Camaat com'un "cemaat" yorumundaki duruşu ve saf tutuştaki hatırlatmaları, önemli bir "imkanı" ön plana çıkarıyor: Cemaat anlayışı...

Mevcut cemaat kültürümüzdeki "hiyerarşiye dayalı saf tutuştaki saflıklar bütünü; aitlik psikolojisini bir isim üzerinden anlamlandırma krizi; ötekileştirici ve itici üsluplar;daha önemlisi Dini akleden ve hakkı tavsiye eden birliktelikler yerine teslimetçi ve tekrar edici zihinsel kültler oluşturucu kümelenme..." özelliklerinden uzak durmaya çalışan cemaat com'un "ismi ile müsemma" olma gayreti dikkate alınmalıdır.

Daha dikkatli bakılırsa eğer; cemaat olamamış kişilerin takıldığı bir yer değil; cemaat olma bilincinin aşılandığı ve reel/gerçek hayata oranla daha bir cemaat duyarlılığınmın sergilene bildiği bir iletişim platformudur.

Aynı camide saf tutup; omuz omuza gelip iletişimsizlik içinde olan yığınlar; aynı grup içinde kalıplanmış ve iletişime kapalı nesneler arasında cemaat com her şeyden önce doğal bir cemaattir!...

Doğallığı bozup saf tutmak adına kimsenin kimseyi hizaya getiremediği bir iletişim iklimi olarak önemlidir!...

Herkese özelde Tarık kardeşime cemaate hakkı ve sabrı tavsiyesi için saygılarımla....

Bu tespitlere katılmamak mümkün değil... Ama yaşından veya bir öbeğe mal olmuşluğundan dolayı -onlar istemediği halde yine de onlar adına- dokunulmazlık isteyenler "Sen onu nasıl eleştirirsin? Bunu nasıl söylersin? Bizden olsun çamurdan olsun!" mantığını aşılabilirse işte o zaman okkalı olacaktır bu site...
Özellikle belirtmek istediğim ise "özgür" cemaatin her zaman daha üretken olacağıdır.
Sitede herkes kendine bir yer bulabilmektedir ve yazılarda da tahammülü zorlayan yorumlarda da (benimkiler de dahil) genel bir özgürlük sağlandığı açıkça görülmektedir.
Bu sitenin birleştiren ve doğurgan yapısı bozulmadığı sürece, tüm gazetelerin -matbu olanları demek istiyorum, internet sayfaları çoktandır öyle zaten- okur katılımlı hale getirilmeye çalışıldığı (örnek: posta gazetesi şiir köşesi -en çok satan-, radikal-genç eki tamamen okur kaynaklı v.s.) günümüzde, Müslüman kanat adına çok iş yapacağı gün gibi ışıldamaktadır.
Ben bütün bunların yanı sıra akşamları, sanki bir dost meclisine gelmişim gibi çayımı yudumlarken bütün yazıları -yorumlar da dahil- okumaya çalışıyorum onca işim arasında. Ama boş zamanlarında(!) kitap okuyanlar gibi değil, kitap okumak için özellikle zaman ayıranlar gibi ilgileniyorum(bu kelimeyi özellikle seçtim, en uygunu buydu) bu siteyle...
Safları sıklaştıranlara selam olsun!
vesSELAM
"Yazı"dan anlamayanın "yaz"ı da kıştır!

Arkadaşların yaptığı yorumları dikkatle okudum. Bütün bunlar "cemaat"in ne kadar önemli bir yerde durduğunu pekiştirir nitelikte. Buradan hareketle birkaç hususu daha dile getirelim.

1. Cemaat düzleminin kurucusu ve büyük emekçisi Şadan Ercan'ın, yine büyük emekçilerinden Yusuf Armağan'ın gayretleri belli bir seviyenin muhafaza edilmesi açısından önemli ve takdire şayandır. Bu iki adam ve diğer editör arkadaşlar benim hayatımda gördüğüm en temiz adamlardandır. Güvenilmesi gereken adamlardır ve siteyle ilgili iradelerine saygı duyulması gerekiyor. Ancak eleştiri ve öneri kapısı her daim açıktır. / Tıpkı ictihad kapısı gibi.

