeyin selameti emniyeti ve huzurudur, barıştır islamdır yani. Aksi ise sürekli bir çatışma ve uygunsuzluktan kaynaklanan bir savaştır ister içinde yaşansın bunalım olarak ister dışında yaşansın ekonomik veya sosyal bunalım olarak ister eşyanın tabiatındaki bozulma fesad küresel felaketler olarak...

Ama tevhid: Yaradanla yaradılmışın birliği asla değildir.Allah, münezzehtir, tüm yaratılmışlardan ötedir, beridir, uzaktır, kulhüvallahü ehaddır...

Parçalanmış zihinlerimizi, hangi parça bilgiler inşa ediyor ise paramparça ediyor hem kendimizi hem bizden dolayı başkalarını hem çevremizde kullanageldiğimiz eşyayı.
Dünyayı parçalara ayırıyoruz, kendimizi, ailemizi, dostlarımızı, komşularımızı... ve tasniflemek istiyoruz bunca talanı ve parayla ödeşmek istiyoruz ve aşağıdan yukarı sınıflamya başlıyoruz ve daha çok güç istiyoruz piramidimizin inşası için ve hiç beklemediğimiz bir anda süre doluyor, biz henüz ne yapmak istediğimizi bilememişken ve yapılacak daha çok şeyi ötemizde bırakmışken..

Çözümü uzaklarda aramayı bırakamıyoruz; çünkü, arzularımızla ahlakımız uzaklaştıkça sorumlu olduğumuz yerimizi kaybettikçe, kör kuyumuzdan bizi hayallerimiz kurtaracak sanmaya başlıyoruz yeniliyoruz, karanlık ümitsizlikten başkasını üretemez çünkü ve teslim oluyoruz bizi teslim alana ki bence bizi teslim alan korkumuz,korku ise belirsizlikte yetişiyor ve öyle bir paradoks ki korktukça belirsizlik artıyor, belirsizlik arttıkça korkumuz....

Korkularımızı hakka yöneltmedikçe ve hakka yöneldikçe artan aydınlığımızda belirsizlikler kaybolmaya yüz tutup ayırdediciliğin furkanın ortaya çıktığı yerde hakkı bilip adaleti tanımadıkça çok bocalayacağız ama vazgeçmezsek ki bu umuttur elbet karanlığımızı aydınlıkla boğacağız.

Belirsizliğin sınırı-haddi yoktur. Gayya kuyusu denen dipsiz bir karanlıktır. Orada ne doğru bilinir, nede yanlış. Kurdun puslu havasıdır orası. Şöyle tarif edebilirim orayı: rüştü, doğumuyla beraber, bir duvarla çevrilidir bu duvar onun yaradılışıyla beraber sınırlarını haddini belirler, orası rüştünün 'kimlik' alanıdır. asla o duvarın dışına çıkamaz ontolojik varoluşsal yaradılışsal alanıdır orası onun ve gerçeklik alanıdır yani hakkıdır verili olarak. İşe buranın ne olduğu ile başlar, baba anne bu ne diye sormaya başlar çünkü o şeylere ilişkin soruları daima içindeki 'ben kimim' sorusunun karşılığını aramaya dair ahlakından gelen vicdani bir zorunluluktur. Ancak, burada ciddi bir sorunla karşılaşır. Bu duvarla çevrili alanı ona kim veya kimler hangi bilgi ile tanımlıyor iseler,işte rüştü'de kimliğini vicdanına uyar-uymaz o bilgiyle tanımlamaya kendim denen şeyi inşa etmeye başlar.

