ibrahim, içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrahim, güneşi evime sokan kim

hazana durmuş bahçelerin solgun aydınlığında gül
düşmüş çilelerin son yaprağı da kucağına gül

bin nemrud yüklendi omuzlarına, bir nemrud'un ocağını
bin uşakla harlasalar ateşi, yine dönüşür ibrahim'e gül

yanmaktadır, yakılmaktadır, kor olmuştur yürekler
yeter ihya için bir selamın, bağdat ile şam'a gül..

özdemir asaf

şarkılar içinde hatıraları gizler..
hatıralar ise bir hayatı..

Ah be İskender, ah be güzel abim, ah be özlemini çektiğim günleri bir hançer yapıp da yüreğime saplayan. Diriliş Muştuları'nı neden hatırlatırsın ki apansız bir zamanda?...

O yanık ve duru sesler. O tambur sesleri. O postmodernizme ayak uydurmaya çalışmayan ilah i sound'ları...

Ah be iskender abim.Geçmişi küllendirmenin zamanı mıydı?

Yüreğine sağlık.

80 öncesi dönemde daha ziyade mehter marşları ve alışılageldik ilahilerle giderilmeye çalışılan müzik ihtiyacının 80'lerden sonra aldığı mesafeye dair aslında söylenmesi konuşulması gereken hayli mevzu olduğu kanaatindeyim.

"Ceddin Deden, Neslin Baban" ve Sordum Sarı Çiçeğe

Seksenlere gelene kadar İslamın hayatın tüm alanlarında yer alması gerektiğini düşünenlerin dinlediği melodieri yukarıda zikredilen iki eserle aslında özetleyebiliriz. Mehter marşı ve ilahiler Türkiye'li müslümanların taleplerini karşılamaya yetiyordu. Bu müzikler düzenlenen konferanslarda, tertip edilen müsamerelerde fon müziği olarak kullanılır, okunan hararetli şiirlerin ardından salona yerleştirilen iri cami hopörlörlerinden verilerek coşturulurdu insanlar. Aşağı yukarı ne anlam içeriyorsa içersin her şiir aynı vurgu ve aynı tonla okunurdu. Dile getirilen hususlarda genelde birbirine benzeştiğinden dinlenilen müziğin de farklılıklar arz etmesi beklenemezdi elbette.

Elvan Elvan Çiçek Açar Silahlar

Bir düğün hatırlıyorum o tarihlerde. Afgan cihadının yoğun olarak gündemimizde yer aldığı ve müslümanların bir şekilde birbirine kenetlenmeyi başarabildiği günlerde. Afgan Düğünü... Fatih Halıcılar caddesindeki Renk Düğün Salonlarında yapılmıştı. Yardım maksatlıydı düğün. Sembolik olarak bir araç bile süslenmiş arka camına A ve D harflerinden renkli kağıtlar yağıştırılmıştı. Aynı tarihlerde camiamıza yeni katılan Ulvi Alacakaptan önderliğinde bir ekip İnsanlar ve Soytarılar adlı tiyatroyu sahneye koymuştu. Bu tiyatroyu ben Refah Partisi nin Fatih'teki İstanbul İl binasında Sn. Recep Tayyip Erdoğan ile birlikte videodan izlemiştim. Yalnızdık. Bana burada sence ne anlatılmak isteniyor gibilerinden sorular yöneltmişti. Hepsini cevapladığımı hatırlıyorum. Ne de sıcaktı başımı okşayan elleri. Hey gidi Tayyip hey... Şimdi ben kendisiyle başbaşa bu tiyatroyu yeniden izlesem ve ona ben sorsam bu sefer ne anlatmak isteniyor burada ne diyorsun diye ne cevap verirdi acaba?. 80 lerin hemen başıydı neredeyse. İran devrimi yeni sayılırdı. Türkiye'den oradaki hareketten etkilenen insanlar vardı. İran'IN sesi radyosu Türkçe yayın yapıyordu. Dinliyorduk. Bu rüzgar eşliğinde bir kaset çıkmıştı piyasaya el altından. İran marşlarının Türkçe sözlerle hazırlanmasından ibaretti. Bunları dinlediğimizi hatırlıyorum.