2. Cemaat üyeleri ve takipçileri bu çağın müslümanları olarak önemli bir sorumluluk taşımaktadırlar. Üretmek, söylemek, yaşamak ve arkasında durmak gibi. Buradaki bütün arkadaşlara emeklerini çoğaltmalarıyla ilgili çağrıda bulunuyorum. Daha çok yazın, daha çok üretin, daha çok söyleyin, daha çok yaşayın. Nuri Bey birbirimize tutundukça bıçakların ucu kapanacak diyor. Biz burada da birbirimize tutunabiliriz bana kalırsa. Buradan Türkiyeli Müslümanlar bir ahlak, duyuş, düşünüş biçimleri devşirebilirler. Bunun önünü açacak platformlar oluşturulabilir.

3. Bir nur talebesi, bir ehli tarik, bir ülkücü, bir kürt, bir partici, bir radikal, bir şii, bir sünni ve bilmem hangi birileri hiçbir siyasal / sosyal ortamda buluşup tartışamayacağı, paylaşamayacağı şeyleri burada konuşabilir. Böylece bu toprakların çocukları ait oldukları medeniyetin kodlarını kavrayıp birbirlerini de anlayabilirler. Bu ülke önemlidir baylar! Bu ülke tarihiyle, coğrafyasıyla, medeniyetiyle, içindekilerle birlikte önemlidir. Biz burada böyle bir iletişim kanalı oluşturabiliriz.

4. Buradaki okunma sayıları / raiting ölçümü bazı konuların daha çok okunduğu gibi bir izlenim yaratıyor. Ciddi meseleler burada okunmaz öyleyse spekülasyon yapayım diyen insanlar çıkabilir. Gerekirse bu okunma sayıları da kaldırılabilir. Nitelik ve estetik bağlamından kopmadan yazı yayınlatmak hepimize büyük katkılar sağlar. Gerek duygu gerekse fikri yoğunluk hepimiz için besleyici olacak.

5. "Biz müslümanlardanız diyenden daha güzel sözlü kim vardır?" Mübarek Kitap

Evet güzel bir amaca hizmet eden güzel bir site. Sitede emeği geçenlerden ve üyelerinden Rabbim razı ve memnun olsun inşaAllah.

Belirtmek istediğim bir konu var. Burada yazdığım her kelimenin arkasındayım. Her zaman ve her yerde bunları söylemekten asla çekinmem. Bu olmazsa zaten bir anlamıda kalmaz sanırım.

Hakkı haykırmadıkça, hak elde edilemez!

Selam ve dua ile ...

Öncelikle Tarık Tufan'ı duyarlı yaklaşımından dolayı kutluyorum.
Cemaat.com'un birliği adına güzel bir yazıydı.

Cemaat.com öncelikle üyeleri, okuyucuları ile vardır.Bu durumu göz ardı etmek yanlışlara sebebiyet verecektir.Yeter sayıda ve nitelikte okuyucusu olmayan bir site, bir müddet sonra kapanacaktır elbet.

Site yönetimi ile üyeler arasında yaşanan sorunların aşılmasında karşılıklı iyi niyet esas olmalı derim.Yapılan eleştirilere "düşünce"yi öne alan, "bilgi"yi öne alan cevaplar verilirse sorunlar büyümeyecektir.Farklı görüşler, yaklaşımlar siteye bir zenginlik katacaktır.

Selam ile...

cemaatte pek online olmuyorum, misafir gibi gezinmek daha çok hoşuma gidiyor. Bu sitede ne yalan söyleyeyim en çok yorumları bekliyorum, onları okumak daha çok hoşuma gidiyor. sanki yorumlar sayesinde daha farklı ve çeşitli perspektifler yakalıyorum.

Özellikle Emre Uğur yorumlarını hiç kaçırmamaya dikkat ediyorum/dum. Kısa, öz, değişik ve hayatın içinden, yaşarken, gelenekten moderne doğru doğal bir bakış. Bir çok kere başkaldırı, yalansız, yalın. Keşke gitmesen be abi, sen bilirsin ne yapacağını, ama gitmesen keşke.

Bütün yorumlarını okudum, takip ettim, delikanlısıydın bu sitenin. En çokta diyalog ve kıssalı yorumlarını özleyeceğim. Üzüldüm böyle bir karar almana, sağlık olsun, sen daha iyisini bilirsin elbette.

Allah yolunu açık etsin.

Hüseyin Cahid Doğan güzel demiş, "senin ayağına bir diken battı ve biz onu çıkarıyoruz"

selam ve dua

Gitmelerin arttığı bir Cemaat.com dönemi yaşıyoruz. Oysa, içinde bulunduğumuz dönem, birçok meslek için transfer sezonu olarak biliniyor. Bizim ise birilerini uğurlamaktan kolumuz taş kesildi. Sıradakini dört gözle bekler olduk.