rüştü'ye varoluş çemberi içine sunulan her 'doğru bilgi' vicdanındaki ahlaki kodla buluşur ve dışa dönük tüm iradi eylemlerine o bilgi yön verir. Çemberinin içine sunulan her yanlış bilgi: ' onu sınırlayan duvarlara çizilmiş bir kapıyı gösterir, hayaller dünyasına açılan ve hevadan beslenen.' İşte o kapı belirsizliğin başladığı yerdir. Çünkü o kapı, gaybın bilgisini getireceğini vaad eder ama yazıkki duvara çizilmiş süslü bir resimdir hayallerden başkasını geçirmeyen ve rüştü artık sınanmaya başlamıştır hakikat ile rüyalar arasında gelir gider.Her, duvara çizilmiş süslü kapıdan geçme girişimi burnunu tosladığı bir acı olarak ona döner ve o da kapıyı çizene döner, çizer rüştüye yeni bir süslü kapı daha çizer duvarda ve eline yeni hayaller tutuşturur taki vura kıra kafa gözü yara yara yol arar durur rüştü; kimi zaman bir tinerci, kimi zaman bir bürokrat, kimi zaman bir bilmem ne ama illaki duvara resmedenin kulu olarak yıllar yılı bir çıkış arar çıkış için kendine bahşedilmiş enerjisini ressamına bağışlamak suretiyle bu kısır döngüde asla kendi denen şeyin kim olduğunu ve ne işe yaradığını öğrenemeksizin ressamının yüklediği rolünü oynar. Bu rolde, vicdanı onu rahat bırakmaz ve bir gün kırılma noktasına yaklaştığını hissettiği anda ressam yeniden ortaya çıkar ve rüştüye bugüne değin çizdiklerinin en güzeli olan bir kapı daha çizer ki bir farkı vardır bu kapının adını KADER koyar ve bu kapı geçilmeye çalışılmayacaktır en fazla öylece hayallenilip kabul edilecektir, neydiyse ogüne değin olan biten(duvardaki resimler,nostaljiler,eski sıkı günler...) aynen devam edecektir. Sorun çıktıkça ressama danışılacak o da bu yeni kapıdan hayaller getirecektir ütopyalar dinler ideolojiler çözümler vertigolar nostaljiler...rüştü artık huzurludur çünkü bu kapı en önemli işlevi yerine getirmeyi başarmıştır; rüştüyü geçirmesede öte yana öte yandan hayaller taşıyabilmektedir beriye; ve her getirdiği, bir işe hizmet eder olmuştur, en önemli işe: 'vicdan örtüsünü' bulmuştur rüştü!

rüştü bir kuldur! doğası ve yaratılışı gereği ve bunca toslama sonucu o da bir sonuca varmayı başarabilmiştir kul olduğu bilincini içselleştirip vicdanını örtmeyi başaraberi; sadece küçük bir sorunu vardır istemese dahi hala örtülerinin altından bir ses rüştü ye kim olduğunu sormaya devam etmektedir ara ara...hoş, onun da çözümü yok değildir, ressama döner ya bir hayal satın alır yahut yeni bir kapı ki artık kapılarıda çok sever olmuştur her yeni kapı heyecanlandırır onu kalbinin ritmiyle oynar ve huşu denen şeyide öğretmiştir ressam ona, kısaca: mutmain olmaya karşılık gelen serapla avunabilme yetisi kazanma diyebiliriz buna cansıkıntısı denen gerçekleşmemiş arzunun boğuculuğu esnasında vicdanına dönmeyi engelleyen, ressamın duvarını boyama süresi kadar süren ve seraba kavuşunca huşuya dönen şey...ressam aynı zamanda farkedebileceğiniz gibi bir gurudur, din adamıdır, bir siyasetçidir, karizmatik(karizmasını kapıların ardından getirir gaybdan, zaten ondan dolayı karizmadır biraz yada sır kapısı...)bir insanı kamildir; yalnız bir kapı daha var onu unuttum 'düşman kapısı' ki en önemlilerden biridir çünkü dışarıdan içeriye en geçirgen kapıdır azıcık of puf edip vicdanına dönecek olsa rüştü bu kapı açılıp tehdit korku ve teröre başlar, rüştü de kendini suçlayıp saçını başını yolmaya başlar taki ressam gelip rüştünün rüştüne erip uslu durcağına kani olunca 'tehlike geçti' kapısını açar ve rüştü duvarlarına çizili bunca kapısına kavuşmanın ve onları kaybetmek istememesine sarılıp gurusuna binlerce şükürler sunar, bunun için yapılmış özel bir kapısı vardır çünkü:'şimdi ibadet zamanı kapısı'...