Mute Mute Hay Mute

Yanılmıyorsam yıl 1985 di... Babam eve geldiğinde kahverengi plastik kapağın içerisine yerleştirilmiş bir kaset getirmişti. Üzerinde Mute Destanı yazıyordu. Bayağı heyecanlanmıştık. Fakat evimizde teyp yoktu. Komşumuz Neriman Yenge'lere gitmiştik bantımızı elimize alıp. Kızları Arzu Abla ve aynı zamanda arkadaşımız olan Murat ile birlikte dinlemiştik kaseti. Tekrar tekrar. Yanımda kardeşim Ömer'de vardı. Ulvi Alacakaptan, İbrahim Sadri, Mesut ve Kenan Yabanigül kardeşlerin emeği olan kasetteki ezgileri çok sonraları Grup Tan için besteler yapacak olan Barbaros Ceylan hazırlamıştı. Bu kasetin hangi merhalelerden geçerek hazırlandığını keşke Ulvi Alacakaptan ağabeyden bir dinleyebilseydiniz. Devlet tiyatlarından efekt taleplerini mi bahsetsek yoksa videodan efekt alma işlemlerini mi? O günlerin tatlı heyecanını yaşayanları biraraya getirip aslında dinlemek lazım bence. Hele bir Abdullah bin Revaha ezgisi vardı ki hç unutamam :

"Kanları fışkırtıp köpürten
Bir mızrak saplamasıyla
Yahut ciğer ve barsakları kasıp kavuran
Bir kargı saplamasıyla
Şehid olmak istedi
Abdullah bin Revaha"

yanılmıyorsam böyleydi...

Daha sonraları bu kaseti Mus'ab bin Umeyr, Hicret gibi kasetler izledi.

Duy Rasul'ü Kardeşim Duysana Duysana

Tamer Duman, Ömer Karaoğlu, Mesut Yabanigül'ün sesleri ve Necip Fazıl Kısakürek, Erdem Bayazıt gibi üstadların şiirlerinden oluşuyordu. Ömer Karaoğlu'nun sesini en net alabileceğimiz ilk ezgi sanırım buydu. Gün Batıdan Doğmadan adlı albümde yer alıyordu. Selam adlı ezgiyle başlıyordu kaset. Selamla başlamak bir süre de olsa bu piyasada geleneksel bir hal alacaktı. Selam selam selam selam sana müslüman selam diye başlıyordu ve yüreğimizi kabartıyorlardı gencecik abiler. Hele ki Al-i İmran 103. ayetle başlayan ezgi yok muydu hiç unutamıyorum doğrusu :

"Bölük pörçük müslümana
Bakıp bakıp durdukça ben
Yokmu diyorum Al-i İmran'da
Yüzüçüncü yü bilen Yüzüçüncü yü bilen"

Ne Ağaca Ne Suya Gönle Düşen Cemreyiz

Ömer Gökalp Ağabey'in Asır Ajansından çıkarılan bu albüm belki de bir devrim niteliğindeydi. O güne kadar çıkan albümlerde en fazla def ya da bi takım şıngırtı, rüzgar efektleri kullanılırdı. Aykut Kuşkaya'nın sesini de ilk burada duymuştuk. Ve Abdülbaki Kömür abinin ilk eserlerini. Tekfir etme süreci de kendiliğinden başlamıştı işte. Bunlar müzik aleti kullanıyorlardı bir kısım müslümanlarda bunları tekfir ediyordu. Garipti işte. Ama çok sonraları bu vatandaşların kurdukları radyo ve televizyonların nelerle iştigal ettiklerini de beraber müşahade etmiş olduk.

Bunları anmadan 90'lardan başlamak olmazdı diye düşündüğümden bahsetmek istedim. Daha o zaman sektör haline dönüşmeyen ve temelinde ihlası görebileceğiniz çalışmalardı bunlar. Galiba ondan güzeldi ve galiba ondan ben hala bunları dinliyorum.

İşte bir de böyle geçmişi vardı bizim müzik dünyamızın. Konuşulacak, anılacak, gündeme yeniden taşınacak ne çok da şey varmış meğer...

Yokluğu görmüş güzel annem, bir iğnenin dahi gün gelip "gerek" olacağı bilgisini öğretti bana. Ulaşmam zaman da alsa, "var" olan bir şeyin "varlığını" unutmam. Hangi kuytuya, hangi deliğe girerse girsin, arar bulurum. Belki arşivciliğim, annemin zihnime kazıdığı bilgiye dayanır. Sarı, büyük zarflarım vardı bir zamanlar. Sigara paketi ebadında beyaz kağıtlara notlar düşer, alfabetik yerleştirirdim zarflara. Devr değişti, dijital ortam genişledi vs. Olan kağıt ve kaleme oldu hasılı.

Kış başlangıcı bir elektrikçi dükkanına, ampul almak için girince, vitrinde asılı elektrik kordonuna ilişti gözüm. Evdeki teybin 3 - 4 senedir kordonu yoktu. Sebep oldu, aldım. O akşam gelinlerin çeyiz sandığı itinasıyla küflü kutuyu açtım. İçinde fî tarihinden kalma kasetler vardı. Kimini bağırsakları dışına taşmış, kiminin yüzü başka içi başka, kimi...