Öyle sanıyorum, bu yapı böyle sürdükçe gidenlerimiz daha çok olacaktır. Aslında sorgulamamız gereken şu: Gidenlerin gitmesinden haz alıyor muyuz? Neden geldiler, neden gidiyorlar? Gidenlerin sorunları çok da, bizim yok mu? Bizi bu sitede bir araya getiren nedir? Neden buradayız? Neden burada yazıyoruz? Neden onca zamanımızı buraya ayırıyoruz? Bazılarımız saatlerce bu yazıların tamamını ve yorumların bütününü okumaktadır. Onca saatlerini neden buna harcıyorlar? Diyelim, bütün bunların tek bir yanıtı yok. Diyelim, butün bu soruların herkesce özel bir cevabı var. Ama, sanırım bu sitede olmakla her üye ve okur "bu sitede olmak" duygusunu paylaşmaktadır ve bu duygu anlamı ve özelliği ne olursa olsun ortak bir duygudur. Hiçbir anlamı olmasa bile bu "olmak duygusunun" bir anlamı vardır.

Bilmiyorum, belki benim yüzümden de bu siteden gidenler de olmuştur. Ki vakti zamanında bu sitenin kapanma olasılığı vardı ve gerekçe olarak benim bir yorumuma atıfta bulunulmuştu. Bu olay beni çok üzse de varlığımı yine sürdürdüm. Çünkü, bu siteye üye olduğum günden ilk yorumumu yazdığım güne kadarki 2-3 aylık süre içinde Cemaat.com'da varlığımı sürdürmek için kendime hedefler koymuştum ve hâlâ bu hedeflerimin peşinde koşmaktayım. Birçok tartışmanın ortasında yer aldım. Bana göre hepsinde haklıyım, başkalarına göre de haksız olan bendim. İnkar etmiyorum ve kimsenin gerekçesi benim gerekçem karşısında hükümsüzdür demiyorum. Eğer yorumlar dikkatlice takip edilirse en çok benim cinsiyetim sorun edilmiştir bloglar altında. Evet, bunda benim de hatam olabilir. Siteye üye olduğumda elimde Nilgün Marmara'nın "Kırmızı Kahverengi Defter" adlı günlüğü vardı ve ben Nilgün Marmara adını nick olarak kendime seçtim. Bu adı seçmemde bir gerekçe de Nilgün Marmara'nın günlüğündeki şu satırlarıydı: "Ben hakimim, Masum Bey! Hayat, hep yüzünle seviştik, tersinin hatırı kaldı". Son bir gerekçe ise, cemaat.com okur ve üyelerinin karşısına intihar girişimi, nihilist düşüncesi ve ayarsız yaşamı ile seçilen bir ad altında çıkmaktı. Bununla şu mesajı vermektir aklımca: bu coğrafyada yaşayan hiçbir kimlik bize yabancı değildir; yeter ki ortak bir bili ve anlayışı yakalayalım. Muhakkak, ama muhakkak hepimizin bir son noktası vardır ve bu nokta bile bizi bütünleştirmektedir.

İsim olarak bunu başardığım pek söylenemez, ama yorumlarımda kendimce bu üslubu taşıdığıma inanıyorum. Bütün gerekçeleri ve alternatifleri görerek konuşalım istiyorum. Çünkü, içinde yaşadığımız çağda maalesef biz güçlü bir millet, güçlü bir devlet, güçlü bir kimlik ve güçlü birer insanlar değiliz. Sahip olduklarımızı bir İsrail, bir Amerika, bir Avrupa, bir Rusya, Çin ve hatta İran kadar diretecek, savunacak konumda değiliz. Ufak cemaatler, ideolojiler, partiler, gruplar, kimlikler altında ufalanıp gidiyoruz. Biz, bir Batılı gibi bütün özgürlükleri kullanıp kendi benliğimizi rahatlıkla ifade edecek bir lükse sahip değiliz. Belki bir Çinli, bir İngiliz olsaydık "bana ne, ben kendimi yaşayayım, nasıl olsa benim haklarımı savunan bir devletim var, nasıl olsa benim dini ve kültürel söylemlerimi yaşatan bir rejimim bulunmakta" diyecek gücü kendimizde görebilirdik. Ama biz böyle bir konfora sahip değiliz.

