Aktütün hadisesi olmadan hemen bir kaç hafta önce komşumuzun oğlu askerden geldi. Çocuğun anlattıkları ile bugün iddia diye ileri sürülenler aşağı yukarı aynı.
Genç, terör bu şartlar altında zor biter diyordu. Bırakın görüntülerde terörist aramayı önümüzden geçer giderler ve vur emri vermezler diyordu.
Bu bilgilerin üzerinden çok geçmedi ki Aktütün meydana geldi.
Bu şartlar altında nasıl çözülür sorusuna cevap vermek pek mümkün görünmüyor.
Herşeyin üstünde duran bir gerçek var ki ciğerimizin yanıyor oluşu. Hele bir de sebep bu şekilde olunca çok üzülüyoruz.
Hükümete yöneldiğimiz vakit bunun küçük bir kesit olduğunu haksızlık yapmamak gerektiğini dillendiriyorlar.
Ne olursa olsun şu an kesite odaklandık ve bu canları çok önemsiyoruz. Çünkü bu çok ciddi bir şey. Allah yar ve yardımcımız olsun.

Sorunu adlandırmakta dahi bu kadar sıkıntı çeken 'cemaat'imizin nasıl bir çözüm önerisi getirebileceğini merak ediyorum doğrusu, birlikte göreceğiz.

bugüne kadar bu konuyu konuşmayan, kürt sorununu sahiplenince halktan tepki toplarım diye susan, geçiştiren ya da maalesef içi boş bir islam kardeşliği temennisinden öteye geçemeyen laf kalabalıkları ile konuyu gürültüye getiren ve bu halin netincesinde sistemin bu coğrafyada yaşayan bir halka karşı işlediği zulme ortak olan, meseleyi anlama konusunda resmi söylemi aşamayan, onun kodlarıyla konuşan ve kendi muhalif dilini dahi oluşturmaktan aciz gelenekçi muhafazakar akıl bu konuda nasıl bir çözüm önerisi getirecek, bunu da merak ediyorum...

* * *

bu tartışmayı açan metinde dahi bazı sıkıntılı durumlar göze çarpıyor. gözatalım:

"Aktütün saldırısı ile had safhaya ulaşan tepkiler artık terör için başka çözümler aranması gerektiğini ortaya koymuş oldu. Bunu çok daha önce görenler de olmuştu ama kimse Genelkurmayı sorgulamaya cesaret edememişti."

bu konuda genelkurmayı sorgulayan, eleştiren ve açıkça hesap vermeye zorlayan muhalif gruplar her zaman vardı. lakin onlara, hangi düşünce/ideolojide olursa olsun genelde aşırı ya da marjinal gibi sıfatlara yaklaşıldı ama gelinen nokta kimin haklı olduğunu ortaya çıkardı.

"Birileri ısrarla "kürt sorunu" vurgusunu yaparak bin yıldır Anadolu topraklarında birlikte yaşayan Türk ve Kürt halkını birbirine düşürme çabalarına hizmet etmeye devam ediyor."

başörtüsü yasağına "başörtüsü sorunu" deyince başörtülülerle başı açıkları birbirine düşürmeye mi çalışıyoruz yani? bu nasıl bir yaklaşım? bunun ısrarla "kürt sorunu" olmadığını iddia etmek, devletin konuyu salt "terör" meselesi olarak koymasından başka bir kapıya çıkmıyor! çünkü kürt sorunu, pkk'yi de kapsayan ama onu fersah fersah da aşan bir mesele. lakin yıllardır kan siyaseti izleyenlerin sayesinde konu öylesine hal aldı ki, insanlar çok çabuk biçimde "ya bendensin, ya ondan" keskinliğiyle konuşmaya başlıyor. dolayısıyla sorunun "sorun" olduğu bir türlü görülmüyor, konuşulmuyor.