Soyundum çileye dönmemesine
Bilendim ışıktan gözyaşlarıyla...

Eski bir alışkanlık Çağıltı kaseti kondu teybe ilk olarak. Ne dinlerdik be Çağıltı'yı? İhtiyarladığımdan olsa gerek nostalji sıkça uğramaya başladı semtime. Arif Nihat'ın Naat'ından, güzel insan Akif İnan'ın bestelenmiş bir çok şiiri 90 öncesine götürdü. Öylesine bir gitme ki Muazzez Ersoy yaya kalırdı yanımda.

O zamanların İslami kaynakları arasında, kitaptan - dergiden sonra kasetler gelirdi. İlahi kasetleri, İslami ezgi kasetleri karşısında mağlup olmaya başladı. Bu dönemden sonraki bazı ilahi kasetlerinde, bazılarının asla ve kat'a olmaz dedikleri "müzik" epey pirim bile yaptı. İslami ezgilerle şiir de atağa geçti. Üstadların bilinen - bilinmeyen şiirleri bestelendi peşpeşe. Hal böyle olunca teyplerin favori cihazlarımız olması kadar tabiî bir durum olamazdı. Ne kasetlerdi onlar: Hüzün Şiirleri ile İbrahim Sadri, Sezai Karakoç'tan okuduğu şiirlerle Murat Kapkıner, kendi sesinden Necip Fazıl, İsmet Özel ve Erdem Beyazıt; sonra yine "Unutulmayan Şiirler"le İbrahim Sadri; Kalksam ve Dirilsem, Gün Batıdan Doğmadan... ve elbet bant tiyatrolar: İmam Rabbani, Malcolm X, Yusuf İslam...

İşi gücü bırakıp dinlerdik, iş görürken, okurken, yemek yerken, arabada giderken dinlerdik. Aksesuar değil ihtiyaçtı o vakitler.

Kurmak bize düştü bu kalbi sökülmüş çağı
Buyruk en ağır yükün altına saldı beni...

2000'in kış başlangıcı 80'li yılların sonunu yaşamaya başladım. Bahar kapıya dayandı, hâlâ 80'li yılların sonundayım. Hâlâ "Afganistan Çağıltısı"nı dinliyorum; fonda Rodrigo'nun muhteşem Gitar Konçertosu ile Naat, Sakarya... Enter tuşuna basarken "Telgrafın tellerini kurşunlamalı" diye Erdem Beyazıt'a gönderme yapmanın lezzetini tadıyorum.

Bir deyim olarak "kök sökmek / söktürmek" ne demektir bilirsiniz değil mi? Peki ya kaçınız "kök söktünüz?" Bu da soru mu demeyin? Kaçınız kök söktü? Ben söktüm. Tabir caizdir, adamın anasını ağlatır bu iş; nefesiniz gırtlağınıza tıkanır; ter, hücuma geçer. Kök ne kadar derinde ve geniş alanı istila etmişse gövde o kadar güçlü, o kadar mümbittir. Çünkü görüneni rahşan kılan köktür. Köklerimizi ne kadar sağlam tutarsak o kadar diriyiz demektir. Gövdeyiz ve beslendiğimiz köklerin çeşitliliği ile mükemmeliyeti dimdik ayakta tutandır bizi. Bir nağme esas olana köprü olur. Bir mısra içimizdeki kıvılcım olur, tetikler, yakar, ayağa kaldırır. Ne biliyorsunuz ışığın her daim doğudan geldiğini? Ya sırılsıklam bir şiir...

Acılar umudu buldurur bize
Bir zırha büründüm bu çağa karşı...

Kendi halinde, kendince

Kendisinin organizasyonunda yapılan bir kaç çalışma vardı o zamanlar. Bunlardan ilki Seyyid Kutub adlı bant tiyatrosuydu. Ömer Karaoğlu ile birlikte çalışmışlardı yanılmıyorsam. Burada yer alan üç eseri buraya not düşmek istedim. Şehid tahtında Rabbe gülümser, Lailaheillallah ve Esir olmuş bileklerimiz elimiz ayağımız...