Bu sitede öyle sanıyorum, bu ülkenin vatandaşlığını taşımadan blog giren, yorumsal katkıda bulunan bir tek ben varım. Bu durumda en fazla umursamazlığın benden beklenilmesi gibi doğal bir durum olamaz. Ama, ben bu ülkenin vatandaşı olmasam da bu ülkenin değerlerinin benim bir parçam olduğunu biliyorum. Aynı dini duyguları, aynı kimlik değerlerini, aynı mitolojik söylemleri paylaştığımı biliyorum. Bu değerlerin korunduğu dünyada neresi varsa orası benim vatanımdır. Yeterki orada Türk diline konuşayım, yeterki oradaki insanlarla aynı kaynakta yoğrulmuş hislerle samimiyet kurayım, yeter ki orada aynı dini, kültürel, düşünsel değerleri yabancılık çekmeden konuşayım ve paylaşayım. Bir başka bünyeye dışarıdan katılmış, ancak almak zorunda olduğum bir sistemin yabancısı olarak kalmayayım.

Cemaat.com'da çok sayıda mesaj aldım, çok sayıda dostluklar kurdum. Burada tanıştığım ve kardeş olduğum insanları da eleştirdim. Örneğin, cemaat.com sayesinde tanıştığım ve dostluktan öte arkadaşlık kurduğum sevgili Yusuf Armağan, sevgili İsmail Kılıçarslan'ı belki en sert ben eleştirdim. Ama sadece eleştirdim. Bugün bu iki isimle biz bir araya gelince oldukça samimi biçimde muhabbet etmek ve en deruni duygularımızı paylaşmak için adeta can atıyoruz. Bu benden değil, bu şahısların yazı ile kişiliği birbirinden ayıracak büyüklüğü sergilediklerinden ileri gelmektedir. Gerek Şadan, Yusuf, İsmail, Faruk, Selim, gerek son dönemlerde sitede görmediğim İskender, Melike gibi arkadaşlarım ve sitenin teknik kurgusunu oluşturan ve bu konuda büyük emek veren sevgili ve kadim dostum Şamil olsun bunlarla selamlaşmanın hemen sonrasında cemaat.com'dan konuşmaktayız. Oysa, bunlar bu sitenin editör ve yöneticileri olduğundan hukuki olarak benimle bu konuları paylaşmama hakkına sahiplerdir.

Ben, bu siteye üye olan herkesin farklı duygularının, düşüncelerinin, fikirlerinin, ideolojilerinin, anlayışlarının, kültür düzeylerinin, yaşam anlayışlarının, kaygılarının olduğundan eminim. Asıl bu farklılığın olmadığını düşünmek yanlış olurdu. Ama bütün bunların hiçbiri bireysel bir hüküm yürütmekle sonuç bulamaz. Çünkü bütün insanların özgürlükleri, diğerlerinin özgürlüklerinin başladığı yerde bitmektedir. Bizi birleştiren kişisel haklarımızı, özgürlüklerimizi, yaşamımızı birbirimize kanıtlamak ve bunları üst düzeyde savunmak değildir. Bunu ancak gerçekten de her anlamıyla ve bütün değerimiz bazında egemen olduğumuz bir düzen içinde yapabilirdik, ama şimdi asla. Bizim kişisel varoluş kaygılarımız, toplumsal varoluş kaygılarımızın baskısı altındadır. Biz hala Biz olgusunu yok sayıp Ben kimliği ile varlık mücadelesi sürdürecek bir ortama sahip değiliz. Belki bu bizim kaderimizdir, ama Ben olmanın ideali Biz olgusunu dünyaca egemen kılmamızla mümkündür. Benlik, ancak bizim çok özel yaşamımızda hüküm sürebilir, günümüzde. Cemaati de bu şuurla görmemiz gerekmektedir. Bizden kopanların gidişine alkış tutmamalıyız. Birgün bizde aynı kırılmış, alaya alınmış biçimde buradan kopabiliriz. Bu ayrılmayı hiç umursamasak bile, en azından bir şahısla bile kurduğumuz dostluğu merkezine Cemaat.com adı gelip kendiliğinden yerleştiğinde hafif de olsa burukluğumuzu ifade edeceğiz.