...

Birgün kendisine İbrahim peygamber diye öğretilmiş, aslında Hz. Muhammedin dedesi olmaktan başka ve ateşe atılma hikayesinden başkaca bir bilgiye sahip olmadığı bu değerli insanın gerçek hikayesi ulaşır, duvarları hernasıl aşabilmişse. Yıldızların, ayın, güneşin... kendisinin rabbi olamayacağına dair düşünüyor bulmuştur onu. Çok şaşırtıcı gelmiştir bu durum rüştüye. Bir insan neden yıldızların yada güneşin rabbi olacağını düşünmüş olsun ki?

Eski insanlar öyleymiş demekki deyip geçilecek cinsten bir şeye benzemiyor bu durum bu soru önemli bir soru olmalı ve ben bu soruyu kime sordum ne cevap aldım? Devamında ressamla konuşur buldum ibrahim'i, ressamın resimlerini sorgular buldum: ölüm resmini ve yaşam resmini beğenmedim deyince ressam ona yeni bir resim çiziyor hemen; ya güneşi doğurup batırma resmi deyiverince apışıp kalıyor ve ibrahimin duvarlarında resimler birer birer dökülüyor evet doğru bu resimler benimde rabbim olamaz ve bana kim olduğumu asla söyleyemez...Sonra Hz. Muhammedi hirada buluyorum, sanıyorum o'da duvarlarından resimleri ve ressamı silmeye çabalıyor ki gelen yanıtı okumaya çalışınca, bu cevabın hangi sorunun cevabı olduğunu bende biliyorum.....

Ben kimim Rabbim? Kim olduğumu bilmiyorum, çünkü kendimi yaratmadım ve beni kimin yaptığını bilmiyorum, öylece verili buldum kendimi ve kendime kimliğime ait her sorunun cevabının ancak beni varedence verilebileceğini bildim yani kendi KİM? liğime ait her soru, beni yaradanın kim olduğuna dönüp duruyor; ben kimimden çok daha önemli olan benim kim olduğumu bilen beni yaradan ne için yarattığını bilen KİM? yıldızlarmı, güneşmi...bu resimler benim rabbim olamaz, bu resimleri bana çizen hiç olamaz! Ben kimim sorusunun aslı Rabbim kim? Kim tanımlayacak beni, benim meşruiyetim ne, haklarım neler, neresi benim sınırım haddim ne? Bu insanlar kim, bu eşyanın hakikati ne, hayat ne, varolmak ne?... n tane 'ne' .... El-cevap:

OKU yaratan Rabbin adına,

insanı bir yumurta hücresinden yaratan!

Oku, çünkü Rabbin Sonsuz Kerem Sahibidir,

[insana] kalemi kullanmayı öğretendir,

insana bilmediğini belleten!

Bu ilk ayetler, ben kimim rabbim kim sorusu sorulduğunda verilen ilk cevaplardır ve kanımca rasullerin kimlik inşası, insana bilmediğini belleten rabbe yani ondan gelen sahih arı duru bir bilgiye teslim olmakla başlıyor; bu bilgi belirsizliği karanlığı aydınlatıp, insanın sınırlarına çizip özgürlüğü hayallere binerek aradığı ve kendini serabına tutsak ettiği resimleri ve ressamları silerek, Hak-adalet-meşruiyet-ahlak-özgürlük(kula kul olmamak) nedir bildiriyor ve bu adamlar her kimseler(rasullerin dışında onları izleyenler demek istiyorum; ben de öyle olmak istiyorum) kesin bilişle iman edip ıslah etmeye koyuluyorlar hayatı(hayatı da ayırmıyorlar kanımca; yani, hem kendilerini hem sevdiklerini hem komşularını hem aborjinleri hem çingeneleri hem zencileri ki bir kanımca olan şey daha varki o da:bir çingene yavrusuyla bu adamların kendi yavruları arasında sevgi bakımından bir fark yok,yetimlere gösterdikleri tavırlarından anladım bunu, özellikle rasuller)ve amaçlarını buluyorlar, kendilerini buluyorlar, rabbleri olan Allah'ı buluyorlar....