"Şehid tahtında Rabbe gülümser
Ah binlerce canım olsaydı der"

***

"Düşmez dilimizden
Sökülmez kalbimizden
En kutlu sözdür bu
Lailaheillallah"

Daha sonrasında aynı ekipten bir çalışma gelmişti. O da hala dinlenilmesi gerekenlerdendir bence.Bir çekirdek bin ormandır

Geçmiş günler bir yumru gibi oturuyor boğazıma.
Yazılanları okuyunca da aynı yumru nefes almamı engelleyecek hale geldi. Buna yaşlılık mı diyelim? Yoo, sanırım giden güzelliklerin ardından gözlerimize dolan hüzün.
Öncelikle o dönem 102.8 den yayın yapan Günışığı fm'den söz etmek isterim. İbrahim Paşalı, Serkan Şafak, Ali Fırat, Ahmet Refik Partal, Mustafa Sekili, Zafer Emanetoğlu, Nurettin Aktaş, İlyas Yıldırım, Tamer Duman, bir dönem Mehmet Efe, Hakan Albayrak, Taner Yüncüoğlu ve diğerleri...
O dönemin genel eğilimlerinden farklı olarak entellektüel, ajitasyondan uzak, bilgiyi ve estetiği önemseyen, özgüven sahibi bir söylem geliştirme çabası içindeydik. Ancak önemli bir problem vardı yakamızı bırakmayan; parasızlık. Nitekim radyo devam edemedi. Bence etmeliydi ama olmadı.
İyi bir dinleyici kitlesi yakalamıştı ki olmadı...
Bu yeterli gelmedi. Sermaye ciddi bir problem oldu ve güzel olan her şey gibi kısa sürdü.
Ali Fırat'ın tek albüm çalışması oldu. İyi bir müzik kulağına sahiptir. İşletme mühendisidir ve şu an THY'nin önemli bir bölümünün başında. Müzik çalışmalarını devam ettirmedi. "Yaz beni güllere" hakikaten iyi bir çalışmadır. Gelecek vadediyordu ama olmadı. Ali Fırat'la gece yarılarında Çamlıca tepesine çıkıp vericinin LNB'si ile uğraşır dururduk. Hatta fırtınalı gecelerde düşme tehlikesine rağmen. Zira teknik ekibimiz yoktu. Gündüz programcı, yayın yönetmeni, gece teknik ekip...
Herkes o dönemin popüler parçalarından söz etmiş.
Aslında bir başlık açıp bu dönemin kavramlarını oraya yerleştirebiliriz. Bir başlık radyolar, ikincisi ezgiler, üçüncüsü şarkıcılar, kitaplar,yazarlar, mekanlar, yayınevleri bu liste uzayıp gider. İnteraktif olarak sürekli güncellenir ve geleceğe bırakırız. Haydi Şadan, Yusuf olaya bir el atın size zahmet. Sabit bir bölüm 1980-1992 arası gibi...
Benim şarkılarım da var o dönemde.
Biri de başlıkta sözünü ettiğim şarkı. Kim söylerdi, nerede söylerdi hatırlamıyorum ama sözleri aşağı yukarı şöyledi; tomurcuk, çiçek, gül yanaklarınızda çocuklar bayramınız şen ola. Şen ola, şen ola çocuklar mezarınız şen ola...
Bir de şu ; Afgan dağlarından kar kucak kucak, ne ev ne bark kaldı ne de bir ocak, bizim evimiz de yaz gibi sıcak kalmak istesen de kalamazsın ki...
Dönemin takılma mekanları da önemlidir bence. Malta'da Sohbet Çayevi ve Beyaz Saray popüler olanlarıdır.
Ha unutmadan!
O dönemlerde sıklıkla, önden giden iyi adamları anıyorduk. Şimdilerde pek yok sanırım. Şehitler gecesi progrmaları oluyordu; Afgansitan Şehidi Bilal'i hatırlamak gerekir, Tekiner Tayfur'u, sonraları Selami Yurdan'ı.
Önden giden iyi adamları...

Sanki şimdilerde şiir daha bir ağır basıyor..
Dursun Ali Erzincanlı..vd..

''yapmacıklarla değil gerçeklerle olmalı her şey''

bütün yorumları okudum tekrar.... promethe geçmişi indirmiş www.mazi.com/gecmiş.rar'dan.. o zaman yazamamıştım, anılara daldım sanırım...