yıllardır konuşulması istenmeyen bir meseleyi, yıllardır insanların şiddetle susturulduğu bir meseleyi konuşmaya daha yeni yeni başlamışken, bir anda "yok bu kürt sorunu değil" demek, yıllardır yapılan hatanın tekrarından başka nedir? sorunun muhatapları konuyu böyle tanımlamaktan çekinmezken şimdi "yok o mesele öyle değil" demek doğru mu? elbette meselenin özünde yıllardır zorbalıkla yönetilen bir sistemin ürettiği, çıkış noktasını halkın kendisinin oluşturmadığı bir sorundan bahsediyoruz ama bunu "kürt sorunu" olarak tartışmaktan kaçınmaktaki ısrar, bizi yine meseleyi tartışamamaya götürecektir.

daha sunum metninde, meselenin önüne kale duvarı örerek meselenin sınırlarını çizmenin devletin yıllardır yaptığından ne fark var? o da şöyle demiyor mu? "bunu ya kalkınma sorunu olarak konuşun ya da terörle mücadele sorunu!"

hükümetin "Bütün bunların A’dan Z’ye müzakere edilerek, tartışılarak konuşulduğu, akademisyenleriyle, medya mensuplarıyla konuşulduğu bir ortamda bakıyorsunuz ki, herkes kendine göre bir şeyler atıp tutuyor." demesi ne kadar sahici?

başbakan zamanında bir açılım yapmaya kalktı, kürt sorunu, alt kimlik tartışması filan açtı, sonra ne oldu? genelkurmay tarafından hizaya getirildi. bir süre önce "anadil meselesini açmayın" diyen bir hükümet, bu konuda kendisi gibi düşünüp, konuşanların dışındakileri atıp tutmakla nasıl eleştirebilir? işte aynı tavır bir kez daha ortaya çıkar: meseleyi bizim gibi düşünenlerin dışındakiler "marjinal"dir, onlar da atıp tutsun, nasılsa umrumuzda değil.

"Kaosdan beslenenler hariç herkes bu sorundan muzdarip. Hemen herkesin bir şekilde etkilendiği, bu teröre karşı kayıtsız kalmamız düşünülemez."

yazının sonundaki bu ifadelerde kurulan eşitliğin ne kadar haksız olduğunun farkında mısınız? kelimeler, düşüncenin ispiyoncusudur denir. burada ortaya hangi söylemin izdüşümleri çıkıyor, bunu hiç düşündünüz mü? herkesi gerçekten bir şekilde muzdarip eden bu sorunu, sadece "terör" parantezine aldığınızı sahiden görmüyor musunuz?

en başa dönelim: bu meseleyi çözmeye kalkışmadan önce konuşmayı öğrenmemiz gerekiyor, türk ya da kürt farketmez, herkesin... rahatça konuşabilmeliyiz, korkmadan, kısa yoldan yaftalamadan. önce bunu bir öğrenelim, yani bu sorunu doğru dürüst konuşabilmeyi. sonra anlarız, anlaşırız, belki o zaman çözümü konuşmanın da vakti gelir. ama şu an çok erken.

iyi de bu acelecilik niye? yoksa değişeceğinden korkulan haritalar mı kapladı rüyaları? zaten o haritalardaki kırmızı çizgiler değil mi bu sorunları üreten? şimdi o sınırlar içinde kalarak konuşmaya kalkmak ne kadar doğru?

güneydoğu sorunu derlerdi bir ara, kürt lafını etmemek için.
türklerin ya da bu memlekette yaşayan başkalarının da köklü sorunlarının bir uzantısı olarak doğdu kürt sorunu.
laik, ulusacı ideoloji bu problemi ortaya çıkardı.
sanki geriye kalanların meselesi yokmuş bu memlekette gibi bir eda var kimilerinde.
herkeste bir akıl ki sormayın. oraya şunu yapalım, bunu götürelim. tam bir egemen dili...
vahyin somut çağrısı bütün toplumsal katmanlarda yankılanmadıkça, egemen irade bu çerçevede muhatap alınmadıkça herkes kaybedecek ve kürt meselesi bütün çevreleri içine yuvarlayacak.
cesurca, yakın tarihi masaya yatırarak, resmi dayatmaları, uydurma tarih tezlerini mahkum ederek hakikati ortaya çıkarabiliriz.
allah'ın "ayet"i olan dili yok sayma gibi affedilmez bir insani suç işleyenler, inançları tanrısal edalarla yasaklayanlar önce bunun için devasa bir özür dilemeli ve çözüme bu noktadan bir başlangıç yapmalılar.