Şimdi, hak-adalet-meşruiyet-ahlak her kul içinse, müslümanlar bunları bilenler olarak bu bilgiyi kimliklenip hayata taşıyan adil şahitlerse; yani doğruysa bu kurgu bu algılama bu çıkarsama ben derim ki sn yargıcı aşağıdakiler ne demek ola?

''Bir kişi dindar da olsa bir gayrimüslimle ilişkisinde, nasıl ki şeriat hukukunu asla ve kat’a dayatamazsa, kendi şeriatının tüm insanlığa hizmet ettiğine inandığı düsturlarını nasıl sadece ve sadece ikna ve ispat yoluyla teklif edebilirse, aynen öyle de, kendi vicdanında ve sözleşmesini imzaladığı anayasal düzen kısıtlarında bireysel ve toplumsal yaşamında uygulayabildiği inancını, bu laik anayasal sözleşmeye taraf olan bir kişi dahi “ben şeriat düzeni istemiyorum” dedikçe devletin dini ve kamusal yaşamın işleyiş mantığı kılamazsa, dindar bir siyasi parti de Allah’ın hukukunca bu devletin vatandaşlarının tamamı fikren, vicdanen, ve irfanen hür bir şekilde İslam’ı benimsemedikçe bu ülkeye şeriat düzeni getiremez.''

Yani, meşruiyet ve hukuk düzeninde anlaşamıyorlarsa, gayrımeşruluk üzerinden güçlü olanın keyfiyetine hak(!) adını verip buna itaat etmeye de adalet desinler daha da yani, sultan adil de olsa zalim de itaat et, duvara çizilmişi var senmisin hak isteyen....

''gayrımüslim ile müslim arasında bir sözleşme varsa, o sözleşmede meşru olan uygulanmaz, ortak temelde adına medeni hukuk diyebileceğimiz duvardan alınmış bir resme dayanarak sözleşmeymiş gibi duran kapının içinden geçilmeye çalışılır, konu geçiştirilmeye müsait çünkü, mümkünse ressam çağırılıp 'dayanak-meşruiyet' meselesinde sorun çıkarsa Kader kapısından karizmatik bir sabih kanadoğlu yetişebilir imdada.'' (bunu ancak picasso çizmiş olabilir,kimbilir?)

''Türkiye cumhuriyeti hükmi şahsiyet''(?) sır kapısından alıntı olabilirmi?

''Bu la-dini hükmi şahsiyetle (bu resim salvador dali üslubunda kanımca, enteresan bir tanım yani)yapılan sözleşmeye ihanet edilemez''

Sn yargıcı, bence duvarlarına çizilmiş resimler hakikati izaha yetmediği gibi aşırı zorlama olmuş(yani düpedüz suluboya ile çizilmiş o süslü kapı baksana); ironisi mironisi kalmamış.

Size insanca bir tavsiyede bulunmak istiyorum!

1- 'islami' ile başlayan cümleler, aynı zamanda 'insani' olanı da kapsar

2- 'haklar' tüm insanlar içindir, tüm insanlar Allah'ın kuludur, bir cematin zümrenin sınıfın malı değildir; dolayısıyla onlara malmışlar gibi davranmaya kimsenin hakkı yok

3- 'adalet' ne ise, asla ve katiyen 'meşru' ve 'hak' kavramlarından bağımsız izah edilemez; la-dini diye bir kavramsallaştırma içine girerken anlatmak istediğiniz aslında 'gayrı-meşru'dur; bir şeyin doğru tanımlanmış kendisi varken çok fazla zorlarsak bizi duvara götürür

