Biz uzun yıllardır köşe yazarlığı yapabilmek için kıvranıp duran ve hazır dünya görüşümüze yakın bir parti iktidarda yer alıyorken, iktidara yakın gazetelerden birine kapağı atmak için fırsat kollayan kişiler olduğumuz için, aynı amaca matuf bir yazıyla karşınızdayız bugün. Birazdan okuyacaklarınız, hiçbir fikri temeli olmayan, edebiyat endişesi taşımayan ve tamamıyla internet medyasına malzeme çıkarmak için yazılmış şeylerdir.

“ORMAN DEĞİLİZ ARTIK, MİLLİ PARKIZ”

Köşe yazarlığı müessesesinin ‘yeni nesil’ için hanidir zıvanadan çıktığı malum. Mezkur köşe yazarları bir edebi metin ortaya koymaktan ziyade kendilerini en kısa yoldan okutabilmek için didiniyorlar adeta. Kimisi Yavuz Donat misali “kapalı kapıların arkasında” olup bitenleri yazma peşinde, kimisi Ertuğrul ‘sosyolog’ Özkök misali “Ben en iyisiyim, assam da kessem de bana bir şey olmaz” havasında, kimisi de Engin Ardıç misali “Ötekini haşat ederim, berikini yere çalarım, şu grubu zaten komple mahvettiydim” diyerek yazıyor. Arkaplanını öne çıkarmaya çalışan yok. Gerçi, çoğusunun arkaplanı da yok…

“İNTERNET MEDYASINA SELAM EDERİM!”

‘İnternet medyası’ denen ucube kavram icat olalı beri az evvel söylediklerimizin hepsini öpüp başımıza koymamız gerektiği iyice aşikar oldu. Öyle ki, bütün bir varlık sebebini sadece hassas kulakların duyabileceği küçük bir ‘tık’a bağlayan bu teşkilatlar için en önemli şey manşet. Manşet ne kadar iç gıcıklayıcıysa ‘tık’ da o kadar “bereketli.” Hal böyle olunca, bir yerden sonra ajansların haberleri de, gazetelerden alıntılanan haberler de bu camiayı kesmez oluyor. Cankurtaran arayışlarında en yakın başvuru merciiyse köşe yazıları oluyor. Editörler, metinde yer alan bir küçük cümle, ufak bir ayrıntı, falancaya çemkirme, filancaya meydan okuma görür görmez, hop, bilmem kaç ‘byte’a manşetlerini atıyorlar. Paragrafı tersten okuyunca da ortaya şu çıkıyor: Yeni nesil bir köşe yazarının yazısının azami okura ulaşmasına giden yol, internet medyasına verdiği malzemeden geçiyor biraz da.

Ezcümle, gazetelerin kahir ekseriyetindeki köşe yazarlarının söz ve fiilleri, edebi metin gayesi olmayan, sadece daha çok kişinin göz temasının sağlandığı şeyler ortaya koyma gayretinden fazlası değil.

“BENİ DE ARANIZA ALIN, N’OLUR!”

Biz uzun yıllardır köşe yazarlığı yapabilmek için kıvranıp duran ve hazır dünya görüşümüze yakın bir parti iktidarda yer alıyorken, iktidara yakın gazetelerden birine kapağı atmak için fırsat kollayan kişiler olduğumuz için, aynı amaca matuf bir yazıyla karşınızdayız bugün. Birazdan okuyacaklarınız, hiçbir fikri temeli olmayan, edebiyat endişesi taşımayan ve tamamıyla internet medyasına malzeme çıkarmak için yazılmış şeylerdir.

Yeni Şafak’ın en yakışıklı, en parlak saçlı, en korkusuz, en ağız payı verme uzmanı yazarı Fikri Akyüz’ün, gazetenin 23 Nisan tarihli sayısındaki yazısını okuyunca neye uğradığımıza hiç şaşırmadık. Kimileri için “Yılmaz Özdilleşen şair: İsmet Özel..” başlığı can sıkıcıdır, ama bizim için değil. Çünkü kendisinin köşe yazarlığı tekniğini az çok biliyoruz. İddia ediyoruz, çok değil, 10 tane yazısını okuyan herkes Fikri Akyüz’ü keşfedecektir. Zaten, merkez medyanın muhtelif yazarlarına ve ‘CHP solu’ eksenli sataşmalarına alışkın olanların sayısı günden güne artıyor. İşbu nedenle, evvelce Nihat Genç’e de özensizce taarruz eden Fikri Bey’in gün gelip İsmet Özel’e, literatüre kaydettiği “Yılmaz Özdilleşmek” fiiliyle, ağır eleştirilerde bulunması pek de şaşılacak bir şey değil.