tarık tufan epeyi derinlerine inmiş konunun, bende iniverdim hemen. yusuf armağan yakmış kül etmiş, bende yandım. bütün çocukluğum döndü durdu gözlerimin önünde.. okumayı "Gül Çocuk" dergisinden öğrendiğim günlerdi, ilkokula gitmeden sırf bu dergi yüzünde sökmüştüm okumayı. ilk ezberlediğim müzikli şiir : ) "afgan dağlarında kar kucak kucak" idi. devamında geçen "moskof kafiri" en net kelimedir o günlere dair. "gazeteci mehmet" diye bir çizgi roman seti vardı. texas, tommiks gibi bir şeydi. ben hiç zagor felan okuyamadım, tek eğlencem "gazeteci mehmet" idi.. sonraki zamanlarda es rahmet rüzgarı ve bahsedilen diğerleri.. bant tiyatrolarının çok meşhur olduğu dönemde "imam rabbani" de geçen "kavgam karanlığa güneş adına, tahta hasır izleri kaburgasında.." ile tanıdım ömer karaoğlunu. sonra zannediyorum islamoğlu yayıncılık tarafından ya bir yarışma idi yada albümleri çıkmıştı. sadece bir afiş gözleirimin önünde. ömer karaoğlu , eşref ziya ve taner yüncoğlu.. daha sonraları ulvi alacakaptan'ın birlik tiyatrosu albümleri.. ali toprak vardı birde benim çocukluğumda, kızı seher.. aynı dönemlerde "dayan mücahidim" diye bir albümde vardı sanırım. bu senin yüce davan diye devam ediyordu. dava nedir ne değildir kavrayacak yaşta değildim halbuki : ) Abdullah bin Revaha öğrendiğim ilk sahabelerdendir, mute destanı ergenakondan felan önce öğrendiğim destandı... sonra bir ege seyehati için almıştım. "azade" ve "hasret gülleri" yol boyu dinlediğim iki albümdü, orta 3 teydim o zaman. sonra bursadan "yüreklere yürüdük" ü almıştım , ulu camiinin baçesindeki kasetciden.emin coşkun güzel insan , onunla değiş tokuş yapardık aldığımız kasetleri, benim tanıştığım ilk arkadaşım. şimdi bursa'da yaşıyor. yusuf meral "ağlama karanfili" bizim evde söylemişti, daha kasede okunmamıştı, çok mutluyduk... çocuktum o zaman, derim hep ellerim horoz şekeri bulaşığı...

Google'de ömer karaoğlu'nun bir parçasını araştırırken tavfuken denk geldim cemaat'teki bu yazıya. Allah E.Fatih Bilge'den razı olsun.

E.Fatih bilge'nin yazısını okurken, acaba Mehmet Efe'nin Mızraksız İlmihal'ini mi okuyorum diye sordum kendime. Zira üslup olarak Mızraksız İlmihal'deki Mehmet Efe'nin 80 ve 90'larda okuduğumuz kitaplar hakkındaki yazısına çok benziyordu.

80'lerde olmasa bile 90'lara yetişmiştim. Tabi o vakitlerde çocuktum. Hatırlayabildiğim kadarıyla dinlediğim ilk ezgi Ömer Karaoğlu'nun Duy Rasulu'ydu. Sonra ''ordunun duası'', ''es rahmet rüzgarı'' vardı. Sonra Grup İslami Davet vardı. Grup İslami Davet'in Selam Olsun'u vardı. Patani'yi belki ilk defa ''Selam Olsun''da duymuştuk... Şehitler Kervanı vardı. Şehitler Kervan'ın Kara Kara Çarşafları vardı...

Her ne kadar o günler, güzel günler olsa da Üstad Bediüzzaman'ın şu sözünü unutmamak lazım

''Eski hal muhal
Ya yeni hal, Ya izmihlal''

Bence o günlerden ders çıkartmak gerekiyor. 28 Şubat'ın üzerimizden bir silindir gibi geçtiği doğru. Kimse bunu inkar edemez. Lakin bizim , ki o yıllarda , Afganistan'da Bosna'da Çeçenistan'da olup bitenler için yüreğimiz parçalanırdı bir fırsatını bulsak da cihada gitsek derdik - ki gidenler oldu, Allah onlardan razı olsun - amma gel gör ki 28 Şubat ''postmodern darbesiyle'' beraber ''dava'' olarak gördüğümüz değerlerimizi bir bir terk etmeye başladık. Sorun neredeydi acaba? Acaba tam olarak ''kök'' salmamış mıydık? Yoksa ''dava'' olarak gördüklerimiz ''heyecanlar''ımızın birer tezahürü müydü?

Her şeye rağmen , şahsen , şu an ki durumumuzun bir süreç olduğuna inanıyorum veya daha da açık konuşmak gerekirse öyle inanmak istiyorum. Yoksa Allah muhafaza sonumuzun izmihlal olabileceğini, dolaysıyle Bosna'nın başına gelenlerin bizim de başımıza gelebileceğinden korkuyorum...

''...halbuki kafirler hoşlanmasada Allah mutlaka nurunu tamamlayacaktır'' (Tevbe 32)