4- Geleneğimizden bize miras kalan 'resmedilmiş din' in içinde uygulamada en azından oligrşisiz, imtiyazlı sınıfsız bir yapılanmaya şahit olamamışız; sultanlardan pek fırsat kalmamış yazık ki, haliyle Hak, adalet ve meşru la-dini olmadığını sandığımız dini hayatımızı pek kuşatamamış besbelli ki...yani, modern laiklere kızmadan önce bu topraklara geleneksel kadim laikliği kim getirmiş ona bakmak lazım; çünkü, bakmayınca aramızdaki farksızlığı göremeyip, takke-fes-şapka-don-pantolon düzeysizliğinden öte geçemiyor iktidar mücadelelerimizin görünen kılıfı, altında derinlik varmı sorusunun cevabı: var abi çetecilik, ergenekonmu istersin, kuyucu murat paşa mı?

5- En türkçesi bu olsun ve son olsun; belki buraya bile varmamışsındır ( zan ama hüsnü değilse bile, bir mecburiyetinin olmadığını belirtmek için. nedenmi belirttim: ressamın olmak arzusuyla etmedim bunca lafı, ama hiç değilse ressamına dön bir bak istiyorum)

Hadi kavramları yanlış kullanıyorsun, bilmediğine sayalım ama senin bu yazıyı okuyan ortalam bir insan kim olduğunu merak ettiği gibi kime hizmet ettiğini de merak eder doğrusu. Yani, amiral gemisi kaptanı bile bu üslupla yazmıyor akpartiye eleştirilerini, 'kin kusmak' deyimine cuk oturuyor. Daha açık konuşayım, ergenekonun dinci kanadı varsa eğer ancak bu kadar şanlı düşünür bunca resimle. samimiyet senin için önemli besbelli, ama merak etme çevrende gördüğün herkes sonderece samimi yaptıklarında dolayısıyla benim nezdimde sende.samimiyet yetmiyor kardeşim, hep samimi insanlr çiziyorlar resimleri, bilgi lazım sahih bilgi, kitap gibi meşru bilgi...

Eğer bir yazıyı toplumla paylaşıyorsan, nasıl algılandığını da merak edersin, bir şey anlatmaya çalışmışsın nitekim değilmi? Benimki de benim algılamamın sunumuydu, sen de ''kendimi aşırı yetkin ve haklı'' bulduğumu düşünebilirsin eyvallah ama yinede umuyorum ki sana yardımcı olabilmişimdir, enaz senin beni bunları düşünüp yazmaya teşvik ettiğin kadar...

Selamünaleyküm

Yazıyı ve yorumları dikkatle takip ediyorum. Esat Arslan samimi bir müslüman ise (ki öyle olduğuna inanmak istiyorum) kesinlikle "akıl ve ferasetten" yoksun ifadelerle, kimlerin işine yarayacağı çok açık provakatif bir tavır sergiliyor!

İddiaları, en iyimser ifade ile, İslam fıkhı açısından bilgi eksikliğine dayanan mesnetsiz yorumlardır!

Yaptığı "değerlendirmeler" tarihi gerçeklerle örtüşmeyen / doğrulanmayan, yine bilgi eksikliği ve muhakeme yetersizliğinden kaynaklanan yanlış değerlendirmelerdir! Yazarın "amacı!" ne olursa olsun konunun istikameti bellidir!

Ayrıntılara girerek kuşku duyduğum "amaç" a hizmet edecek değilim. Bendeniz, yazarın doğduğu 1976 yılında Kartal/Maltepe Askeri cezaevinde "misafir" ediliyordum! "Kimseden korkum yok!" hamaseti mi? Burada... bize mi? Oohoo!

Cemaat.com yönetimi! Sizin sorumluluğunuz yok mu?

İbretlik adamlarsınız. İlgiyi hakediyorsunuz ey cemaat üyeleri.