BU YAZIYI OKUTTURACAK BİRKAÇ SORU

İsmet Özel’i savunmak gibi bir saygısızlık içerisine girmeyeceğimizden, mezkur yazıya da değinmeyeceğiz. Biz şu an sadece ve sadece Fikri Akyüz’ün fikir ve duygu dünyasını merak etmekle meşgulüz. Sözgelimi Nihat Genç’e “şovenizm pompatörü” dediği gün neler düşünüyordu? Bir şiire mi takıldı, iş arkadaşlarından biriyle mi atıştı, yoksa gençlik yıllarında gittiği bir mekanın sahibiyle mi karşılaştı? “Ajitatif manüpülasyon” kelimesi dağarcığına girmeden önce en son hangi filmi izlemişti mesela? Yılmaz Özdil’i her üç yazısından birine konuk etmeyi kararlaştırdığı gün hangi şarkıyı mırıldanıyordu? Nihat Genç, kendisine o çok sert cevabını verdiğinde ne kadar sevindi ya da hiç üzüldü mü? O gün internet siteleri ‘o’ köşe yazısından en çok okunanlar listesini zorlayan ‘o’ haberi yaptıklarında eşine dostuna telefon açtı mı? E-posta kutusuna düşen mektup sayısının artışı ya da azalışı ne tür yazılara göre değişiyor, farkına vardığında saat kaçtı?

Bir anlığına Nihat Genç’in edebi kişiliğini yok sayalım ve sıkça televizyon programlarına katıldığı, yani bir bakıma “popüler” olduğu için Akyüz’ün onu falan yönden eleştirmesini “mazur” görelim. İyi de, “Yılmaz Özdilleşen şair: İsmet Özel”e ne diyeceğiz peki? Fikirlerini apaçık beyan ettiği ciltler dolusu kitabıyla, memleketin zihin ve kalp dünyasına nakşettiği şiirleriyle sıra dışı bir yeri olan İsmet Özel’e, televizyonda görüldüğü ilk anda çalakalem saldırmasına ne diyeceğiz? Şairin son birkaç yıldır iyice olgunlaştırdığı ve somut örneklerle şekillendirdiği fikrini “Ha, o mu? O ırkçılıktır canım” diye bir avazda silip atmak ne zamandan beridir bu kadar kolay?

BİBERLEYELİM Mİ BİRAZ?

Ahmet Kekeç’e benzemeye çalışan birinin, onun edebi geçmişinden bihaber olması niye önemsiz? Engin Ardıç’a özenen birinin, onun bilgi birikiminden yoksun olması kimsenin dikkatini çekmez mi? AK Parti iktidardan uzaklaşır ya da uzaklaştırılırsa malum gazetelerin yazarlarının kaçı hala “köşe yazarı” olarak anılabileceğini düşünüyor? Dünyanın en kolay işinin Bush’u ve merkez medyayı eleştirmek olduğu gerçeği değişir sananlar var mı aramızda? Aynı anda hem CHP’den, hem Ertuğrul Özkök’ten, hem Butto suikastından, hem tarihten anlayan (?) bir köşe yazarı günün birinde kanaat önderi olacağını gerçekten düşünebilir mi? Köşe yazarlığı müessesesinin zıvanadan çıkması bir köşe yazarını hiç mi rahatsız etmez? Asıl işi kağıt kalem koklamak olan (olması gereken) insanlar internete nasıl bu kadar sırt dayayabilir? Mizanpajıyla, dizgisiyle, manşet anlayışıyla kendi topraklarından çıkmış, dibine kadar yerli bir gazetecilik devrimi bekleyen halis gazete okurlarının bu beklentileri boşa çıkmaya mecbur mu?

Sabaha kadar uzatabiliriz, ama gerek yok. Bu kadarı hiçbir fikri temeli olmayan, edebiyat endişesi taşımayan ve tamamıyla internet medyasına malzeme çıkarmak için yazılmış bir yazı için kafidir sanıyoruz. Artık arkadaşlarımızdan “Aferin, ağzının payını ne güzel vermişsiniz” telefonlarını bekleyebilir, “Hislerimize tercüman oldunuz, teşekkür ederiz” mealli e-postalarımızı cevaplayabilir, “Bu yazıya cevap gelse de cevaba cevap yazsak, popülaritemizi iyiden iyiye artırsak, en gözde polemikçi yazarlardan olsak” diye kuluçkaya yatabilir ve “Bir sonraki yazımızda Başbakan’a ‘Sayın’, Baykal’a ‘Bay-kal, hahaha’ diyeceğiz” hülyalarıyla başımızı yastığa koyabiliriz.

İyi geceler Fikri Akyüz, her nerede yazıyor ya da yazd… Neyse.

Not:

1) “Siz İsmet Özel tarikatından mısınız kardeşim; size ne?” diyecek olanlar varsa, uyaralım: Henüz öyle bir tarikat yok; açıldığı gün kaydımızı yaptıracağız Allah izin verirse.

2) Her şey bir yana da… Üniversite yıllarındayken “An gelecek Yeni Şafak’ta İsmet Özel hakkında böyle böyle denecek” deseler gülmeye bile tenezzül etmezdik herhalde. Lakin, biz diplomayı alalı epey olmuş anlaşılan.

3) Yazıyı göndermeden önce kategoriler bölümüne aşka dair demeyi o kadar çok isterdim ki.