1) PKK’nın dünü ile bu günü aynı değil. Artık, öldürmekle bitmeyen dağcı teröristler bir yanda, onlarla aynı tehlikede ve sivilleri hedef alan şehir eşkıyaları öbür yanda… T.B.M.M’de ise 15 şehidin verildiği bir dönemde, Abdullah Öcalan’ın hapisteki rahatını düşünen bir grup korkmadan konuşabilmekte… Büyükşehirlerin meydanlarında binler toplanıp PKK lehine slogan atabiliyor artık. Dağdaki teröristlere yapılan muamele onlara yapılamıyor. Bunların yanında PKK’yı kabul etmeyen ama bir “kürt meselesi”nden bahseden vatandaş grubu da var ki bu grubu temsil edecek bir toplaşma var mı bilmiyorum.

2) Sizce HADEP ve daha sonra DTP nereden nasıl ortaya çıktı? Eğer herhangi bir parti veya Milli Görüş’ün partileri ya da İslâmi çevreler, sivil toplum kuruluşları vesair Güney Doğu hakkında esaslı politikalar üretti mi? İktidara gelen herhangi bir parti, Güneydoğu’yu önceleyerek bir icraat politikası güttü mü? [AK partiyi örnek gösterenlere derim ki: araba devrildikten sonra yol gösteren çok olur.] Kürt meselesi var mı yok mu diye tartışmak sadece kavram kargaşasını giderir. Ortada bir “mesele” olduğu kesin. Bu meseleyi diğer dertlerimizden ayrı olarak ele alıp çözüm üretmediğimiz için bu gün neredeeeen nereye geldiğimizi hayretle görürüz işte. Alternatifini bulamayan bu “mesele” sonunda DTP dedi. Haklı olmamakla birlikte Kürt halkının bu kesimi içinde dinlisi de dinsizi de var. Evlatlarını dağda kaybedenleri de… Bu işe bir dur demek istediğini zanneden iyi niyetliler de… Artık gelinen nokta şudur: DTP ve selefleri sayesinde Kürt meselesi ile PKK sanki bir daha ayrıştırılmamak üzere birleştirilmiştir. Oysa bir alternatif sunularak, bölge üzerinde planlar geliştirilmeli, kalkınma, kültür, sosyal hayat konularında atılımlar yapılmalıydı. Geç kalındı. Ekonomik kalkınma dediğimiz zaman bu kesinlikle hafife alınmamalıdır. Zira dünyevi hayatın tamamen paraya endekslendiği, en dindarının bile parayla imtihan söz konusu olduğunda sınıfta kalabildiği bir dünyada, kimse bu konuyu küçük görmemelidir. Kültürel konuda ise Müslümanca bir düşünce üreteceksek, faraza Süleymaniye camii’nin yıkılmasına nasıl karşı çıkarsak, Kürtçenin unut(tur)ulmasına da en az öyle karşı çıkmalıyız. Kürtçe konuşmak, okuyup yazmak, Kürtlerin “doğal hakkıdır” demek yetmez bence, o dili korumak hepimizin boynunun borcudur.

3) Milliyetçilik anlayışımızı gözden geçirmeliyiz. Fransız Devrimi ile başlayan ve halen devam eden ulusalcı bölünmeler, dünyanın değişik coğrafyalarında devam ededururken, bunun ülkemizde olmamasını dilemek, bana dokunmayan yılan bin yaşasın hikâyesine inanmak olur. Sen milliyetçilik yapacaksın ama başkasına izin vermeyeceksin, bu saçma bir anlayıştır ama aynı zamanda hükmünü devam ettiriyor. Yüzölçümleri gittikçe küçülen ülkeler haline dönüşen dünyamız, bir yerde durup, geri dönüşe geçecektir belki, ancak kendi kaderini çizecek kadar dirayet gösteremeyen ülke olduğumuzu görmek bizi umutlandıramıyor.

