Yağmur yağıyordu. Şehrin tek ve kalabalık caddesinde yürüyordum. Islanmıştım. Üşümüştüm biraz da. Kalbim kırıktı. Aklım karışık, ruhum kıskaçlardaydı. Bedenim yorgun düşmüştü. Yürüyordum. Bulutlar sağanak sağanak damlıyordu toprağın kalbine. Bomboştu aklım. Zamandan, mekândan sıyrılmıştım sanki. Seni düşünüyordum…

Yağmur bunumdan yanaklarımdan akıp ağzıma doluyordu. Ayaklarım küçük su birikintilerine dalıyor, her adımımda topladığım suları bırakıyordum inci gibi dizilmiş sokak lambalarının dibine. Yağmur yağıyordu hâlâ. Hafif morarmıştı dudaklarım. Serçe parmağımda, ince bir sızı sezinliyordum. Yürüyordum. Islanmıştım. Kederliydim. Göz kapaklarım damlaları misafir etmenin bedelini, buğulu bir cama dönerek ödüyordu. Düşteydim sanki. Büyülü bir yağmura yakalanmıştım. Yürüyordum. Ağlamaklı oluyordum bazen. Seni düşlüyordum…

Cadde tıklım tıklım yalnız insanlarla doluydu. Sanki çoğaldıkça yalnızlaşmışlardı! Herkes telaşlı, herkes bir yüzüyle hüzünlüydü. Bir yerlere yetişme telaşı okunuyordu, birbirinden çok uzak suretlerinde. Görünmez bir mücadele vardı sanki aralarında. Gözlerim açıktı kendime ama kapalıydı dış dünyaya. Hiçbir şeyim yoktu o yağmurlu anda. Üşüyordum. Islanmıştım. Sadece büyüyen yalnızlıklarım vardı kalbimde. Yalnızdım. Yürüyordum. Bir özlem vardı içimde, yanıyordum onunla. Dışım üşüyor, içim yanıyordu. Seni özlüyordum…

Ah sevgili! Sen gittiğin gün de böyleydi. Ilık bir yağmur yağmıştı. Ve o yağmurdan hemen sonra gitmiştin. Ardına bile dönüp bakmamıştın. Ah! O gün bugün yağmurlu günle nasıl da benzerdi. Yine yağmur yağıyordu. Islanmıştım yine. İçimde tarifsiz duygular vardı. Yürüyordum. Nereye gittiğimi, niçin gittiğimi bilmez haldeydim. Sadece yürüyordum. Bir şey arıyordum, ne olduğunu bilmediğim. Kimselerin olmadığı balkonlara kafamı kaldırıp bakmam bundandı belki de. Daha önceki o silik görüntüler netleşiyordu sonra. İnsanların yüzlerini ve onların o yüzlerine aksetmiş hüzünleri, telaşları, kederleri anlayabiliyordum artık. Hala yürüyordum. Yağmur şiddetini arttırıyordu biraz. Üşüyordum. Etrafıma bakına bakına ilerliyordum. Nereye gidiyordum bilmiyorum. Gitmeli miyim, yoksa kalmalı mıyım onu da bilmiyordum. Gözgöze geldiğim bir küçük kız çocuğu ‘aradığımı’ söylüyordu tatlı bakışlarıyla. Seni arıyordum…

Düşen her bir damlanın ardından yürüyordum sonra. Damlaları takip ediyordum. Birinden bir diğerine bakıyor ve elimden gelse her birine ayrı ayrı bakacaktım. Çünkü gördüğüm, her bir damlada sendin. Senin suretindi. Evet, her bir damlada seni görüyordum. Gülümsüyordun, yine o ılık yağmurlu gündeki gibi. Her bir damlada ayrı bir gülüşün vardı. Ve ben onların hepsini görmek istiyordum. Ardından koşuyordum damlaların. Hiçbir ‘sen’ suretini kaçırmak gelmiyordu içimden. Senden çok, çok uzaklarda olduğumu bile bile, toprağı yeşertmeye gelen damlacıkların ardından koşuyordum. Ben. Zelâl yani. Yağmur gibi. Duru. Temiz. Yağmurlu bir gündü, yürüyordum. Bazen koşuyordum. Baktığım, gördüğüm. Gülücüğüne karşılık verdiğim. Seni. Seni görüyordum…

Zelâl dediler adıma, senden sonra. Bir yolu var dediler. Sevda yolcusu. Sevdi dediler. Geride kalan oldu dediler. Ve sonra yağmur oldu dediler. Duru bir damla oldu dediler. Sade yağmur. Evet, yağmur. Sade, temiz, bulanmamış. Zelâl. Yağmur gibi. Benim ‘sen'i sevmek gibi bir duygum var... Ve ben o duyguya yağmur diyorum. Sessizce değiyor kendi içinde eriyen ruhlara. Hep yağar bu yağmur. Durmak bilmez. Yakışmaz da ona belki. Yağmur yağıyordu o gün. Yürüyordum. Yürüyor ve sessizce mırıldanıyordum. Seni sayıklıyordum…

