Etkileyici bir bakış gibi.. çok şeyler ifade eden bir an bu.

Hali ve ahvali anlatan, özenle seçilmiş, son derece manalı ve isabetli bir fotoğraf karesi. Altına bir şey yazmamayı tercih etmek de öyle. Sükut etmek düştü bize yine.

Rabbim şehitlerimize rahmet, bizlere de, onlarla birlikte kılacağı hal ve hayat yaşamayı nasip etsin..

Çanakkale deyince
Mehmet Akif'ten sonra tek söze bile güç yetiremiyor insan.
Apaçık düz söyleyeyim her fert gidip bir görsün o toprakları.Görevdir
Yazmıştım ama indiremedim yanlızdım Gelibolu yarımadasında Kemaltepe ile Anzak Yolu kavşağında bir bez asılıydı geçen yıl
ŞEHİTLER DİYARI DİNLENME TESİSLERİ

www.ulvialacakaptan.com

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle- "Bu bir Avrupalı!"
Dedirir: Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi... Mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşısında,
Ostralya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâ'ûna da zuldür bu rezil istilâ!
Ah, o yirminci asır yok mu, o mahhlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcud ise, hakkıyle sefil,
Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,
Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkâz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak,
Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlâhî o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki'-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedî serhaddi;
"O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme" dedi.
Âsım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.
Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar...
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid'i...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
"Gömelim gel seni tarihe" desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
"Bu, taşındır" diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına;
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslâm'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın... Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Çanakkale ile ilgili güzel kitaplar neşredildi. Çevremdeki gençlerin ilgi ile okuduklarını ve çok etkilendiklerini gördüm. Bu kitaplar tanıtılabilir diye düşünüyorum. Gene çevremde hislerini bayrak asarak belirten, Kuran okuyan , Hatim başlamayı düşünenler vardı. Doğrusu her biri "Çanakkale geçilmez" dedirten davranışlar. Allah onlara Rahmet eylesin , bizleride aynı şerefe nail olabilecek amellerle donatsın.

Taşıp 20 yaş dileklerimden ufuk ufuk süzülen bir gemiyim.
Rüzgarsız kalabilirim,yelkensiz olabilirim,BAYRAKSIZ OLAMAM.
Eşsizsem,yalnızsam,kısmatini bekleyen bir genç kızsam ve gelirse eğer mutlu günüm yapılırsa düğünüm
duvaksız olabilirim,BAYRAKSIZ OLAMAM

İster erkek,ister kadın çocuğuyum bu vatanın
ve gazada can borcuyum,serhatte kale burcuyum
susuz olabilirim,uykusuz olabilirim,BAYRAKSIZ OLAMAM.
Ölürsem taşım yazım kaygı olmasın yakınlarıma
Birşey istemem yeterki ay doğsun mezarıma
Taşsız olabilirim,yazısız kalabilirim,BAYRAKSIZ OLAMAM.

Konaksız,saraysız,evsiz,yuvasız,köysüzkalabilirim,
sevdiklerim gidebilir,sevenlerim ihanet edebilir,herşeysiz kalabilirim
Herşeysiz olabilirim,BAYRAKSIZ OLAMAM.
Bizans önlerinde bir yeniçeri
Kılıç tutar bayrak tutar elleri
Bu kimdir diye sorarsan
Benim ulubatlı Hasan benim
Elim kesilebilir,ayağım eksilebilir ve oklar delebilir
Ateşler eriyip yakabilir kollarım,kanatlarım bir bir bırakabilir beni,
Kolsuz olabilirim,kanatsız olabilirim BAYRAKSIZ OLAMAM.
BAYRAKSIZ OLAMAM,BAYRAKSIZ OLAMAM...

Arif Nihat ASYA

1914 yılı. Amasya merkez köylerinden Akyazı, o zaman 150 nufuslu küçük bir köy. Askerde olanlar hariç tam otuz beş kişiye sefer emri çıkmış ve dualarla uğurlanmışlar köyden; kimi Sarıkamış'a, kimi Çanakkale'ye... Gidenlerden yirmiyedisi şehit düşmüş.
Şehit düşenler arasında Şevket İpek ve iki kardeşi de var. Sefer emri gelince, ailenin en büyüğü olarak teyzesi yalvarmış Şevket dedemize. "Oğlum sen gitme, daha yeni evlisin, parmağındaki kına silinmedi henüz. Kardeşlerin bekar. Onlar gitsinler. Sen de gidersen ailemizin başında kalacak tek bir erkek bile yok."
Şevket dedemiz ailesini Allah'a emanet ederek, arkasına bakmadan gidiyor Çanakkaleye. Vedalaşırken son sözü şu oluyor: "Rüya gördüm. Çanakkalede şehit olacağım. Kalamam gayri..."