4) Dış ülkelerden PKK’ya açıkça veya gizlice destek veren ülkeler olduğunu bildiğimiz halde neden gereken dik duruşumuzu gösteremiyor ve “elimiz mahkûm, mecburiyetten” gibi sığınmacı anlayışla yola devam ediyoruz. Bize destek vereceğini bildiren ama bizimle alay edercesine oyun oynayan bir ülkeye halkın gösterdiği tepkiyi devlet göstermiyorsa bu devlet halk için ne yapabilir? Dış politikada samimi değiliz, çünkü ne Avrupa Birliği’ne canı gönülden inanıyoruz ne de ABD’ye… Buna rağmen B planı olarak komşularımızla veya İslâm ülkeleriyle ciddi ilişkiler de geliştiremiyoruz. Seksen yıllık politikadan şaşmayan bir ülke ancak bir deneme yapıyor demektir. Ya tutarsa… Suyun götürdüğü yere gideceğiz bu gidişle, akıntıdayız şu an. Bu hükümetin farklı düşündüğü, yeni çözümler ürettiği derin çalışmalar var, ancak çok yavaş olduğu için bu yavaşlık sürecinde her şey karışırsa başa dönebiliriz ve hiç iyi olmaz. Elimizi çabuk tutsak iyi olacak.

5) Ergenekon ortaya çıktıktan sonra Türk Silahlı Kuvvetleri’nden şüphelenmemiz kaçınılmaz olmuştur. Artık şüphe etmeye hakkımız var, aksi saflık olur zaten. Bir türlü bitmeyen PKK krizi, askerden birileri tarafından desteklenmişse ve Ergenekon’un su üstündeki kısmı su altındaki kısmından çok çok küçükse biz elbette şüphelenmeye devam etmeliyiz. Bu bizim görevimiz.

6) Aklı başında siyasetçiler rejimin malum söylemini devam ettirebilir, herkes Mersin’e giderken biz tersine gitmeliyiz, utanacak bir şey değildir bu meselenin üstüne gitmek… Biz Osmanlı’yı seven insanlar olarak, Müslümanlar olarak farklı olmalıyız. Ama sadece kendimize yontarak değil elbette. Alevilerin bir sorunu varsa bunu da görmeliyiz, Güneydoğu’da bir sorun varsa görmeliyiz. Aksi halde başörtüsü ve İmam Hatipler konularında yalnız kalabiliriz. Görmek sorunu çözmek için ilk adımdır.

7) Vs.

Bir memlekette kendisinin bin yıllardır Kürt olduğunu bilen bir insan, şu veya bu sebepten dolayı kendisini mutsuz hissediyorsa, yaşadığı yerde kan dökülüyorsa, sosyal bir hukuk devletinin hiç bir imkanından yararlanamıyorsa, ve bunun sebebi sadece ve sadece "ırk" ı ise, evet bunun adı Kürt sorunudur. Ve terör sorunu bu Kürt sorunu çözülmeden çözülmez. Bu körlük yıllardır kana boğdu bizi. yeter artık.

mende mecnun'dan fuzun asıklık istidadı var
asık-ı sadık menem mecnun'un ancak adı var

Esselamualeykum;

Şadan Ercan Bey'in tartışmaya açtığı konuyu önemsiyorum.
Ama burada yani bu sitede de "usülsüzlük vusülsüzlüktür" fehvası doğruluğunu ispatlamaya devam ediyor.Bence baltalanmamalı ve daha çok fikir sahibine fikir beyan ortamı sağlanabilmeli.
"Biz böyle diyorsak böyledir, öyle olsaydı öyle derdik" tavrı yaklaşımlar artık güdük kalıyor günümüzde elhamdülillah.Değil öyle.Mesela sorunun adı pekala birisinin dediğinin hilafında birşey olabilir.