Ha, sevmediğimiz insanlar olmayacak mı bu ortamda? Kuşkusuz olacaktır, olmaması için de bir neden göremiyorum. Ancak onlarla kişisel yüzleşmenin kapıları sonsuza kadar açıktır. Kişisel anlamda bu insanların burada birebir irtibat kuracakları bir çok yol vardır. Cemaat. com üyesi olan her şahıs, siteye girdiği iki satırlık yorumla bile olsa yazdığı birkaç sözcükten dolayı bile yazar ve tartışmacı kimliği taşımaktadır. Aslında, burada her kalem mesuliyet altındadır. Sonuçta bu site de bir arenadır. Taşıdığımız isim ve özellik ne olursa olsun, her üye bu ortamda öncelikle yazar kimliği ile ortaya çıkmaktadır. Yazarlık, bir havas olma değeri taşımaktadır. Dolayısıyla farkında olsak da olmasakta biz hepimiz bir aşama katederek burada kendi kimliğimizi ifade etmekteyiz. Bu bile kendiliğinde küçümsenmeyecek ahlaki sorumluluk taşımaktadır. Ahlakın ölçüsü öncelikli olarak kul haklarına saygı göstermektir. Lübnan'da yaşananlar insanlık dıramı da, burada şahsi kaygılarımızla yorum girmek ahlaki dram değil mi? Bu kaygıyı sahiplenmeyen insanlar ne kadar göz yaşı dökseler de inandırıcı olmayacaktır. Bize dayatılan dışardaki sorunlar ne kadar ürkütücü ve kanımızı donduracak kadar büyük ve vahim olsa da, bu sorunlara yönelmek ancak kendi ortak ahlaki saygınlığımızı korumakla mümkündür. Dinsiz toplumlar da dünyaya egemen olabiliyorlar der Allah, çünkü "kendi aralarındaki ortaklıkları asla hafife almıyorlar". Çalışan her insan, muvaffak olur mantığı insanın bir şey üzerine çalışmasıyla gerçekleşmektedir.

Öyle sanıyorum, bu siteyi sahiplenem duygusu herkese açıktır. Peki, hangi sahipkar, kendi değerlerinin linç edilmesine göz yumabilir? İsrail’in yaptıklarını lanetlemenin yolu, önce kendimize lanet yağdırmakdan geçmemelidir. Cemaat olmak için bilgiden, düşünceden, zenginlikten, fakirlikten önce ahlaklı olmak gerekmiyor mu? Daha birkaç gün önce siteye üye olan bir arkadaş, bu sitede onlarca blogu, yüzlerce yorumu olan birisine daha sitede girdiği ilk yorumunda neredeyse “def ol git” diyecek ahlakı kendinde buluyorsa ve bu satırlar suskun suskun yorumlar içinde kendi masumiyetini koruyarak yüzsüz biçimde haklılığını sırıtacaksa, bizi birleştiren büyük ve kutsal değerlerin akli korumasını asla yapamadığımız hükmü ortaya çıkmaz mı? Bu haksızlığı gidenin arkasından taş fırlatmakla örtbas ederken, sonraki gitmelerin de kapısını açmıyor muyuz.

Sevgili Alacakaptan’ı ben şahsen tanımıyorum. Onu birebir tanımamam onun kişilik haklarını çiğnemem anlamına gelmez. Sanırım, Alacakptan’a daha ilk yazısında ilk eleştirel yorumu ben yazmıştım. Evet, Alacakaptan’ın şiir ve şairlerle ilgili görüşlerini hepimiz biliriz. Ama bu bir görüştür. Gerekçesi açıklanarak geçilebilir, ki zaten İ. Kılıçarslan böyle bir yorumda da bulunmuştur. Ama, ister Alacakaptan olsun, ister Mettah Çakko olsun, ister Emre Uğur olsun, ister Yunus Nadir olsun ve diğerleri bunların kimlik haklarını yok saydığımız anlamına gelmemeli. Bütün yazarların yazılarında ortaya koydukları düşüncelerin yetersizliği, anlaşılmazlığı, bilgi seviyesi, içeriği, üslubu tartışmaya açıktır. Her okur ve üye, yazısı olan her yazarı yazın kuralları içinde değerlendirme, eleştirme, olumsuzlama hakkına sahiptir ve bu onun en doğal hakkıdır. Bu hak günümüzde en meşru haktır. Yeterki, biz yorumlarımızda yazılan yazının bir başka alternatifine, sunulan bilgilerin doğruluğunun test edilmesine dikkat çekelim. Eleştirilmek bizim öğretimizdir. Yaşamı büyüklerimizin uyarıları ile öğrenmedik mi? Yazı yaşamının uyarıları da eleştirdir. Bu ahlaki bir değerdir. Bunu kişisel duygularımız için feda edersek, ahlak idealini yok etmiş oluruz.

Bu uzun yorum için hepinizden özür dilerim. Saygılarımla…