Ve yoluna sonuna vardım. Cadde tükendi ayaklarımın dibinde. Kaldırım taşlarına aktı hüznüm. Parke parke akıttım ruhumu. Gidecek başka yerim yoktu. Geri döndüm. Yağmur ince ince yağıyordu hala. Döndükten hemen sonra büyükçe bir apartmanın yağmur değmeyen girişinde bir kedicik çarptı gözüme. Sinmişti. Islanmıştı o da benim gibi. Korkmuştu da biraz, sanki. Yüzüme baktı. Miyavladı, duyamadım. Şaşkın adımlarla yaklaştım yanına. Bir beyaz poşetin üstüne sessizce ilişmiş beyaz bir kediydi. Küçüktü. Islanmış tüycükleri sevimlilik katmıştı yüzüne. Yüzüme baktı. “Sen Zelâl’sin” dediğini sandım o an. Dedi ya da ben öyle anladım. Bırakıp gittim sonra kediyi. İnci gibi dizilmiş parke taşlarını saymak geldi içimden. Saydım. Bir iki üç beş on… Kenarlarından üstlerinden akan yağmur suyu yıkamıştı hepsini. Keşke beni de yıkasa dedim. Yağmur yağmuru yıkar mı dedim sonra. Ben yağmurum ya. Ah sevgili! Senden sonra ben böyle oldum. Yağmur, ben. Seni seviyordum…

Konuşmak istiyordum. Ama kimseler dönüp yüzüme bakmıyordu. Derdimle dertlenecek birilerini arıyordum o an. Yürüyordum. Islanmıştım ve kederliydim. Birileri dinlesin içimi diyordum. “Beni dinlesin birileri” diyordum, galiba sessizce. Sesim içimde yankılanıyordu. Ama kimse duymuyordu sesimi. Bir gören yoktu yüzümde beliren anlamsız çizgileri. Ya gözlerimdeki kızıllığı, onu bari görse diyordum birileri... Ama yok, kimsenin göreceği bakacağı yoktu. Sesimi kimseler duymuyordu. Yüzüme bakan da yoktu. Yağmurdan kaçıyordu herkes. Ben yağmura bırakmıştım kendimi. Beni dinlesinler istiyordum bir yandan da. Kendi sesimi yalnızca ben duyuyordum. Bir de içimde yankılanıp, ruhumun duyduğu. “Seni seviyorum” demiştin ya hani o yağmurlu günde. O ‘son’ günde. Sessizce fısıldamıştın ya kulağıma. İşte o kalabalık içindeki yalnızlık anımda hatırlıyordum onu. O anı yeniden yaşıyordum. Sesini duyuyordum sanki. Kapatıp gözlerimi avuçlarımı yana açıyordum. Avcumun içi gıdıklanıyordu. Seni dinliyordum…

**

Ey ruhumdan ışıyan sevdayı göremeyen sevgili! Gelsen diyorum bana. Giden sen olduğun halde gelsen. Gelsen ve ben seni bağrıma bassam. Bitse bu yalnızlık. Bitse bu yağmurlu havalarda başımda tüten delilik. Yıldızlı gecelerde gel bana. Düşlerime gel, sabahlara değin. Yüreğimden kavra beni. Asi ayrılıkların izlerini sil gözlerimden. Serçe kanadını kanatan çocuk pişmanlığımı gör ve sev beni. Sev inatla. Sev beni. Gözlerine al beni, kalbine akayım yavaş yavaş. Ve yanımda ellerimle topladığım yıldızları getireyim, kalbimle dost ruhumdan hediye diye. İçimde baharla açmış kar çiçeklerini sev. Yapraklarını öp usul usul. Diyor ve bulutlandığını hissediyordum gözlerimin. Sen yoktun ya o yağmurlu günde. Ağlıyordum…

Zelâl’in sevdası düştü dillere. Dediler ki ‘Zelâl deli bir sevgili oldu.’ Kim deli değil ki şu toprak üstünde? Kızmıyorum. Alınmıyorum ben. Yağmurlu bir gündü. Yürüyordum caddede. Islanmıştım. Üşüyordum biraz da. Seni düşünüyor, seni düşlüyor, seni özlüyor, seni arıyor, seni görüyor, seni sayıklıyor, seni seviyor, seni dinliyor ve ağlıyordum. Unutmuş olmak istediğim halde. Sen’i, yani giden’i unutmuş olmak istediğim halde. Yapamıyordum.

Islanmış kalabalıklara karışıyordum. Ağlıyordum sessizce, gülmek isterken…

Yavuz Akengin, (05.04.2009)