Ki tartışmaya açıldığında zaten öyle olduğu görülür.
Perspektif farkı olarak görülebilecek masum bir konu mudur bilemiyorum ama onbinlerce insanı öldürebilen ve yüzbinlerce insanı yaralayabilen ve yönettiği halkın yüzmilyarlarca lirasını mezkur mevzu dolayısıyle ateşe atabilen "rejim sorunu" görülmüyor da bu rejimin sadece bir icraatı olan bu Güneydoğu hadisesi veya adı neyse o mu konuşuluyor...

Bu kral çıplak diyememektir.

Daha açık söyliyeyim mi...

En açık şekilde söyliyeyim mi...

İlla Türkler ve Kürtler olarak ifade etmek icab ediyorsa...

Türkler, dinleri(Kur'an'ın ve ahkamının yasaklanması), namusları(başörtüsü yasağı),zürriyetleri(çocukların Kemalist okullarda rehin alınması) gibi temel konularda inanılmaz iğrençliklerde ve derinliklerde ve sürelerde sömürülmelerine ve ezilmelerine rağmen bunu yapanlara Kürtler gibi onurlu bir dik duruş belirleyemedikleri için kendilerine bakacakları yerde bir de bu dik duruşun yine aynı rejim tarafından suistimal edilmesi ile ortaya çıkarılan Pkk'ya öfke ve tepki göstermek isterken Kürtler-Pkk farkını zaman zaman ve yer yer (ama maalesef hemen her zaman ve hemen heryer) gözden kaçırarak, hem düştükleri komik durumun genel fotoğrafından hem hakkını arayan Kürtler'e yaptıkları ayıbın devasalığından memnun mudurlar?

Bu sıradan bir müslümanın sorusudur.Soru da cevabı bir 100-150 kat daha uzundur.
Ha çok önemLiyse Türk olduğumu da söyliyeyim ama kendimi annemden doğarkenki durum ile değil, kafamdan çıkanlarla edindiğim konum ve bu konumun doğal getirisi olan "Allah'dan başka egemen tanımama" duruşu ile tanımlayacak kadar "insan" ve "müslüman" olduğumu eklemek zorundayım.
Bu arada Türklük ve Kürtlük veya herhangi bir ırk arasında zerre kadar aşağı-yukarı fark gözetenin faşistliği kutlu olsun!
Şahsi sempati oranlarında bir oynama olduğunda bile hemen en sevdiğim Kürt mp3lerini açıyor hemen Kürt bir kardeşimle selamlaşıyor, hasbihal msn falan yapıyorum.

Takva milliyetçiliğinden başkasını kabul edilmez buluyorum.Belki İslam'ın milliyetçisi olunabilirki burada dahi İslam'ın doğru tanımının çok çok önemli olduğunu ama bunun bu konu başlığının altı olmadığını görüyorum.

Bazıları bazı müslüman kardeşler "kafir pkk'nın istekelri yapılamaz" demekte ve bu tumturaklı bir lafmış gibi algılanmakta.
Ateist ve kafir olsa dahi bir Kürt'ün tüm sosyal haklarının verilmesi ve müslümanlarca bunun desteklenmesi gerektiğinin altını çiziyorum. Pkk'yı bitirecek tavır zaten budur ve zaten Müslümanlar altı çizili işi yapamasınlar diye Pkk kurdurulmuştur.Bunu görememenin ceremesini çekiyoruz şimdi müslümanlarca diye düşünüyorum.
Ben böyl düşünüyorum ama bakalım cevablar neticesinde bu sitede ne gibi bir sonuca doğru yol alınacak bunu da ayrıca merak ediyorum.

Vel hasıl-ı kelam:
Şurada da benzerine işaret ettiğim "sorun adı koyamama" sorunu devam ediyor.
Cesaret esaretin panzehiridir.

Bence;
Filistin sorunu yok, İsrail sorunu var.
Kürt sorunu yok, Kemalist elitizm ve faşizm sorunu var.
İrtica sorunu yok, Kemalist eğitim adı altında panateizm ve panpozitivizm, bize bakan kısmıyla anti-islami despotizm sorunu var.
Teşekkür ederim.
Fatih Tezcan.